woensdag 5 december 2007

[Lijstjesmaand] (5): Strooigoed

Jeroen Dera vroeg om een top 5 van pepernotenmerken. Helaas onbrak mij de tijd een fatsoenlijk vergelijkend warenonderzoek te doen. Ter compensatie - en om vandaag op 5 december toch in de Sinterklaassfeer te blijven - in de vijfde aflevering van December Lijstjesmaand een top 5 van strooigoedWIKI.

Top 5 strooigoed

1) Chocoladeletter 'M' (puur)
2) Kruidnoten*
3) Snoephartjes
4) Speculaas
5) Taaitaai

* De dingen die ik - en met mij vele anderen - altijd 'pepernoten' noem, heten blijkbaar 'kruidnoten'. Pepernoten blijken die hondenbrokken te zijn die je weleens in de juten zak vindt... Vergelijk hier en hier.

Top 600 (slot) : (1) Linkin Park - In the End

Bekijk de clip

De voorbije maanden zijn de 25 hoogst gerangschikte liedjes uit de top 600 onderwerp van een korte of lange bespreking geweest. De top 600 is een lijst die ik eind 2006 opstelde met daarin de (rock)muziek die ik vanaf eind jaren negentig tot eind 2006 vaak beluisterde. De liedjes in de lijst geven zo een mooie dwarsdoorsnede van de achtergrondmuziek bij mijn leven als pre-twintiger. Kwaliteit, of wat daarvoor moet doorgaan, was van ondergeschikt belang, belangrijkste criterium was het belang dat een nummer had en heeft voor mij.

Vandaag, ter afsluiting van deze rubriek, de bespreking van de nummer 1: In the End van Linkin Park. Het staat op 1, omdat het vanaf 2000 tot heden een steeds weer terugkerend nummer is dat altijd 'van toepassing' is. Het album Hybrid Theory kwam in 2000 als geroepen: negatieve muziek, nu eens donker van somberte, dan weer bruisend van woede, gecombineerd met ontladende, aansprekende teksten. Wat wil een scholier nog meer?

'In the End' is de uitwerking van een gedicht van Chester Bennington en bevat zo'n beetje alle thema's die in de voorbije maanden in de nummers 25 t/m 2 langs zijn gekomen: tikkende tijd en allesvernietigende verandering, ingehouden wanhoop en opgekropte woede, sijpelende herinneringen en knagende spijt, de ultieme vergeefsheid van alles.

Tikkende tijd en allesvernietigende verandering zagen we al gethematiseerd bij o.a. (25) 'Bother', (14) 'Everybody's Changing, (8) 'Adam's Song' en (4) 'Clocks' en is ook in 'In the End' van cruciaal belang. Gesymboliseerd in het pianodeuntje, maar ook verwoord in de tekst:

Time is a valuable thing
Watch it fly by as the pendulum swings
Watch it count down 'til the end of the day
The clock ticks life away
It's so unreal
[...]
Things aren't the way they were before
You wouldn't even recognize me anymore

Ingehouden wanhoop en opgekropte woede waren te vinden in o.a. (23) 'SOS', (18) 'Somewhere I Belong', (12) 'Down Another Day' en (9) 'Drowning', en vormt ook een onderstroom in 'In the End':

I kept everything inside
And even though I tried
It all fell apart

Sijpelende herinneringen en knagende spijt werden prachtig vormgegeven in o.a. (22) 'What went wrong?', (20) 'Cacophony', (16) 'Cat like Thief' en (7) 'There Is'. Ook in 'In the End' vinden we dit thema terug:

Tryin' to hold on
Didn't even know, I wasted it all
Just to watch you go
[...]
Remembering all the times you fought with me
I'm surprised it got so far

En het sluitstuk, het overkoepelende motief van de vergeefsheid, al gesignaleerd in o.a. (24) 'We Might as well Be Strangers', (13) 'All of This', (3) 'Way Away' en (2) 'Underneath the Gun', vormt d.m.v. het refrein van In the End ook het het einde van deze rubriek:

I tried so hard and got so far
But in the end, it doesn't even matter
I had to fall, to lose it all
But in the end, it doesn't even matter
Teksten: © Linkin Park

dinsdag 4 december 2007

[Lijstjesmaand] (4): N64-games

Een van mijn zeer waardevolle bezittingen is de goeie ouwe Nintendo 64. Het was de eerste spelcomputer die ik kreeg - het NES en SNES-tijdperk waren aan me voorbijgegaan - en ik heb er talloze uren met rode oortjes achter doorgebracht. Later kocht ik de opvolger van de N64, de ronkende GameCube. De graphics waren mooier, de gameplay doorontwikkeld, de spellen stonden op een klein, dun schijfje.

En toch keerde ik steeds terug tot het muisstille, grijze apparaat met zijn lompe spelcartridges. Omdat het vertrouwd was, omdat de games zo lekker speelden, omdat het fenomeen 'laadtijd' hem onbekend was en hij nooit vastliep. In het nieuwe jaar zal ik in een nieuwe rubriek mijn collectie N64-spellen onder de loep nemen. Nu, in de vierde aflevering van December Lijstjesmaand, alvast een lijstje met de beste 5.

Top 5 Nintendo 64-spellen

1) Banjo-Kazooie
2) Perfect Dark
3) Excitebike 64
4) Legend of Zelda: Ocarina of Time
5) Diddy Kong Racing

Toelichting:
1: Eerste serieuze spel dat ik speelde en meteen een absoluut meesterwerk met menig memorabel moment. Bijzonder inventief en origineel. Perfecte besturing, schitterende, sfeervolle levels en genoeg te doen en te verzamelen om dagen bezig te zijn. Bovendien ook erg grappig. Promo
2: Waanzinnige shooter. Met afstand de mooiste graphics ooit gezien op de N64, bijna van GameCube-niveau. Een werkelijk enorm spel met een sterk verhaal, dito levels en wapens, en een verslavende multiplayer. 'Speed Run' mooiste level
3: Spel met de langste levensduur. Motorcrossen op 20 banen, zowel binnen als buiten, plus nog een lading mini-games én een baaneditor. Uitstekende besturing, slippen en springen was nog nooit zo leuk. De perfecte ronde is als een achtbaanrit en voelt o zo goed. (Wazig) filmpje
4: Mythisch spel met een spannend hoofdverhaal en vele dingen om ernaast te doen die het spel zo bijzonder maken. Ook een móói spel: mooie levels en muziek, vooral de achtergrondmuziek bij het eindgevecht geeft kippenvel. Eindbazen
5: Vind ik stiekem beter dan Mario Kart, want meer en inventievere banen, behalve in go-karts ook racen in hoverboats en vliegtuigen, een pakkend, sfeervol verhaalavontuur en de introductie van latere helden als Banjo en Conker. Racebeelden

maandag 3 december 2007

[Lijstjesmaand] (3): Scatman John

Mijn vroegste herinneringen aan muziek gaan terug naar 1994. The Music Factory was net gelanceerd en dé artiest van het moment was Scatman John. Iedereen had het over hem; zijn liedjes waren dé hits van het moment. John Larkin stotterde en buitte die handicap uit door te gaan scatten. Met overweldigend succes. Op 3 december 1999 overleed hij op 57-jarige leeftijd aan longkanker. Tegenwoordig heeft hij een cultstatus verworven (check de comments onder de YouTube-filmpjes).

Naar een suggestie van le bob - en van ditisstefan - een top 5 van hits van Scatman John. Opdat deze jeugdheld nooit in de vergetelheid zal geraken.

Top 5 Scatman John

1) Scatman's World (1995) YouTube
2) Scatman (1994) YouTube
3) Everybody Jam! (1996) YouTube (met Louis Armstrong!)
4) Let it Go (1997) YouTube
5) Song of Scatland (1995) YouTube

Draadstaal

De TV-week, zoals in een eerder bericht besproken, is inmiddels grotendeels niet meer van toepassing. 'Bernard' en Two and a half Men zijn van de buis en de fraaie Annelies Rutten is terecht de slimste mens ter wereld geworden. Zoals aangekondigd zou ik nog wel wat dieper ingaan op de vrijdagse kijktip: Draadstaal. Bij deze.

Draadstaal is een programma van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. Zij spelen alle typetjes en doen dat met verve. Ze doen geen imitaties van bekende Nederlanders. Waar Koefnoen met dezelfde keuze helaas een stuk minder leuk blijkt te zijn (behalve de Ingmar Bergman-sketch), daar excelleren de heren van Draadstaal wél met hun stereotypetjes. Elke uitzending komen er 10 á 12 sketches voorbij, afgewisseld met de 'echte' Jeroen en Dennis in gesprek met elkaar. De thema's zijn actueel en de typetjes geven een mooi overzicht van de hedendaagse bevolking.

De vergelijking met Koot & Bie wordt al veelvuldig gemaakt en dat is ergens wel terecht. Ook die taalkunstenaars wisten schitterende typetjes te creëren die maatschappelijk herkenbaar waren. Ook de epitheta waren geweldig, want op het oog neutraal maar bij dieper nadenken met betekenis geladen, bijv. 'kritisch AVRO-lid' en 'ex-leraar Duits'. De typetjes in Draadstaal worden niet voorgesteld met naam en epitheton onder in beeld, maar zijn vaak van het zelfde kaliber.

De 'dikke mannen' exploiteren hun overgewicht en 'de te eerlijke man' is te eerlijk tegen een rolstoelbasketballer: 'Jij zit, en echte basketballers die zitten nie [...] en ik mis het dunken, dat vind ik van het basketballen een van de leukste dingen, dat dunken, rennen, schieten, ja dat kan jij nie...' De oude hippie Ruud is blijven hangen in de sixties ('Amerikaanse toestanden tegenwoordig...') en de argeloze achterhoeker is tegen het potenrammen:

'Eigenlijk vind ik het wel een schande, dat ze homo's in het water flikkeren, euh gooien. Ik vind dat persoonlijk niet echt kunnen. Kijk, ik ben zelf ook geen fan van homo's natuurlijk, ik bedoel de hele manier waarop ze zich de muziek van ABBA hebben toegeëigend, en het songfestival en alles, da vink ook nie kunnen, maar om ze dan nu in het water te flikkeren, euh te gooien, dat vink schandalig. En ook omdat de homo's zo in het drinkwater terecht komen. Dan is straks iedereen het. Homo.'


Saïd


Hoogtepunten zijn wat mij betreft Saïd de Marokkaan en de ontevreden burger Fred. Hen zal ik wat uitvoeriger bespreken. Allereerst de ontroerende, bedeesd pratende Saïd. Toen Joost Zwagerman Draadstaal de hemel in prees omdat het behalve zo grappig tegelijkertijd ook zo triestig was, doelde hij ongetwijfeld op Saïd. Hij is een Marokkaan die als welwillende, vriendelijke man slachtoffer is van de maatschappelijke ontwikkelingen. Hij heeft in elke uitzending een ander beroep ('al 12 jaar'). Vroeger was hij met plezier aan het werk, maar tegenwoordig doen de mensen niet meer zo aardig tegen hem. De sterkste sketch vind ik nog steeds die uit de eerste aflevering, waarin Saïd als schoonmaker op een middelbare school werkt en nu na een feestje de rotzooi opruimt.

'Toen ik hier begon, bijna 12 jaar geleden, was het heel leuk. Was altijd goeie contacten met mensen. Altijd "Hé Saïd, alles goed, hoe is het met je moeder en met je vader?" Ja die nu leven niet meer nu, maar dat was toen, iedereen wist wie ik was. Maar nu laatste paar jaar is wel veranderd.'

[Saïd vindt sandalen] 'Iemand heeft schoenen laten liggen hier, biologieleraar. Moet ik weggooien? Dit is goed voorbeeld: gooi ik weg gaan ze zeggen "Saïd heeft schoenen gestolen", want zo gaat nu... zo doen ze nu.'
'Ik kom hier en ben verbaasd over dat feestje is en dat ik niet wist... Dat is wel jammer, je ziet niemand meer van waar je mee werkt. Soms zie ik conciërge, maar die doet net of die aan de telefoon zit dan, dan kom ik binnen voor te vragen een of ander ding, schoonmaakspullen, en dan doet die net of telefoon gaat, terwijl ik gewoon hoor dat die niet gaat.'
'Nu denk ik soms wel, nou, wc is schoon hoor. Gewoon ff sss [spuitbusgebaar] doen, misschien beetje poep weghalen, maar ik ga niet door de knieën als ze zo tegen je doen, want ik voel me niet een collega hier.'
'Ik vind het ook best moeilijk. Ja...'
'De tijden veranderen, denk ik.' [Saïd krijgt het even te zwaar] 'Sorry hoor, dit gebeurt anders nooit...'

En onder trieste pianoklanken zien we Saïd weglopen. Briljant.

Fred

Tweede topper is de ontevreden Wilders-aanhanger Fred. Hij is getrouwd met Ria, ook voor Fred was vroeger alles beter en de schuld ligt vooral bij de buitenlanders. Fred is vooral zo ontzettend grappig door zijn kromspraak. Allerlei woorden en uitdrukkingen haalt hij door elkaar en dat levert hilarische zinnen op. Een bloemlezing:

'Er komen hier elke week twintig shoarmazaken bij. [...] En waar komt dat geld vandaan? Van die waswitterij!'
'Onder het mom van die solididariteit hebben ze destijds allemaal van die zwartjoekels hierheen gehaald. Maar het is tegenwoordig alsof je in Macaronië woont.'
'Die Gerard Wilders, die staat waar het op staat.'
'Nou hoor ik dat ze nog een extra opvliegbaan erbij gaan leggen. Maak het die terroristen nog makkelijker! Die mannen hebben al geen gedogen vliegopleiding gedoten.'
'Ria en ik steken met kop en schotel boven de hele straat uit. [...] Vier jaar geleden heb ik mijn Zundapp verkocht aan een Marokkaan, en toen-ie wegreed bleef ie met z'n baard in de spaken hangen. Als er dus een terrorist bezig is staat de Tulpstraat nummer vier op de eerste plaats op de top 1.'
'Ik heb al een paar hartaanvallen gehad. De laatste was met wedstrijd van het Nederlands elftal, Van Nistelrooy mist een kans en ik voel zo - paf - schijnpeut, bij m'n hart. M'n handen werden helemaal tintelingen. Ik zag m'n hele film als een leven aan me voorbij flitsen. M'n jeugd, ex-vriendinnetjes, 4 afleveringen van The A-team.'
En verder: 'de schone schuin maken', 'dat was geblazen genieten', 'te gek om los te laten', 'op droog water en brood', 'geboren en gebogen', 'nota beide benen', 'het ringste of geringste', 'vechten tegen de berekauw', 'de boog kan niet altijd overspannen zijn', 'geen recht op bestaansrecht', De wereld draait rond met Matthijs van Nieuwkuijk', 'met hun benen tussen hun staart ervandoor' enz.

En zo tiert Fred nog wel even door. Geweldig.

zondag 2 december 2007

[Lijstjesmaand] (2): Boekenveiling

Afgelopen woensdagavond vond in Nijmegen de door de studievereniging georganiseerde boekenveiling plaats. Onder de bezielende leiding van veilingmeester dr. J. Muyres gingen vele boeken onder de hamer. Deze waren aangeleverd door de docenten, bij wie de boeken in de kast stonden te verpieteren. Er zat veel troep bij, maar ook enkele mooie exemplaren kregen voor een zacht prijsje een nieuwe eigenaar. Uiteindelijk bleek ik meer geld kwijt te zijn aan bier dan aan boeken. Dit zegt overigens vooral iets over de lage prijzen.

Op verzoek van Jeroen Dera in de tweede aflevering van Lijstjesmaand een top 5 van door mij op betreffende veiling aangekochte boeken en een top 5 van de boeken die ik jammerlijk misliep.

Top 5 aangekochte boeken

1) A.F.Th. van der Heijden - Een gondel in de Herengracht
2) Pol Hoste - Montréal
3) Marnix Gijsen - Lucinda en de lotoseter, De diaspora en Overkomst dringend gewenst
4) Jan Lauwereyns - Monkey business
5) Hugo Raes - Bankroet van een charmeur

Top 5 gemiste boeken

1) Hendrik Conscience - De leeuw van Vlaanderen
2) Het volledige oeuvre van Cees de Jong
3) Leon de Winter - Serenade
4) Frank Furedi - Cultuur van angst
5) Seksuele voorlichting voor het middelbaar onderwijs

zaterdag 1 december 2007

[Lijstjesmaand] (1): Cabaretiers

Vandaag is het 1 december en dat betekent het begin van de lijstjesmaand! De ingezonden voorstellen zijn zorgvuldig beoordeeld en de suggesties die de schifting hebben overleefd zijn aangevuld met eigen ideeën. Vandaag de eerste van eenendertig top-5'en. We gaan van start met: de Top 5 Cabaretiers.

1) Bert Visscher
2) Theo Maassen
3) Urbanus
4) Hans Teeuwen
5) Jeroen van Merwijk

Toelichting:

1: Drukke, doordenderende sneltrein met subtiele woordgrappen, ongerijmde kolder, schitterende typetjes, enorme shows en subtiel meta-cabaret. Vaak te absurd voor woorden, maar altijd enorm grappig. Deze man maakt mij altijd en overal aan het lachen en verdient daarmee de 1e plek. Kijktip: Brandend zand
2: Verpakt zijn grappen in messcherpe maatschappijkritiek en heeft altijd iets zinnigs en verrassends te zeggen. Toont niet alleen maatschappelijk engagement maar ook persoonlijke problematiek: zijn shows geven altijd blijk van innerlijke worsteling. Hoogtepunt zijn zijn vrouwengrappen. Meest onderschatte grap: 'Je hoort nou ook steeds vaker dat ook steeds meer vrouwen vreemdgaan. Dan denk ik ook van: ja, verzin zelf een keer iets...' Kijktip: Henk van den Tillaart
3: Al zo'n 35 jaar de absolute Vlaamse ster. Van 'Urbanus van Anus' tot het door mij in real life bijgewoonde Ik ben een plastiek zakske: Urbanus is en blijft grappig met zijn aimabele voorkomen en magistrale performance. En dat Vlaamse taaltje hè... Kijktip: Seksuele voorlichting
4: Om gewoon onbedaarlijk hard te lachen. Lekker grof en tegen alles en iedereen aan schoppend. Dat dan weer wel was subliem, Industry of Love was minder goed, en nu is hij (tijdelijk?) gestopt. De hele cultuur van doodsbedreigingen en het debat rond 'het vrije woord' spelen gezien zijn banden met Van Gogh en Hirsi Ali daarbij ongetwijfeld een rol. Kijktip: Klokkijken dieren
5: Helaas niet zo heel erg canoniek. Van Merwijk maakt hilarische grappen over mannen en vrouwen, maar blinkt uit met de prachtige teksten van zijn liedjes. Als je een ontzettend grappig lied als ''n ding' kunt maken (We hebben in de straat een ding met van die dingen eraan enz.), ben je een genie.

Als extraatje bij de eerste top 5 ook een flop 5:
1) Claudia de Breij
2) Brigitte Kaandorp
3) Javier Guzman
4) Sanne Wallis de Vries
5) Dolf Jansen

donderdag 29 november 2007

Centerfold

Mart Smeets is behalve een prominente presentator ook een veelschrijver. Met meer dan 30 boeken is hij de Herman Brusselmans van de sportjournalistiek. Ik heb Mart hoog zitten, maar toen ik vanochtend de boekhandel binnenliep schrok ik me toch een hoedje toen ik zijn nieuwe boek zag liggen. De voorkant is op zijn zachtst gezegd onthullend. Zet die filters uit en aanschouw:

Mart Smeets : Helder.......

Functioneel, laten we het daarop houden.

woensdag 28 november 2007

Top 600: (2) Limp Bizkit - Underneath the Gun

Beluister het lied (YouTube)

Vice-kampioen in de lijst van jeugdmuziek is - enigszins provocerend - Limp Bikzit met Underneath the Gun. Zoals ik in de bespreking van de nummer 12 al aangaf, is Results may vary slecht ontvangen in de pers (gemiddeld een 3,3), maar kwam het album voor mij op het juiste moment.

Om het geheugen op te frissen nog even de redenen opgesomd: iedereen vond W.Borland goed, ik vond hem een hele gare en nieuwe gitarist Mike Smith een significante verbetering; een voor de moderne tijd lange totale speeltijd (+ 60 min.); technisch perfect geproduceerde cd (kristalhelder geluid en uitmuntende timing); minder commerciële hits en meer gevoelige liedjes; de voor een 16/17-jarige jongen geschikte thematiek. En ik blijf erbij: Results may vary blijft gewoon de beste cd van LB en een goede cd op zich. Dan daal ik bij velen maar in achting.

'Underneath the Gun' is het beste nummer van het album. Geen rappende Freddie D., maar een geloofwaardig zingende mr. Durst. Een opbouw om u tegen te zeggen, een uitblinkende Mike Smith op de gitaar en een schitterende bridge. 5 minuut 21 aan klasse.

Begeleid door een kabbelend gitaarloopje introduceert Durst zacht pratend de thematiek: 's avonds laat, alleen thuis en geen raad te weten met jezelf. Vervolgens begint het lied 'echt' en zullen de gitaren en drums steeds a.h.w. borrelend op de achtergrond meedoen om op gezette tijden uit te barsten.

I stare into space and hope we're not alone
Am I searching for something that's better than home?
[...] Stress is tremendous and pressure is endless

De mens is een geworpene op deze aarde, maar is vanaf seconde 1 op weg naar eindbestemming Dood:

I'm underneath the sun
And I'm underneath the gun

Iedereen is uiteindelijk eenzaam, maar het altijd uitdijende persoonlijke verleden herbergt herinneringen die je vaak ternauwernood op de been houden:

I'm losing my mind and I know there's no remedy
I've become a failure who's living on memories
[...] Loneliness can't be cured with no medicine
Look to the stars so they'll straighten my head again

Het tweede refrein wordt uitgebreid met extra tekst en zo groeit het lied voller en voller, voorlopig resulterend in een (te) korte solo van Smith en zijn heerlijk klinkende gitaar. Dan, na het derde refrein, wordt de spanning in een intermezzo opgebouwd met prominente drums en korte zinnetjes, om dan plots over te gaan in de alles ontladende bridge die - hoe mooi - zowel wanhopig als berustend van sfeer is in zowel muziek als tekst:

Yeah, you're right
How does it feel to be right
Knowing that I was wrong
Nothing is right when you're wrong

Underneath the Gun is voor mij met veel betekenis geladen en dat zorgt er waarschijnlijk voor dat ik het een hogere waarde toeken dan de achteloze luisteraar die het nu voor het eerst hoort. Dat geeft niet, de Top 600 is zoals reeds vele malen benadrukt een lijst met muziek uit mijn jeugd en iedereen heeft in zijn puberjaren zo zijn eigen achtergrondmuziek. Het feit dat ik dit nummer op 2 van de 600 heb gezet, mag echter aantonen dat ik het ondanks dat toch gewoon een steengoed nummer vind.
Teksten: © Limp Bizkit

dinsdag 27 november 2007

Gedicht

lof der polyfrasie

maar als jij dan heb ik zoiets van
je moet niet elke keer zo weet je
- dat blijkt wel weer ha ha ha
met je stukje dit en dat of niet dan
kom het doet er toch kom op nou
- hoe ironisch...

maar hij weet toch door doordat
en dan denk ik ook ja van hallo
- hoe hou je het vol
ja we zien wel en ik zei dat hij zei
dat hij dacht dat hij maar ik ik mij
- hoe hou ik het vol...