zaterdag 31 juli 2010

Zeven dagen lang (24)

25 t/m 31 juli

ZONDAG Dom
Zomergast Jan Marijnissen over Sint-Oedenrode: 'Wij noemen het Rooi.'
Presentator Jelle Brandt Corstius: 'Heet het zo met carnaval, of zo?'
Bert Brussen noemt het een 'speels grapje', ik houd het op een domme opmerking.

MAANDAG Succes
'Nederlanders drinken meer frisdrank, water, sap en siroop.'
Bewijst die Vereniging Frisdrank Water Sappen toch maar mooi even haar waarde.

DINSDAG Draaaien... dippen...'Nobelprijswinnaar Soyinka richt oppositiepartij op.'
Wole Soyinka, een omgekeerde Oreo.

WOENSDAG Goedheiligman
EK Atletiek in Barcelona: 'Diskwalificatie Eelco Sintnicolaas teruggedraaid.'
Logisch, in Spanje is Sintnicolaas heilig.

DONDERDAG QI
Op het digitale kanaal HumorTV 24 zie ik een herhaling uit 2008 van de onvolprezen comedyquiz QI. Presentator Arthur Japin: 'Welk geloof zal in 2010 in Nederland het grootste zijn?'
Diederik van Vleuten: 'Het geloof dat Nederland eindelijk wereldkampioen wordt.' Iedereen ligt dubbel.
Heeft-ie onbedoeld toch gelijk gekregen, die Diederik.

VRIJDAG Rapper
Volgens pophistorici was DJ Kool Herc de eerste rapper.
Fout, zo weet ik nu. De eerste rapper was Dionysos in Euripides' Bakchanten:
'DIONYSOS:
Io,
hoor mij, hoor mijn stem
io, Bakchen, io, Bakchen.'
(vert. Gerard Koolschijn)
ZATERDAG Boter
Femke Halsema over het principeakkoord tussen VVD, CDA en PVV: 'Dit is democratisch buitengewoon discutabel.'
En een coalitie met de linkse partijen terwijl rechts de verkiezingen heeft gewonnen is democratisch zeker niet discutabel?

donderdag 29 juli 2010

Vergane glorie #9: Ab Normaal

Naam: Ab Normaal
Functie: Moppentapper


De glorie
Ergens rond de eeuwwisseling was ik aan het oppassen bij mijn kleine neefje en nichtje. We zaten wat te zappen, op zoek naar een leuk programma. Toen een roze konijntje op het scherm verscheen, riep het nichtje geestdriftig dat ze dat wel wilde zien. Zo'n lief konijn. Ik wist echter wel beter. Het knuffelbeest was niemand minder dan Ab Normaal, de grofgebektste presentator van Nederland.

Ab werd gespeeld door Wiebe Hartog, het programma was een idee van het succesvolle duo Clemens Timmer en Frank de Haan. Ab Normaal was echt een fout programma. De host een konijn dat schuine, seksistische moppen vertelde, de bardame een dom blondje dat Beverley heette en door Ab kortheidshalve 'Bef' genoemd werd en de entertainer een zonnebankbruine B-artiest genaamd Rob Ronalds die tussen de moppen door wat liedteksten mocht uitkramen. Ook het in de studio aanwezige publiek was navenant. Je ziet ze tegenwoordig nog bij de TROS op een plein staat bij een muziekfeest. De makers waren erg inventief op het gebied van seksuele woordkunst. Termen als 'stokslobberen', 'voorhuidjoggen' en 'nilfisken' mogen zo het Bargoens woordenboek in.

Op de middelbare school was Ab Normaal een cultheld, net als zijn vaste artiest Robbie Ronalds. Het was zaak zoveel mogelijk moppen te onthouden om die de volgende ochtend in de klas na te vertellen. Ook het imiteren van Rrrrrobbie Ronalds was een aangename tijdsverpozing. Borst vooruit, kin omhoog, handje naar voren, 'glad' kijken en zingen maar. En toch was de stiekeme ster van de show waarschijnlijk Pa, de verfomfaaide vader van Ab. 'Lik toch m'n bolle reet!' riep-ie altijd. Hij was ook de enige die Rob Ronalds op waarde wist te schatten: hij noemde de zanger steevast Bob Bonalds.

De vergetelheid
Ab Normaal werd uitgezonden op de commerciële zender Yorin. In het gegoochel met zenders van begin eenentwintigste eeuw werd ook Ab regelmatig weggetoverd om ergens anders weer tevoorschijn te komen. Hij verhuisde naar RTL 5, kort daarop naar de nieuwe zender V8 en in 2002 naar Veronica. Een jaar later cancelde deze omroep Ab Normaal. Ook hier draagt allicht een miserable CD-titel een deel van de schuld: Bev en andere lekkere stukken.

Naast de funeste titel is er in deze rubriek nog een tweede rode draad: John de Mols Talpa dat de zoekgeraakte sterren opspoort en ze weer oplapt. In 2007 mocht Normaal daar het programma Komt een man bij de dokter presenteren. Een jaar later schreef een geestverwant het boekje Komt een vrouw bij de dokter, dat in zekere zin ook een heel erg foute mop is. Toen was Ab echter alweer van de buis.

En Robbie Ronalds? Die timmert nog steeds aan de weg in het altijd bruisende levensliedcircuit. Kort geleden bracht hij nog de WK-single 'Wij gaan voor niemand aan de kant' uit. Ook de welkomsttekst op zijn site belooft veel: 'Op deze website staat zoveel mogelijk informatie van wat ik al heb gedaan tijdens mijn zang en presentatie carrière, en... natuurlijk wat er nog allemaal gaat komen.' Spannund!

Naschrift: Op zoek naar info voor dit stukje stuitte ik op de volgende mededeling: 'Sinds 17 juli 2010 is Ab Normaal weer te zien op Comedy Central'. Zo gaat het uiteindelijk met alle culthits. The A-Team, Baywatch, Cheers, Ab Normaal. Ze zullen tot in de eeuwigheid herhaald worden.

dinsdag 27 juli 2010

Tonie Mudde - Spaghetti Spoetnik

Tonie Mudde - Spaghetti Spoetnik. Podium 2010, 172 blz.

Thomas Vonk is een 26-jarige promovendus in de sterrenkunde die verzeild raakt in een onduidelijke verhouding met de mooie Silke. Hij valt als een blok voor haar, maar zij laat hem in het ongewisse over de aard van hun relatie. Hij is een maagd met krap 20 hyvesvrienden, zij heeft er meer dan 300 en heeft alles al meegemaakt. Hij staat op springen, zij is libidoloos.

Met Spaghetti Spoetnik schaart Tonie Mudde zich in een rijtje jonge schrijvers die de moeizame volwassenwording en het schimmige menselijke contact in een door digitaal sociaal verkeer gedomineerde wereld beschrijven. De wankelmoedige maar aimabele Thomas is een tweelingbroer van de ik-figuur uit Toiletten van Niels 't Hooft en de dominante, ogenschijnlijk begeerlijke maar in werkelijkheid meedogenloze Silke doet denken aan Fay uit Via Cappello 23 van Christiaan Weijts.

Mudde treedt sowieso nadrukkelijk in het voetspoor van Weijts. Ook in Spaghetti Spoetnik is de protagonist een jonge promovendus die zich laat inpalmen door een bekoorlijke jongedame en die zich op zijn werk vergaloppeert aan het bezoeken van pornowebsites.

Silke houdt Thomas eindeloos lang aan het lijntje. Ze slapen regelmatig samen zonder dat er meer gebeurt dan slapen. Silke's afkeer van seks is een mysterieuze karaktertrek. Het mysterie lijkt ontrafeld te gaan worden wanneer Silke begint te vertellen over hoe ze als kind seksueel misbruikt is. Midden in het verhaal barst ze echter in schaterlachen uit, ze verzint maar wat. Even leek dus het aloude misbruikcliché van stal te worden gehaald, maar het wordt hier juist als cliché ingezet door een personage. De lezer wordt even op het verkeerde been gezet. Dat is erg knap gedaan.

Ondanks enkele kleine onvolkomenheden, zoals het wat geforceerd positieve slot, is Spaghetti Spoetnik een onderhoudende, bedwelmende roman. Een zelfverzekerd debuut over een verlegen jongeman.

*****

maandag 26 juli 2010

De Tour, elk jaar meer spektakel, elk jaar minder spanning

Dit jaar heb ik geen aandacht besteed aan de Tour. Het WK en de vroege vakantie waren daar deels debet aan. Belangrijkste reden is echter mijn toenemende teleurstelling over de invulling van de Tour de France. Daar waar de media-aandacht en het spektakel rondom de ronde nog elk jaar toe lijken te nemen, daar verhouden de spanning en het parcours zich omgekeerd evenredig hiertoe.

Het verwijt dat de spanning dit jaar ver te zoeken was mag wellicht wat wenkbrauwen doen fronsen. Met slechts 39 seconden verschil tussen de nummers een (Contador) en twee (A. Schleck) eindigde deze Tour de op de vijfde plek in het rijtje met de kleinste verschillen tussen winnaar en vice-winnaar. Spanning in de wedstrijd is er echter nauwelijks geweest. Schleck heeft eenmaal aangevallen, op de laatste klim van de ronde, maar hij kon Contador niet lossen. Vervolgens reden ze gezamenlijk naar de finish. Alleen in de afsluitende tijdrit was er even een moment om naar het puntje van je stoel te schuiven. Schleck ging furieus van start en naderde Contador virtueel tot op twee seconden. De Luxemburger had zijn hand echter overspeeld, zakte terug en de Tour was definitief beslist.

Contador en Schleck waren met afstand de beste klimmers. Armstrong kon het niet meer bijbenen, Hesjedal verraste, Cavendish maakte ook de sprints weer voorspelbaar. De favorieten Evans en Basso vielen tegen. De eerste week ging het nog crescendo, daarna zakten de twee door het ijs. Ik roep al jaren dat een sterke prestatie in de Giro garant staat voor een tegenvallende Tour. Dat werd dit jaar weer eens bevestigd, nu zelfs door de nummers een (Basso) en vijf (Evans) van de Giro. Zelfs in zo’n eenvoudige en saaie Tour als deze gaat de wet op.

Toch valt de renners niet veel te verwijten. Christian Prudhomme en zijn parcoursmakers verdienen veel meer kritiek. Jaar na jaar verdwijnen er meer etappes die bergop finishen. Een etappe die eindigt met 30 kilometer dalen of nog een halfuur stoempen op het vlakke noem ik geen bergetappe, hoeveel cols er ook aan vooraf zijn gegaan. Het absolute dieptepunt werd dit jaar bereikt in de zestiende etappe, de zogenaamde ‘koninginnerit’. Toen ik het kaartje van deze etappe onder ogen kreeg bekroop me een naar gevoel.















Was dit kaartje per abuis omgedraaid en was de start de finish geworden en de finish de start? Al die cols in het begin en die vlakke aanloopfase als slot van de etappe, het kon niet waar zijn. Peyresourde, Aspin, Aubisque, Tourmalet, en dan ruim 60 kilometer waarin alles weer bij elkaar kan komen. De organisatie zag de bui al hangen, want in het begeleidende tekstje dekte men zich al bij voorbaat in tegen kritiek. Hoewel, indekken... het verweer is wel erg zwak: 'We have been criticised because the Tourmalet pass [...] is apparently too far from the finishing line. Some say that it will not bring anything to how the race develops. The only thing is neither Pau nor the Col du Tourmalet have changed place, and everything depends on the race.' Ja, zo lust ik er ook nog wel een. Eerst een plaats kiezen die mijlenver van de Tourmalet af ligt en dan zeggen dat je er ook niks aan kunt doen dat die plaats niet dichter bij de berg is komen te liggen.

En jawel hoor, afgelopen dinsdag werd pijnlijk duidelijk dat de critici gelijk hadden. In het begin werd er nog stevig doorgefietst omdat Van den Broeck eropuit trok, maar na de Peyresourde was het gedaan met de activiteit. Tergend traag reed het peloton in gesloten formatie naar de finish. Ciolek en Hushovd die de groep gele trui aanvoeren in een etappe met vier Pyreneeënreuzen, dan weet je het wel. Het is allemaal politiek. Het dorp dat het hoogste bedrag betaalt, krijgt de status van finishplaats. Ook als het tientallen kilometers van een klassieke col af ligt.

Intussen heeft Rabobank qua eindklassement zijn beste Tour ooit beleefd. Menchov derde en Gesink zesde, een uitstekend verdict van Parijs, zou Mart zeggen. Toch zijn die posities bijna tersluiks bemachtigd. Menchov heeft geen een keer aangevallen en Gesink kon in de derde week alleen op wilskracht aanklampen. De Varssevelder heeft in ieder geval eindelijk die altijd lastige eerste Tour achter de rug (die drie etappes van vorig jaar tellen we niet mee) en moet nu elk jaar ietsjes sterker zien te worden. Bauke Mollema en Steven Kruijswijk hebben in Italië al laten zien dat ook zij bergop veel in hun mars hebben. Het ligt voor de hand dat ze nu klaargestoomd gaan worden voor de Tour. Mollema zal volgend jaar hoogstwaarschijnlijk al debuteren.

Kan deze rasklimmer heerlijk onbevangen gaan demarreren op de laatste Alpenreus van de dag. Om vervolgens in het dal weer door de hele grote groep te worden ingerekend.

zaterdag 24 juli 2010

[Malta 2010] Dag 7 en 8: Afscheid

Tegenover ons hotel bevindt zich een winkelcentrum. Op een van de muren staat een grote advertentie voor een concert van Rod Stewart. Helaas vindt dit plaats op 3 augustus en moeten wij dit megafestijn voor Engelse pensionado's aan ons voorbij laten gaan. Vandaag, 8 juli, is immers onze laatste dag hier. Bob houdt het 's ochtends al enkele dagen bij koffie en een cakeje, ondergetekende geniet nog een laatste keer van het ruime aanbod ontbijtspijzen.

In de lift verschijnt voor de zevende dag op rij General David Petraeus op het scherm (ja, dit hotel heeft tv-schermen in de liften). De Nederlands sprekende Amerikaanse hoge militair is volgens CNN de nieuwe bevelhebber in Afghanistan geworden. De opperbevelhebber van het zwembad, Tigana, geeft een messcherpe voorbeschouwing op de naderende WK-finale. Spanje in balbezit is onverslaanbaar, alleen pressievoetbal kan Oranje succes brengen. Hij zet zijn geld toch op Spanje. Profeet...

Als we onszelf nog maar net op de ligbedden hebben geïnstalleerd, worden we opgeschrikt door een dikke kerel die zonder handdoek op een ligbed neerploft en een gesprek probeert aan te knopen met Bob. Hij komt uit Zweden en meurt al behoorlijk naar de alcohol. Even later gaat hij een schimmige transactie aan met twee Russen, compleet met hoge bedragen, handenschudden en potloodkrabbels op papiertjes. Weer terug op zijn bed krijgt hij bezoek van de barman: 'Sir, you haven't paid for the Margherita.' Niettemin wijst hij zijn zoon aan wie er allemaal 'mafia' zijn aan dit zwembad.

Voor de lunch staat een laatste bagel brie-bacon op het verlanglijstje, maar helaas hebben wij de voorbije dagen alle bacon soldaat gemaakt. De vervangende zalmbagel smaakt ook voortreffelijk. 's Middags lees ik de laatste stukken uit Dijkshoorn. De man schrijft elke dag zesendertig columns, gedichten en verhalen en toch staan er nog enkele ongepubliceerde stukken in deze bundel. Het hilarische 'Culinair recenseren' is verreweg het grappigste en beste verhaal. Een genadeloze parodie op de snobistische vreetkritiek: 'De amuse, een in ganzenveer verpakte zalmrug, kort geflambeerd dwars op de zwemrichting en daarna in glas geblazen door een met tijm gevulde koperen blaasstok deed wat klassiek aan'. Briljant.

In het zwembad ontwaar ik op een gegeven moment een beroemdheid. Gerard Cox! Wel vreemd, je verwacht hem toch pas aan het eind van de zomer... Het blijkt overigens om een Engelse imitator te gaan. Omdat het de laatste dag is, blijven we extra lang aan de waterkant. Qua ligbed was dit zwembad top, qua bad zelf en eten & drinken blijft het achter bij Kos en Rhodos. Tijdens het laatste diner genieten we nog een keer van de vele taarten die elke avond de dis sieren. Een punt chocoladetaart, een punt bramentaart en nog een puntje amandeltaart belanden op mijn bordje.

's Avonds gaan we een laatste keer de Scarlet binnen om een espresso respectievelijk milkshake te nuttigen. Een van de piepjonge serveersters laat een glas kapotvallen. Ze dweilt de vloer, om even later met een nieuw dienblad op de spekgladde vloer onderuit te gaan. De rest van de avond houden we het bij cola. We worden de volgende ochtend namelijk al om 06.20 uur opgehaald. Het uitgaan was op Malta ronduit matig. We zitten graag op een terrasje met wat muziek en wat uitzicht maar hadden de pech in het hardcore uitgaansdistrict te zitten. Er waren wel wat terrasjes, maar de meeste werden ontsierd door die achterlijke waterpijpen.

Dag 8
05.45 uur, de wekker loopt af. Mijn koffer sluit niet goed, wat nog de nodige stress oplevert, maar ruim op tijd verlaten we de prachtige kamer. In de lobby staan tot mijn grote dankbaarheid koffie, thee en croissantjes klaar voor de voor dag en dauw vertrekkende gasten. Stipt om 06.20 verlaten we het luxueze, exuberante *****-hotel. De avond ervoor hebben we nog schertsend herinneringen opgehaald aan het vertrek van Mallorca, toen Bob ziek werd. Dat zal geen tweede keer gebeuren. En toch gebeurt het weer. Met veel pijn en moeite en geijsbeer slaagt de Rooienaar erin het vliegtuig te bereiken. De vogel gaat om 09.00 uur de lucht in. Ik lees de Hornby-bundel uit en koop koffie, thee en gevulde koek. In het raampje zie ik de Hollandse weilanden opdoemen en om exact 12.00 uur raken de wielen het asfalt van de polderbaan. Het heerlijke weekje nietsdoen dat men 'vakantie' placht te noemen, zit er weer op.

vrijdag 23 juli 2010

[Malta 2010] Dag 6: Heet (3x)

The day after slapen we een uurtje langer uit. Om half tien gaan we pas ontbijten. De eetzaal zit nu wel goed vol, niet alleen vanwege het tijdstip maar ook omdat het hoogseizoen nu echt begint. Ik pak een bord van de stapel en krijg een enorme schok. Het servies is blijkbaar net uit de vaatwasmachine en mijn bord is dan ook gloeiend heet. Ternauwernood weet ik een nieuwe culinaire blunder te voorkomen door het bord op de broodjes te mikken (wat wellicht alsnog een culinair leermoment genoemd kan worden).

Op naar het zwembad. Elke dag weer een mooi moment. We stappen op de vijfde verdieping de koele, donkere lift in en even later, wanneer de deuren op de tiende opengaan, knijpen we de ogen dicht als het felle licht de lift binnenstroomt. Tigana staat verderop te poetsen. Hij steekt zijn duim omhoog. Finale! Ik ga meteen mijn krant halen. Behalve het AD schaf ik bij hoge uitzondering ook een Telegraaf aan. Dit maak ik misschien nooit meer mee, ik wil nu alles lezen over de WK-gekte. Terug in het hotel sta ik met een klein manneke in de lift. Hij loert naar mijn krant en ik kan niet laten triomfantelijk de courant omhoog te steken: 'Holland! To the final!' Het dikkerdje schudt mismoedig zijn hoofd: 'I can't believe they beat Brazil...' Hij blijkt een Braziliaantje te zijn, och arme. Ik geef het ventje een sportief schouderklopje.

We vertoeven de hele dag op ons gemak aan het zwembad. De wind is gaan liggen, het is erg heet vandaag en we spannen ons dan ook zo min mogelijk in. Boekje, even de oogjes toe, ipod, weer even gestrekt in de zon, een baantje trekken, heerlijk. Een stel uit Limburg ziet de Nederlandse kranten en komt een praatje maken. Zij zaten net in het vliegtuig toen Oranje en Uruguay aftrapten. Ook Jan Blokker heeft de halve finale gemist. Hij is gisteren overleden, lees ik in de krant. Schuin voor ons moet Tigana voor twee vrouwen een parasol opzetten. Hij schudt meewarig zijn hoofd. 'It's so easy,' zeg ik. Hij knikt: 'Yeah, women... They're weak.' Om er schalks aan toe te voegen: 'Physically... ánd mentally.'

Voor de lunch gaan we weer een bagel halen. Ook ik ga nu voor bacon en brie. De havist is er ook weer. Al etende lopen we een rondje. Ik zie ergens een arm naar buiten steken, een arm waarop een roodwitblauwe tatoeage van twee klompen prijkt. Bertje! De mariniers zitten mooi in de schaduw naar de passerende vrouwtjes te koekeloeren. Bertje doet verslag van zijn belevenissen de afgelopen nacht. Iets met een Fins meisje en dat hij blij is dat hij geen alcohol op had, want anders...

Omdat we verder niet veel hebben uitgevoerd, hier wat leerzame feitjes over Malta: Malta is met afstand het dichtstbevolkte land uit de EU: meer dan 400 000 inwoners op een oppervlak van slechts 316 vierkante kilometer. Daarnaast zijn er ook nog eens 300 000 auto's. Die rijden links, een erfenis uit het Britse koloniale verleden. Malta ligt tussen Tunesië (zuidwesten) en Sicilië (noorden) in. Het Maltees is dan ook een curieuze mengelmoes van Engelse, Siciliaans-Italiaanse en Arabische elementen. Malta is er niet in geslaagd ook maar één wereldberoemdheid voort te brengen. Uit arren moede worden Bryan Adams (Maltese oma) en Gary Glitter, geboren op Malta, dan maar ingelijfd. Zelfs Britney Spears schijnt Maltees bloed te hebben.

Terug naar het dagboek. Bij het diner worden we opgeschrikt door een dikke bejaarde Maltees die met zijn bord steeds vervaarlijk dicht langs Bob strompelt. Hij meurt bovendien als de ziekte, zijn lichaam moet reeds in staat van ontbinding zijn. We zien de krantenkoppen van morgen al voor ons: ook Maltese Jan Blokker overleden. Gelukkig is Daphne er. Deze serveerster is verreweg de leukste met haar stralende snoetje. Ze laat ook de hele tijd dingen vallen, wat haar natuurlijk alleen maar onaantastbaarder maakt.

Na wederom een copieuze maaltijd kuieren we de uitgaanstrap (zie foto) op naar onze huisloungebar, de Scarlet, om Duitsland-Spanje te kijken. Mijn kopje koffie is gloeiend heet. Zo heet dat ik het bijna uit mijn klauw laat vallen. Eerst het ontbijtbord, nu het koffiekopje, ik word getest hier. De toko zit vol Spanjaarden. Omdat wij neutraal gekleed zijn (hoewel... Bob heeft met zijn witte shirt met zwarte print onbewust geen gelukkige keus gemaakt) en niet nagelbijten van de spanning, worden we voor Duitsers aangezien. Het misverstand wordt rap weggewerkt. Spanje is ongenaakbaar, Duitsland is geen schim van de geoliede machine die het dit toernooi was. 0-1 Puyol, Nederland-Spanje it is.

Op straat honderden Spanjaarden, maar bij lange na geen feest zoals gisteren. Ze lopen een beetje rond in hun tricot (90% Torres, 10% Fabregas) met de Spaanse vlag om de schouders. Wat een saaie drieken. We gaan ergens aan een tonnetje zitten. Een gast komt op ons af en begint met een heliumstem wartaal uit te slaan over de nederlaag van Duitsland. Hij blijkt uit Kleve te komen. Je kunt hem regelmatig in Nijmegen in de Kronkel aantreffen. Wat een pipo.

donderdag 22 juli 2010

[Malta 2010] Dag 5: Naar de finale!

Vandaag word ik wakker met een kriebel: het is de dag van de halve finale. Als Uruguay wordt verslagen, maken we onze eerste Finale mee, een historisch moment. We schieten allebei meteen ons Oranjeshirtje aan. In de eetzaal is nu mooi te zien wie van de gasten Nederlander is. Vlekjes oranje tekenen zich af. De oberkellner leidt ons helemaal naar een hoek van de eetzaal waar meer oranje mensen zitten. Blijkbaar wil hij dat voetbalvolk een beetje achteraf hebben zitten.

De match begint pas om half negen. We hebben dus ruim de tijd om de oplopende spanning te pareren met een ontspannend dagje luieren aan het zwembad. Nadeel is dat het vandaag erg hard waait. Op een panoramadak zit je dan niet echt beschut. Tigana heeft er wel vertrouwen in, hij denkt dat Robben het verschil gaat maken. Voor de lunch dalen we af naar straatniveau. Bij een 'JuiceBar' eten we ieder een bagel, Bob een met bacon en brie, ik eentje met tonijn en mayo. Het is er een drukte van jewelste, de zestienjarige scholieren buitelen over elkaar heen. Een Nederlandse slungel, type havist, vraagt waar wij de match gaan kijken. 'Footloose.' 'Waar is dat?' Daar en daar. 'Oké.' Als hij met zijn twee meter drie maar niet voor me gaat staan.

's Middags leef ik naar de wedstrijd toe met de bundel My Favourite Year, een verzameling prachtige voetbalverhalen. Steeds wordt één bijzonder seizoen van een club door een supporter beschreven. Met liefde, ergernis, nostalgie en vooral een grote dosis zelfspot. De typische supportersanekdotes zijn schitterend. Zo wordt een speler opgevoerd die naar verluidt zo snel was dat hij altijd een crosspass op zichzelf gaf... De bundel opent met een stuk van Roddy Doyle over 'Republic of Ireland 1990', een relaas over een wonderlijke zomer waarin Ierland de kwartfinale van het WK bereikte. Hopelijk is er na vanavond een soortgelijk hoofdstuk te schrijven over een zomer op Malta waarin Holland de finale haalde.

Dineren kan vanaf zeven uur en we stappen vandaag dan ook stipt om zeven uur binnen. Het personeel is dat blijkbaar niet gewend. Er wordt ons gevraagd wat we komen doen. Gelukkig kunnen we wel meteen eten. Een van de koks valt uit zijn rol en roept 'go Uruguay!' naar ons. Zijn brede lach verraadt dat hij het niet meent.

-------------------------------------------WK-KRONIEK-----------------------
Om half acht spoeden we ons naar de Footloose. Het zal er al wel erg druk zijn, hopelijk kunnen we nog een goede plek veroveren. Om kwart voor acht maken we entree in een geheel uitgestorven Footloose. Oei. Nou ja, zitten we in ieder geval eerste rang. Het zal zo wel vollopen. We bestellen een flesje bier en inderdaad: naarmate de kick-off naderbij komt, vult de toko zich met oranje uitgedoste fans. Om half negen staan er zelfs mensen buiten naar het scherm binnen te kijken. Het 'Canada'-meisje van de halve finale is er ook.

Na een gezapig eerste kwartier breekt Gio de ban met een magistrale wereldgoal. Ongelooflijk, zo mooi. Kort voor rust verkijkt de Stekel zich echter op een afstandschot van Forlán en staat het weer gelijk. De havist is inmiddels ook gearriveerd. Hij wurmt zich naar voren, tot ergernis van velen, ziet dan dat er geen plek is en wurmt zich weer terug naar achteren, tot ergernis van iedereen. Demy de Zeeuw, die veel te diep speelde, wordt na rust vervangen door Van der Vaart. De 2-1 voor Uruguay hangt echter in de lucht. Breng Dré Ooijer dan in! Met wat geluk wordt het toch 2-1 voor Oranje. Enkele minuten later kopt Robben weergaloos de 3-1 binnen. De Footloose ontploft, de buit is binnen!

Dan wordt het nog 3-2 en is het nog even billenknijpen. De huis-DJ zorgt voor extra verwarring. De scheids lijkt af te fluiten, waarop de plaatjesdraaier het commentaar afzet en zijn eigen feestmuziek uit de boxen laat schallen. (Is 'Footloose' een vrije vertaling van 'voetjes van de vloer'?) Na enkele seconden springen en juichen zien sommige aanwezigen echter dat er op het scherm nog steeds gevoetbald wordt. Een bizarre situatie. De ene helft viert al de overwinning, de andere helft kijkt nog angstig toe. Dan is het echt afgelopen. Oef. Er is geen champagne dit keer. De ontlading lijkt sowieso minder groot, alsof dit in tegenstelling tot het wonder tegen Brazilië wel zo'n beetje in de lijn der verwachting lag.

We gaan naar buiten en blijven voor de ingang rondhangen. Daar zal de komende uren het feest pas echt losbarsten. Steeds meer Oranjefans begeven zich naar deze plek. Elke nieuwkomer wordt luidkeels toegejuicht. Wat is mooier dan met een groepje fans, de armen om elkaar, gezamenlijk te springen en maar 'hey hey hey hey hey' te roepen? Er worden ook liederen gescandeerd: 'Viva Hollandia', 'Kampioenuh' en natuurlijk - met behulp van de gastoeter - de leus 'Holland!' tu-tu-tuut 'Holland!' tu-tu-tuut. Het inmiddels massaal aanwezige uitgaanspubliek deelt maar al te graag in de feestvreugde. Maltezen springen mee, Spanjaarden feliciteren ons, Italianen juichen, er zijn Belgen in oranje, Zweedse dames komen erbij staan, net als Marokkanen (echte), Noren, Engelsen. Helaas - het moet gezegd - onderscheiden de Duitsers zich negatief. Ze provoceren en zoeken ruzie. Een knakker komt zelfs klagen dat we te veel geluk hebben gehad. Oké, we hebben wat geluksgoals mogen begroeten dit WK, maar dat juist een Duitser daarover komt zaniken... Wat een gotspe.

De Duitsers druipen af, de sfeer is geweldig. Opeens is er opwinding. Wie passeert daar? Zilvergrijs haar, sympathieke facie... Het is Bert van Marwijk! Iedereen wil met deze man - een Italiaan - op de foto. Hij weet niet wat hem overkomt maar hij geniet ervan. Even later worden de oranje vlaggetjes worden tevoorschijn gehaald en over de straat gespannen. Ik beleef mijn finest moment wanneer vier Aziaten om de beurt met mij op de foto willen. Alsof ík die 3-1 heb binnengeknikt. De wijkende haargrens heb ik alvast met Robben gemeen. Ik speel graag mijn rol en stel de Aziaten de standaardvraag die de ster aan zijn fans stelt: 'Where are you from, guys?' Het blijken Kazachstanen te zijn.

Ook een grote groep mariniers heeft zich bij het gezelschap gevoegd. Ze zijn op piratenjacht geweest voor Somalië en liggen nu een paar dagen in Sliema. Marinier Bertje heeft heel toepasselijk op zijn bovenarm roodwitblauwe klompen getatoeëerd. Hij vertelt indrukwekkende lulverhalen. Een klein meisje zorgt voor veel sfeer. Ze blijkt de hostess van GoGo te zijn. Ze komt op het briljante idee in optocht door de bar street te trekken. 'Viva Hollandia' zingend en 'Holland! Holland!' scanderend dalen we de trappen af. Men maakt ruim baan en op de terrassen gaat men zelfs staan om te applaudiseren. Wat een zegetocht. Kippenvel.

Om even op adem te komen, gaan we op een terras zitten. Een Twentenaar meldt dat zijn ma heeft gesmst dat thuis de mensen juichend over de snelweg lopen. Ook de mariniers komen langs. Een van hen is zelf een Somaliër. Hij heeft moeten tolken tussen de piraten en de Nederlandse mariniers. Een mooie kerel. Een door het dolle hene Italiaan komt even later de loftrompet afsteken over Wesley Sneijder. Een Engelse dude die voor Everton is doet hetzelfde over Heitinga. Mijn Kuijt-shirtje brengt hem even van de wijs ('Koet is shit') maar Oranje overstemt vanavond alle clubbelangen. Ook twee Noren knopen een gesprek aan. Ze kennen de eredivisie door en door, zelfs Pa-Modou Kah is ze niet onbekend! Zo hebben we de hele avond en nacht plezier. Een gedenkwaardige 6de juli 2010.

maandag 19 juli 2010

[Malta 2010] Dag 4: Een dagje aan het zwembad

Maandag. Vandaag de eerste echte volledige zwembaddag. Bij het ontbijt weet ik inmiddels goed mijn weg te vinden. Koffie of thee worden door de ober royaal in- en bijgeschonken, zelf laad ik elke ochtend op mijn bord: een stokbroodje met kaas, een croissantje met jam of chocopasta, een ciabatta met ham, een cakeje en wat meloen, ananas en grapefruit. Ook een glaasje jus d'orange gaat vanzelfsprekend altijd mee.

Bij het zwembad zijn elke ochtend voldoende ligbedden en parasols beschikbaar. De eerste twee ochtenden stond onze parasol al uitgeklapt, vandaag moeten we dat zelf doen. We hebben wat moeite met het mechaniek en meteen staat er een medewerker naast ons: ‘Need help, sir?’ Het zwembad van dit hotel is gevuld met enigszins zout water. Dat is even wennen, maar gelukkig is het geen zeewater waarbij je gezichtshuid meteen wegrot en is dit zwembadwater heerlijk verkwikkend. Het bad is wel erg ondiep, je kunt overal staan. Duiken is dan ook verboden.

Het AD blikt al vooruit op de halve finale van morgen. Vincent Bijlo, op Freek de Jonge na de blindste cabaretier van Nederland, is door zijn opinies heen en verzint heel origineel een oranjebuurt. Naast de krant hebben we traditioneel ook ons eigen leesvoer bij ons. Bob verdiept zich in Black Hawk Down van Mark Bowden, Defoe’s Robinson Crusoë en het meesterwerk Nooit meer slapen van Wim Hermans. Ondergetekende heeft gekozen voor Dijkshoorn, de beste verhalen van Dijkshoorn, het door Nick Hornby samengestelde My Favourite Year, ‘a collection of football writing’, een soort Da Capo maar dan over voetbal, en Arthur Schopenhauer, De wereld een hel – voor als het allemaal gruwelijk zou tegenvallen, deze vakantie.

De lunch besteden we voor de eerste keer op het terras bij het zwembad. Het broodje hamburger met friet en salade smaakt prima, maar de prijs is schrikbarend hoog. Dat is dan wel weer het nadeel van zo’n luxueus hotel, alhoewel het drinken er niet zo duur is (€1,60 voor een groot glas cola.)

Er zijn weinig memorabele gasten dit jaar. Het gastenbestand van dit hotel is sowieso een merkwaardig allegaartje van Italianen, Engelsen, Nederlanders, Russen, Grieken, Zweden, Fransen (jazeker!), Belgen en een verdwaalde Duitser die op dagen dat de Mannschaft aantreedt zijn zwart-geel-rode vlag over de balustrade hangt. Ook zijn er veel zakenlui en hele en halve maffiosi. Bij het inchecken kreeg ik het al wat benauwd toen de mensen voor ons naar hun creditcardnummer werden gevraagd. Gelukkig kunnen wij ook gewoon cash betalen voor ons natje en droogje, maar daarmee zijn we wel in de minderheid. Bijna alle gasten krijgen een papiertje voorgehouden waarop ze vluchtig een krabbeltje plaatsen. Maffiosi zijn gemakkelijk te herkennen. Ze zijn dik, patserig en hebben aan hun zijde een opgespoten blondine die voor de helft uit zonnebril en voor de helft uit Gucci bestaat.

Een zich onderscheidende gast is de Stier, een Engelsman met een nek nog dikker dan zijn dikke kop. Ook is er de Russische Uri Geller, een spichtig mannetje dat op dag 1 bij de McDonalds zat te laptoppen en daar dondersgoed in de gaten had dat ik hem bedoelde toen ik over Uri Geller zat te lullen. Waarop we hem de rest van de vakantie doordringend zijn blijven aanstaren. Aanpakken, die gasten.

Wanneer ik naar de lift loop om boven wat overtollige ballast kwijt te raken, passeer ik een moeilijk kijkende Tigana. Ik groet hem: ‘Hi, my friend.’ ‘Hey.’ ‘Are you tired?’ ‘No, but it’s too hot.’ ‘You should go into the pool!’ ‘I can’t do that. Only if I get pushed in.’ ‘I can take care of that.’ Hij lacht, twinkelt even, maar slaat de aanbieding toch maar af.

‘s Avonds bij het diner zien we ook de Nederlandse bejaarden weer. Na ampel overleg besluiten we dat de man Dorus heet. Uit de boxen klinkt voor het eerst geen Bee Gees. De afgelopen dagen werden we zowel bij het ontbijt als bij het diner op ‘Words’, ‘I’ve gotta get a message to you’, ‘Stayin’ alive’, ‘Massachusetts’ en andere klassiekers van de gebroeders Gibb getrakteerd. Het personeel is er weer als de kippen bij om een stukje vlees voor je af te snijden. Ik blijf het toch maar ongemakkelijk vinden, al die onderdanigheid die ik te verwerken krijg. Ook bij het afrekenen is het weer raak. Ik betaal de twee cola met een briefje van vijftig (geen creditcard, dan maar zwaaien met die flappen nietwaar), maar de oberkelner heeft daar niet van terug. Hij haast zich de trap af, wisselt snel geld bij de receptie en sprint dan weer de treden omhoog naar de kassa. Nog op adem komend biedt hij mij omstandig zijn verontschuldigingen aan voor het vreselijke feit dat ik 20 seconden heb moeten wachten… Dude, we zijn op vakantie!

De late avond wordt besteed op het terras van een hippe bar. We kiezen de aanbieding: een emmer gevuld met flesjes Heineken voor een tientje. Qua terrassen is deze vakantie helaas geen topper. St. Julians blijkt het Maltese equivalent van Lloret of Chersonissos te zijn. Dat hadden we niet zien aankomen. De bar street puilt uit van de opgefokte testosterongastjes en vijftienjarige meisjes in veel te korte rokjes. Wat moeten al die moeders wel niet denken die hun piepjonge dochter naar zo’n van hormonen gierend oord zien vertrekken met in de koffer kleren van de categorie ‘trek dan niks aan’. Ongelooflijk wat je allemaal voorbij ziet paraderen. Om de broertjes Heeresma vrij te citeren: we slaan het van hier af, vanaf het terras, zeer geïnteresseerd gade. Met de bieremmer tussen ons in.

zondag 18 juli 2010

[Malta 2010] Dag 3: Varen met de Fernandes

Vandaag is het zondag, maar wij gaan juist een activiteit doen. Dat klinkt spannender dan het is. De bedoeling is de hele dag lekker uit te waaien op een relaxed zeiljacht. Om kwart voor negen gaat de wekker. We duwen snel wat broodjes naar binnen, want om half tien worden we opgehaald. Wanneer we tien minuten voor het afgesproken tijdstip op de kamer zijn om onze badhanddoeken te pakken, worden we gebeld door de receptie dat het busje al voor het hotel gereed staat.

Op weg naar de haven van Sliema, waar het schip ligt aangemeerd, pikken we nog wat andere lui op. Ook een groepje Amerikanen stapt in. Ze zijn blijkbaar pas net terug van het stappen, want ze eten grote bakken shoarma als ontbijt. De zeven - vijf gasten en twee meiden - zijn luidruchtig en hebben er nu al schik in. Het is een merkwaardig groepje. Twee zien er Mexicaans uit, twee typisch American-Irish (roodharig, sproeten, etc.). Ze vermaken zich kostelijk met citaten uit Dumb & Dumber ('I expected the Rocky Mountains to be a little rockier than this.' - 'That John Denver is full of shit, man.'), volgens Bob typisch een vorm van postmoderne humor.

De cruise zal plaatsvinden op de Fernandes, een zogenaamde Turkish Gullet. Over een loopplank bereiken we het overkapte achterdek. In de stuurhut bevinden zich een bar en een eetgedeelte. Het grote zonnedek voor heeft bankjes aan de relingen en genoeg matten om je handdoek op uit te spreiden. Hoewel we allebei na het ontbijt een primatourtje hebben geslikt, wordt Bob toch zeeziek kort nadat we aan boord zijn gegaan. We liggen nog aan wal en Bob verlaat het schip weer over de plank. Intussen komen steeds meer mensen aan boord, vooral Russen (vrouwen en kinderen, de echtgenoten zijn er fascinerend genoeg nooit bij in zulke oorden). Een beeldschone Russische blondine heeft als substituut haar moddervette moeder meegenomen. Ma lijkt sprekend op de acteur Wayne Knight, uit onder meer Jurassic Park en Space Jam.

Om half elf varen we uit, inclusief Bob. Er woedt een bosbrand aan wal, maar niemand schijnt daar aandacht aan te besteden. De Amerikanen gaan meteen aan het bier en zullen dat tot half zes volhouden. Al gauw zijn we op volle zee. Aan stuurboord strekt zich de Middellandse Zee uit, aan bakboord zien we Malta voorbijtrekken. De kust is voor een groot deel opgebouwd uit rotsen en hoge kliffen. We varen langs de hoofdstad Valletta. Die is slechts 0,8 vierkante kilometer groot, maar er wonen wel bijna 7000 mensen, in het hele stedelijke gebied zelfs 300 000. Onze kapitein verstrekt deze info. Hij is een een absolute koning - of in de terminologie van Bob: een eindbaas. Captain Morgan is een archetypische kapitein: wit haar, witte baard, verweerd gezicht, helle ogen, vaal geworden tatoeages bovenop de onderarmen. Hij heeft ook humor: 'When you look to the left... you see the capital of Malta, Valletta. When you look to the right...' Zou er tóch iets te zien zijn daar? '...you see ab-so-lute-ly nothing for miles and miles...'

We zetten koers naar Gozo, na Malta het grootste eiland van de Republiek Malta. (In het geval van een dwergstaat natuurlijk nogal relatief - Gozo is 67 km² groot.) In een mooie baai gaat het anker uit en mag iedereen een half uurtje zwemmen. De zee is aanvankelijk erg koud, maar dat went snel. Bob komt weer een beetje bij zijn positieven door het kalme, heldere water. De Amerikanen doen een spelletje: twee springen er tegelijk van het voordek af en wie het eerst weer boven is mag twee glazen bier atten. Daarna zwemmen ze naar de kust om van de rotsen af te duiken. Om één uur serveren de kapitein en zijn assistent Warren de lunch. Een vis of een steak, aardappels, groenten, fruit, brood. Heerlijk. Warren heeft ook de muziek uitgekozen. Tijdens het varen schalt er aanstekelijke dance en club uit de speakers, wanneer we voor anker liggen wordt er overgeschakeld op rustgevende ambient.

Na de lunch gaat de trip verder richting Comino. Op dit 3,5 km² grote eilandje wonen volgens wiki 5 mensen, volgens de kapitein 3, inclusief een politieagent. Het water voor de kust is aanmerkelijk dichtbevolkter. Het is er een drukte van jewelste met plezierboten als de onze, maar ook speedboten, luxe jachten en, omdat het zondag is, locals in kleine, gammele bootjes. Op Comino kunnen we overstappen op een klein bootje dat ons naar de grotten brengt. Het water is er kristalhelder, de geërodeerde rotsformaties zijn prachtig. Er zijn ook enkele doorkijkgaten, eveneens door erosie ontstaan. Ik vind er eentje wel wat op Australië lijken en een ander op Zuid-Amerika, maar dat zal wel een error van mijn visuele brein zijn. De kapitein even later: 'One is shaped in the form of the continent Australia, and that one is like South-America.' De Amerikanen hebben weinig oog voor al het schoons, ze willen niets liever dan van de rotsen af duiken.

Terug op de Fernandes hebben we nog anderhalf uur de tijd om Comino te bekijken en om te zwemmen. Het zeewater is ook hier erg verfrissend. Je zwemt er bovendien tussen grote scholen vissen. Veel mensen duiken van de boot af in de hoop een vis te grijpen, maar die beesten kennen dat trucje natuurlijk. 'Why does everybody on this cruise hate us??' vraagt een van de Amerikaanse meisjes zich vertwijfeld af. Dat is wat overdreven, ik amuseer me kostelijk met het gadeslaan van de capriolen van deze levensgenieters. Het zijn vooral de bejaarden en de Russen die niets moeten hebben van de overzelfverzekerde Yanks die helemaal los gaan, ook omdat het vandaag 4th of July is, bedenk ik nu. Ook de plofkop moet niets hebben van de Californiërs. Een van hen schreeuwde hem dan ook, naar aanleiding van een schijterige duik, de vraag toe of hij misschien gay was...

Om 16.00 uur wordt koers gezet naar Sliema. De kapiteinsvrouw gaat rond met suiker- en watermeloen. De meeste gasten zijn door het eten en het zwemmen wat landerig geworden en men strekt zich uit op het dek. Zon, wind, een drankje, een kalme deining, relaxte muziek. Prima, prima. De Amerikanen hebben hun zakken inmiddels goed vol. Enkele dudes gaan knock-out. Ze worden met zonnecrème besmeurd of balorig aan de ledematen getrokken. Weer terug in Sliema bedanken we de crew voor deze mooie cruise. Van de Amerikanen zijn alleen een meisje en de Tim Cahill look-a-like nog enigszins nuchter. Jeremy is het meest lazarus. Hij maakt op de terugweg zelfs het meisje aan het huilen, och arme.

's Avonds deinen we nog wat na op een terrasje, onder een boom waaruit onophoudelijk bloesem in ons haar en bier waait. De Freddy's smaken goed, van het gezwets heb ik niets onthouden.

zaterdag 17 juli 2010

[Malta 2010] Dag 2: Culinair leermoment

Vervolg dag 1

Het eerste avondmaal. Dit hotel is niet, zoals de meeste hotels, voorzien van één algemene eetzaal. Het telt niet minder dan vijf restaurants. Wij, simpele zielen met halfpension, hebben alleen toegang tot het buffetrestaurant op de vierde verdieping. Door een zeer onderdanig personeelslid worden we naar een tafeltje geleid. De jongen schuift de stoelen naar achteren voor ons. Als ik ben gaan zitten, legt hij een servet op mijn schoot. Dat heet draperen, geloof ik. We weten dat we in een *****-hotel zijn beland, maar dit slaat alles. Het voelt een beetje ongemakkelijk, zoveel service.

Ook het buffet is allesbehalve standaard. Geen bakken met friet en grote brokken vlees. De porties zijn klein, de soep is exotisch en je hoeft niet eens per se zelf op te scheppen. Bij maar de kleinste aarzeling snelt een kok op je af om een reepje vlees af te snijden of een obscure vis op je bord te plaatsen. En ook niet onbelangrijk: het eten heeft hier ook echt smaak. De obers zijn zeer op hun qui vive. Je hoeft maar even op te staan of ze hebben je vuile bord al weggehaald.

--------------------------------------WK-KRONIEK--------------------
Inmiddels is het half negen geweest. Uruguay en Ghana hebben al afgetrapt. We bestijgen de trap des vertiers en schieten op goed geluk een etablissement binnen. We zijn terechtgekomen in loungebar Scarlet. Overal hangen breedbeeldschermen aan de muur, dus dat zit wel goed. Onder het genot van een pilsje zien we tot onze vreugde dat het op verlenging uitloopt. Luis Suárez drijft een heel continent tot razernij wanneer hij in de 120ste minuut een inzet van Ghana van de lijn bokst. Gyan mist de strafschop, Uruguay wint de penaltyreeks dankzij een uitstekende Muslera. Gyan is de wanhoop nabij. Vreemd, dit is toch zeker ook de wil van God? Enfin, het wordt dus Uruguay vrijdag. Zonder de geschorste Suárez en de gekwetste Lugano.
--------------------------------------------------------------------------

De Scarlet bevalt ons wel, vooral door het personeel: vijf jonge meisjes die waarschijnlijk net aangenomen zijn. Ze zijn heel onzeker, lopen uitzonderlijk traag en voorzichtig met een dienblad en zijn de hele avond in overleg over hoe de zaken aan te pakken. Dat bevalt me wel. Niets zo irritant als te zelfverzekerde bediening. We laten een royale fooi achter en gaan tegen middernacht de kamer opzoeken. We hebben immers een nacht overgeslagen en zijn behoorlijk afgepeigerd.

Dag 2

Om 09.30 gaat de wekker. Rijkelijk laat naar vakantiemaatstaven, maar de eerste ochtend zie ik het door de vingers. Bovendien kun je hier tot half elf ontbijten. Ook het ontbijt is niet het standaard hotelontbijt. Geen keiharde broodjes en gortdroge cakejes, maar allerhande smaakvolle broodvarianten (ik pas me snel aan) en zoete cake. Bonen, bacon en worst zijn er wel gewoon, je moet de Engelse gasten immers niet voor het roodverbrande hoofd stoten.

Bij het zwembad worden we gefeliciteerd door Tigana. Hij prijst vooral Arjen Robben en spreekt het vermoeden uit dat de finale wel haalbaar is. Ik ben benieuwd naar het hoofdredactioneel commentaar van meester Sjuul en ga op zoek naar een krant. In een kiosk vind ik echter ook het Algemeen Dagblad. Dat heeft de prachtige bijlage 'Sportwereld' en verdient dus aanschaf. De verhalen over de vreugde thuis zijn prachtig. In Rio is de Nederlandse ambassade bestookt met knalvuurwerk. O, o, o, die Brazilianen.

Om half twaalf gaan we even naar de lobby omdat de host van Neckermann langskomt om info te geven en excursies te verkopen. Ook aanwezig zijn een bejaard echtpaar en een jong stel, van wie de dude een authentieke plofkop heeft. De bejaarde man komt er al snel achter dat hij en zijn chick vandaag al hun eerste excursie hadden en die nu aan hun neus voorbij zien gaan. De host is een Waal met een dubbele achternaam. Hij vertelt dat in Valletta enkele Caravaggio's hangen, maar tot mijn spijt zijn die juist nu tijdelijk niet te bezichtigen. De moed zinkt me helemaal in de schoenen als hij over Paulus begint die hier zou zijn geweest. Dat gezever kennen we al van Rhodos, blijkbaar claimen al die mediterrane eilandjes dat die knakker op hun rots is aangespoeld. Uiteindelijk kopen we voor de volgende dag tickets voor een boottocht. Met een grote zeilboot zullen we rond het eiland varen, de kleine eilandjes Comino en Gozo aandoen en daarbij regelmatig een stop maken om iets te bezichtigen of om in zee te zwemmen. Voor zestig ballen de man zijn we de hele dag all inclusive voorzien van spijs en drank. Dat wordt genieten.

----------------------------------------WK-KRONIEK------------------
Ook vandaag verlaten we voortijdig het panoramisch zwembad. Om 16.00 uur trappen immers Argentinië en Duitsland af en dat belooft wat. Omdat we de vorige avond hadden gezien dat je in de Scarlet ook kunt eten, gaan we daar een late lunch verorberen onder het bekijken van de wedstrijd. De wrap met garnalen, salade en chips smaakt prima, de wedstrijd kan ons minder bekoren. Niet alleen loopt Duitsland wel heel makkelijk over de inspiratieloze Argentijnen heen (4-0), ook wordt ons zicht geblokkeerd door twee moffen (volgens Dijkshoorn - en hij kan het weten - vinden Duitsers het prima als je ze zo noemt) die recht voor het scherm gaan zitten en zich niks aantrekken van omzichtige uitingen van ongenoegen.
-------------------------------------------------------------------------

's Avonds bij het diner bega ik mijn onvermijdelijke eerste culinaire blunder. Ik zie een kom met daarin een chocoladekleurige substantie staan en denk: lekker, chocoladevla. Ik pak een schaaltje en schep een eerste lepel vla uit de kom. Meteen besef ik dat ik fout zit. De vla is veel te dun en vloeibaar om vla te zijn. Het is chocoladesaus die je over je ijs of fruit kunt gieten als smaakaccent. Helaas staat er net een kok op mijn vingers te kijken en waarschijnlijk vanuit een evolutionair bepaalde reflex blijf ik stug doorscheppen, net doend alsof het zo hoort. Op een gegeven moment heb ik alles onder gekliederd, zit het schaaltje nog niet voor een kwart vol en besluit ik toch maar het hazenpad te kiezen. Een boer in een vijfsterrenhotel, dat gaat niet altijd samen.

---------------------------------------WK-KRONIEK-------------------
Net op tijd arriveren we weer bij de Scarlet voor de laatste kwartfinale: Paraguay-Spanje. De toko zit nu vol Spanjaarden, maar zij kijken wel netjes om of ze niet voor het beeld zitten. Ze zijn zeer fanatiek en toch houden ze rekening met twee eenvoudige Hollanders. Bravo. Paraguay maakt het Spanje bijzonder lastig. Het krijgt zelfs een penalty, die door Cardozo jammerlijk gemist wordt. Snel daarna krijgt Spanje aan de andere kant ook een strafschop. Alonso scoort, maar moet hem opnieuw nemen, waarna hij zijn tweede poging naast mikt. Spanje wint alsnog, door een geluksgoal van lipsikje Villa. Complimenten voor Paraguay, Spanje mag met Duitsland gaan uitmaken wie Oranje treft in de finale. Of Uruguay natuurlijk.
--------------------------------------------------------------------------

Na de match zoeken we nog een terrasje op. We vinden een groot terras ergens bij een hotel. We worden bediend door een lelijke gothic die als we pas halverwege ons bier zijn al geld wil zien omdat ze de kas gaat opmaken. Hierom, en omdat we morgen een lange dag voor de boeg (haha) hebbben, zetten we er een punt achter voor vandaag.

donderdag 15 juli 2010

[Malta 2010] Dag 1: Naar Malta en de halve finale

Na Kos in 2007, Rhodos in 2008 en Mallorca in 2009 stonden kameraad Bob en ondergetekende dit jaar voor de vraag: welk eiland nu? Van kennissen hoorden we onafhankelijk van elkaar dat Malta een te overwegen optie was. Malta, een grote onbekende, maar waarom niet?

In de nacht van vrijdag 1 op zaterdag 2 juli vertrekken we met de eerste nachttrein naar Schiphol. Er ontstaat meteen wat verwarring omdat de borden op het station geen info geven, het bord op het perron 'Rotterdam' als eindpunt aangeeft in plaats van Leiden en de trein na Utrecht afbuigt naar Hilversum. Gelukkig zitten we toch in de juiste trein. Ook vind ik nog een twee-euromunt, die ik besluit te bewaren als geluksmunt voor Oranje-Brazilië later vandaag.

Om 02.15 arriveren we op de luchthaven. De vogel zal om 05.00 de lucht in gaan, we hebben dus even de tijd. Gelukkig kunnen we de koffers meteen laten innemen. Onder het genot van koffie, een saucijzenbroodje en een stokbroodje kaas kijken we vooruit. Het belooft weer een zonovergoten week te worden. Luieren aan het zwembad, maximaal één cultuurdag, elke dag een biertje, veel en goed eten, de krant van meester Sjuul Paradijs. Ik heb er zin in.

Bij het inchecken denk ik het proces te bespoedigen door zelf zo'n bakje van de stapel te nemen waarin je je waardevolle spullen moet deponeren, hetgeen mij op een reprimande van de douanier komt te staan. Ik vertrek voor de verandering eens geen spier en bied geen overmatige excuses aan. Kom nou, overspannen gedoe allemaal. Bij de gate komt er een stelletje oudere jongeren naast ons zitten. De man is een super saiyan (geelblond piekhaar) en zijn hemdje geeft de muffe lucht die hij bij zich draagt alle ruimte zich te verspreiden. Gelukkig zit ik niet naast hem in het vliegtuig.

Na een voorspoedige vlucht van drie uur over Duitsland, Zwitserland, Italië en Sicilië landen we om 08.00 uur op dwergstaat Malta. Zoals het hoort is de buschauffeur ook een dwerg. 'What's your hotel?' vraagt hij mij. 'Intercontinental'. Hij trekt zijn wenkbrauwen op: 'Do you know where it is?' Een moment schiet ik in de wanhoopstand, maar het mannetje begint schalks te lachen. Zo, de lolbroek van het eiland hebben we ook weer ontmoet. Onderweg naar de kustplaats St. Julians moet ik denken aan P. Kouwes, die de universele angst van de bustransfer in de gedigt 'Vakantie' prachtig heeft weergegeven: 'Alle mensen/ in de bus/ hoopten/ dat dit/ niet/ hun appartement/ was.'

Toch is die angst dit jaar ongegronder dan ooit. We zitten namelijk in een vijfsterrenhotel, genaamd Intercontinental. We konden profiteren van een voordelige aanbieding maar moesten dan wel genoegen nemen met een 'mindere' kamer. Nou, een mindere kamer in een *****-hotel is nog altijd grandioos. Waar je normaliter bij binnenkomst in een hotelkamer meteen je knie stoot aan het bed, daar zijn er nu eerst enkele meters af te leggen om überhaupt bij het bed te komen. Nadeel is dat we nu ook een echt tweepersoonsbed hebben in plaats van twee losse bedden die eenvoudig weer van elkaar te schuiven zijn. De kamer is enorm, de badkamer zeer luxe (geen douche waarbij de rail bij het sluiten van het gordijn al op je harses valt, maar een echt douchewandje!), de minibar is rijkelijk voorzien van spijs en drank en er staat zelfs een relaxfauteuil. Hoogtepunt is wel de kluis. Geen slotje en sleuteltje maar een volautomatische kluis met cijfercode, inclusief stoer geluid bij open- en dichtgaan.

We gaan op verkenning uit. Al gauw verdwalen we in het enorme hotel. Trappen en gaanderijen slingeren van verdieping naar verdieping. Het zwembad blijkt zich, hoe typisch, op de tiende etage te bevinden. Deze 'Panorama Pool' biedt uitzicht op de stad en op de zee en is een garantie voor een aangenaam briesje. Op de grote binnenplaats zijn vijvers met watervalletjes en bruggetjes aangelegd. Enorme vissen bevolken het water. Na het hotel wordt ook de nabije omgeving aan een inspectie onderworpen. Vlakbij is de bar street, een grote trap met aan weerszijden barretjes en clubs. Tegenover ons hotel zit een McDonalds. Hoe leer je beter de plaatselijke cultuur kennen dan door bij aankomst een menu bij de Gele M te verorberen?

Na de lunch gaan we nog een paar uurtjes aan het zwembad liggen alvorens ons gereed te maken voor Nederland-Brazilië. Wat helaas ook typisch lijkt voor een superdeluxehotel is dat men nog steeds veronderstelt dat negers de meest onderdanige klusjes moeten doen. De bagagejongen in de lobby was er al eentje, en bij het verlaten van de lift op de tiende verdieping worden we verwelkomd door een neger die handdoeken uitdeelt. Omdat wij Oranje-shirtjes dragen knoopt Tigana een gesprek met ons aan over de match. Ook een vrouwelijk personeelslid wordt aangetrokken door ons oranje. Maud blijkt een Nederlandse studente te zijn die op Malta stage loopt. Ze beveelt ons de 'Footloose' aan om de match te bekijken, want daar komen de meeste Nederlanders. We waren er niet zeker van een geschikte kijklocatie te vinden en zijn dus verguld met de tip.

---------------------------------WK-KRONIEK-------------------------------
Kwartfinale! Het gevreesde Brazilië is de opponent. Aan het zwembad hebben we voorbeschouwd. 'Ik zie het niet gebeuren,' luidde eensgezind de pessimistische doch realistische conclusie. Mooi op tijd, om drie uur, arriveren we bij de Footloose. Gesloten. Shit. Er hangen nochtans oranje ballonnen en een Nederlandse vlag aan de gevel. Een propper weet te melden dat ze over een half uur opengaan. Onderweg naar een terras om de tijd te doden, komen we vier brede gasten tegen die in het Engels zeggen ook voor Oranje te zijn en met ons de match willen bekijken. Ze komen uit Libië. Eentje geeft ons zijn nummer, we moeten hem bellen als de tent opengaat. Om half vier betreden we de angstig lege Footloose. Gelukkig stroomt het even voor vieren aardig vol. Come on!

De eerste beelden van de spelerstunnel. De schrik slaat ons om het hart. Wie staat daar nu opgesteld? Het is Dré Ooijer! Hoe is dit mogelijk? Al snel wordt uit het Engelstalige commentaar duidelijk dat Mathijsen in de warming up geblesseerd heeft moeten afhaken. Crap, nu zijn we zeker kansloos. De eerste helft voedt het fatalisme. 0-1 na een enorme dekkingsfout, Brazilië is oppermachtig, Oranje bakt er niets van. Pijnlijk dieptepunt is het mislukte hoekschoptrucje van Robben en Sneijder. De Stekel redt magistraal op een schot van Kaká en houdt Oranje in de wedstrijd. De stemming in de rust is evenwel zeer bedrukt. De Libiërs zijn niet komen opdagen, inspectie van de mobiel leert: '1 gemiste oproep: Khadaffi'.

En dan die legendarische tweede helft. Monumentaal. Zeer gelukkig op 1-1, snel daarna op voorsprong. De Footloose ontploft. De spelers buffelen, zuigen, geven alles. En er staat een nieuwe Koning op: Dré Ooijer! Fabiano is nergens. Dunga vandaliseert de dug out. Melo slaat door en krijgt rood. Oranje wordt van lieverlede onaantastbaar. Dré Ooijer haalt zelfs zijn gimmick voor de dag: een overtreding begaan, weglopen, merken dat de scheids er niet voor fluit en dan theatraal verhaal gaan halen bij de gevelde tegenspeler. Normaal erger ik me daar dood aan, maar nu gaan we helemaal uit ons dak. Het laatste kwartier is moordend spannend. De ontlading na het eindsignaal is groot. De dj begint vanaf de bar met champagne te spuiten. Iedereen springt en juicht en omhelst elkaar, de Nederlanders maar ook anderen met sympathie voor Oranje. De champagnefles gaat van hand tot hand. Ook de Libiërs komen nog langs, getooid met oranje hoedjes.

Even stoom afblazen buiten. Een leuk meisje komt vragen wanneer ze nu weer moeten spelen. Dinsdag. 'Tegen wie?' Uruguay of Ghana, wordt vanavond bekend. 'Oké, Uruguay of Canada.' Een Afrikaan komt langs met zijn zonnebrillen. Hij is door het dolle heen. 'Holland is wonderful, Holland is the best!' Met een fantastische big smile tettert hij zo aan een stuk door. Zelf komt hij uit Ghana. Ik wijs hem erop dat Ghana weleens de volgende tegenstander van Oranje kan zijn. 'Yes, Ghana will beat the Ukraine tonight, but Holland will be champions!' Nog steeds in extase loopt hij verder. Wij feesten nog even door. Een wedstrijd, een resultaat, een middag om nooit te vergeten. Naar de halve finale! Of de opponent nu Ghana of Uruguay wordt - of de niet-deelnemers Canada of Oekraïne -, het vertrouwen is groot: we gaan die finale halen!
------------------------------------------------------------------------------

Nog helemaal in vervoering spoeden we ons om zeven uur terug naar het hotel. Snel douchen om de champagne uit het haar te spoelen, want het eerste diner wacht...

(vervolg dag 1 in de volgende aflevering)

dinsdag 13 juli 2010

[WK]: De eindafrekening

De sterrenelftallen van het toernooi, uiteraard in de 4-2-3-1-formatie.

Beste Elf
============= I. Casillas SPA =========
J. Paintsil GHA = D. Lugano URU = J. Mathijsen NED = G. v. Bronckhorst NED
==== M. v. Bommel NED == B. Schweinsteiger DUI ====
== Th. Müller DUI == A. Iniesta SPA == D. Forlán URU ===
============= D. Villa SPA ===========
Coach: O. Tabarez URU
Reserves: M. Stekelenburg NED = Maicon BRA = G. Piqué SPA = K. Honda JAP = W. Sneijder NED = Xavi SPA = A. Sánchez CHL
Scheidsrechter: Y. Nishimura JAP

Beesten en Bruten
============= L. Suárez URU =======
M. Skrtel SLW = W. Ponce CHL = C. Puyol SPA = N. Vidic SER
==== N. de Jong NED == Felipe Melo BRA ====
== G. Demel IVO == C. Ronaldo POR == D. Alves BRA
============ N. Anelka FRA ========
Coach: Dunga BRA

Helden en Koningen
=============== V. Enyeama NIG ========
Y. Komano JAP = A. Ooijer NED = M. Tulio Tanaka JAP = Hans Sarpei GHA
======= S. Elliott NZL == L. Donovan VSt ====
== C. Blanco MEX = S. Chipperfield AUS = Y. Okubo JAP ==
=============== Jong Tae-se NKO ======
Coach: M. Bielsa CHL

[WK]: De top 32

De hitparade van het voorbije WK. Vanzelfsprekend in belangrijke mate bepaald door de resultaten, maar ook gefnuikte verwachtingen, opzichtig falen en het fris-van-de-lever-gehalte waren van belang.

(32) Frankrijk
Zidane zei het al: 'Van dit WK zal iedereen zich twee dingen herinneren: de winnaar en dat de Franse spelers weigerden te trainen.' El Antipático Domenech liet zijn volgevreten vedetten er een grote klerezooi van maken.
(31) Italië
Het slechtste WK ooit voor Italië. De hanige mannetjes slaagden er zelfs niet in de deeltijdvoetballers van Nieuw-Zeeland voor te blijven.
(30) Ivoorkust
Ivoorkust staat niet zo laag vanwege het niet overleven van de poulefase; dat kan gebeuren met Brazilië en Portugal in je groep. Ivoorkust was echter dé schopploeg van dit WK. De Ivorianen hadden hun talent ingeruild voor ongenadig uithalen naar ledematen.
(29) Honduras
Zo productief in de kwalificatie, zo onmachtig op het WK. Honduras heeft nog geen handvol kansen kunnen creëren, zo ouderwets traag werd er gecombineerd. Zelfs de shirtjes deden retro aan.
(28) Noord-Korea
Verrukkelijk degelijk tegen Brazilië, daarna hopeloos overlopen en WK-onwaardig gebleken. Jammer.
(27) Kameroen
Kansloos, machteloos. Zoals voorspeld.
(26) Nigeria
Zie Kameroen.
(25) Engeland
Veel van verwacht, wederom teleurgesteld, met de 0-0 tegen Algerije als dieptepunt. Maar als die 2-2 van Lampard tegen de Duitsers gewoon had geteld, dan had ik het nog wel willen zien.
(24) Algerije
Noord-Afrikaanse representant werkte hard maar was een aantal maatjes te klein. Twee supporters bezorgden ons wel het filmpje van het toernooi.
(23) Griekenland
Pijnlijk slecht in de eerste wedstrijd, daarna aardig gerevancheerd. Koning Otto kan met een voorzichtig opgeheven hoofd met pensioen.
(22) DenemarkenFris en aanvallend tegen Kameroen, maar daarvoor tegen Oranje en daarna tegen Japan zwaar onder de maat.
(21) Servië
En opnieuw werd Servië laatste in zijn groep, en dat met winst op Duitsland op zak. Wat lesjes effectiviteit zouden voor de Serven geen kwaad kunnen.
(20) ZwitserlandAls enige gewonnen van de wereldkampioen. Daarmee is dan ook wel zo'n beetje alles gezegd.
(19) Slovenië
Niet onaardig. Slachtoffer geworden van de eigen berekening door tegen Engeland op een 1-0 nederlaag te mikken.
(18) Nieuw-ZeelandVerrassend, moedig, sympathiek. De kiwi's creëerden nog minder kansen dan Honduras maar behielden wel even mooi de ongeslagen status in Zuid-Afrika.
(17) SlowakijeMooi was het niet wat Slowakije liet zien, effectief wel. Robert Vittek had zijn vizier op scherp staan, behalve op de cruciale momenten tegen Oranje.
(16) Verenigde Staten
Met hart en ziel. En toch weer met lege handen.
(15) Zuid-Afrika
Abominabel tegen Uruguay, toch de harten veroverd met passie en geloof tegen Mexico en Frankrijk. De goal van Tshabalala blijft in de herinnering.
(14) AustraliëAfgeschreven na de afstraffing tegen Duitsland, daarna lovenswaardig de rug gerecht en een goede indruk achter gelaten.
(13) Zuid-KoreaMet wat meer geluk tegen Uruguay had Zuid-Korea zomaar die verrassende halvefinalist kunnen zijn geweest.
(12) MexicoVoor de zesde keer op rij eruit in de achtste finale. Dan weet je zo onderhand wel waar je plafond ligt.
(11) Brazilië
Afscheid nemen van mooi voetbal mag, onder voorwaarde dat er discipline en resultaat tegenover staan. Dat heeft Brazilië uiteindelijk niet voor elkaar gekregen. Dunga was nog krankzinniger dan Maradona, zijn spelers moesten hun arrogantie bekopen met een trieste aftocht.
(10) ArgentiniëVier overwinningen op rij en toen in het Duitse mes gelopen. Argentinië zat echter in een uiterst zwakke poule. Messi kon zich niet onderscheiden, Maradona had geen flauw idee, Romero faalde opzichtig.
(9) Portugal
Portugal leek afgeschreven maar bewees ook zonder Cristiano Ronaldo te kunnen. De keeper Eduardo, linksback Coentrão, aanjager Meireles, passer Tiago, ze imponeerden bij vlagen.
(8) GhanaDe hoop en trots van Afrika, o zo dichtbij de laatste vier. Het waren echter niet de creatieve mensen Gyan en Muntari die indruk maakten. Juist de defensieve krachten Paintsil en Vorsah waren de sterkhouders van Ghana.
(7) Japan
Toch één van de verrassingen dit toernooi. Eindelijk eens niet elf inwisselbare Japanse nobody's maar zich onderscheidende figuren als de woeste back Komano, het beest Tulio Tanaka, de haas Endo, de fluwelen Honda en de stoere Okubo.
(6) Chili
Met Mexico de enige ploeg die nog in een 4-3-3-formatie vol op de aanval speelde. Bielsa stal er de harten van de liefhebber mee. Sánchez, González en Beausejour, een frivole aanvalslinie, maar wel eentje zonder scorend vermogen.
(5) Paraguay
Paraguay was van alle landen misschien wel het dichtst bij succes tegen Spanje in de knock out-fase. Met pressievoetbal en jagende mensen voorin (vooral Valdez) werd de Spaanse machine ontregeld. Chili en Paraguay hebben de toekomst.
(4) Duitsland
Naar verluidt maakten de Duitsers veel indruk met 'Nederlands' voetbal. Spelers als Schweinsteiger, Özil en Müller speelden inderdaad fris en aanvallend, maar laten we niet vergeten dat driekwart van de Duitse doelpunten countergoals waren.
(3) UruguayDefensief ijzersterk, aanvallend dreigend met lopende mensen voorin en Forlán die vanuit het middenveld het vijandelijke doel constant bestormde. Het spijkerharde spel waar Uruguay om bekend staat, was volledig afwezig. De aimabele coach Tabarez blonk uit door zijn realiteitszin en relativeringsvermogen.
(2) NederlandGeen Hollandse School dit keer, maar Nieuwe Zakelijkheid. Maar die kan ook indruk maken, zo hebben we de voorbije weken gezien. De drive van de spelers was overweldigend, de resultaten indrukwekkend, de bondscoach onverstoorbaar. In de 117de minuut van de WK-finale strandde de missie. Wat waren we er dichtbij.
(1) Spanje
Na Europees kampioen nu ook Wereldkampioen. Xavi en vooral Iniesta waren weer ongrijpbaar. In feite staat hier gewoon FC Barcelona op het hoogste podium. Spanje heeft bewezen dat ook vanuit een gesloten formatie en met een hecht collectief technisch verfijnd en aanvallend gevoetbald kan worden. Echt sprankelend voetbal leverde het niet op - vier keer 1-0 in de knock out zegt wat dat betreft genoeg -, maar met Spanje als 's werelds beste heeft iedereen uiteindelijk vrede.

maandag 12 juli 2010

WK Kroniek, #5: Deceptie

10 t/m 12 juli
Deze WK-kroniek is het vijfde en laatste deel van de serie. De trouwe lezer zal deel vier gemist hebben. Dat deel, bestrijkende 2 t/m 9 juli, zal worden opgenomen in het vakantieverslag 'Malta 2010', dat de komende tijd in afleveringen zal verschijnen.

ZATERDAG 10 JULI en het land trilt en zucht van verwachting en verlangen. In Duitsland in 1974 waren we de besten, maar verloren we van de geniepige Duitsers. In Argentinië in 1978 waren we er nog dichter bij, maar stonden een doelpaal en de Argentijnse heksenketel in de weg van het goud. Nu, in Zuid-Afrika in 2010, zal alles toch nog goed komen. De tegenstander is niet het gastland, driemaal is scheepsrecht en deze groep is zo gebrand op die cup dat de tweede plaats niet eens een optie ís. Oranje speelt al het ganse toernooi met het geluk en de flow van de gedoodverfde winnaar. Wesley Sneijder speelt moeizaam en is grote delen van de wedstrijden onzichtbaar, maar op de cruciale momenten geeft hij een assist of scoort hij een lelijke goal. In dat mannetje is Guus Geluk gereïncarneerd.
Spanje. De laatste hindernis is Spanje. De beste ploeg ter wereld. Waar Nederland op zijn Duits - bikkelen, linkeballen, mazzelen - naar de finale is geslopen, daar heeft Spanje op z'n Hollands de eindstrijd bereikt: combineren, overvleugelen, domineren. Met één verschil. De doelpunten bleven uit. Met drie keer een schamele 1-0 hebben de Iberiërs hun finaleticket veilig gesteld. Oké, ze speelden voortreffelijk tegen de Duitsers, maar die maakten dan ook de fout ultradefensief en afwachtend aan te treden. Oranje scoort altijd, David Villa neutraliseren en de winst ligt binnen handbereik. Het moet, het zal, het kan.
Aan de vooravond van de dag van ons leven is er eerst nog die merkwaardige strijd om het brons. Twee ploegen die mentaal gebroken zijn en liever naar huis zouden zijn gegaan worden geacht nog één keer alles te geven. Ironisch genoeg zorgt de afwezigheid van druk en stress er nu voor dat de spelers van Duitsland en Uruguay zowaar een vermakelijke wedstrijd op de mat leggen. Duitsland komt wederom snel op voorsprong, maar de moedige Uruguayanen vechten zich naar een voorsprong. Duitsland maakt snel gelijk en vlak voor tijd komt ook nog de winnende treffer uit de lucht vallen. De lethargie na het eindsignaal maakt duidelijk dat Uruguay beter derde had kunnen worden. Dan zijn de zinnen van de Nederlandse bevolking echter al verzet naar de dag van morgen. In veel bedden wordt gewoeld, gedraaid, gedroomd. Menigeen ziet het licht worden.

Hoe word je wakker op de dag van de WK-finale? ZONDAG 11 JULI is vreemd genoeg een dag als alle andere. Al die spetterende etiketten blijken toch rationalisaties te zijn die maar geen vat krijgen op geest en zenuwstelsel. De dag die je je altijd zult blijven herinneren, je eeuwige vandaag, once in a lifetime, enzovoort. Het is nog steeds bloedheet, vanavond moet Oranje weer voetballen en het WK zit er godverdomme bijna op. De nervositeit is ver te zoeken. Wat is dit? Zelfbescherming van het lichaam? Afijn, de grootste Oranje-supporter Jack van Gelder begint al om 12.00 uur vanuit Afrika voor te beschouwen. Dat brengt de sfeer er al een beetje in. Bij iedereen is er dat hardnekkige geloof, dat welhaast zeker weten dat het vanavond dan eindelijk gaat gebeuren. De hele dag is een tunnel naar half negen.
Na de wilde taferelen op het mediterrane Malta is de bestemming nu het gemoedelijke Nijmegen. De trein raakt voller en voller, alles kleurt oranje, iedereen is op de been. De pleinen zijn overvol. Er is enthousiasme en saamhorigheid, maar ook kalmte en nerveuze spanning. 11 juli 2010, 20.30 uur, het hier en nu. De bal rolt. Er is geen weg meer terug.
Spanje begint furieus. De eerste tien minuten wordt Oranje zoekgetikt. De arbiter Howard Webb wordt door alle aanwezigen al snel beschimpt en vervloekt, maar uit elke herhaling blijkt dat de gele kaarten terecht zijn. Van Persie schoffelt, Van Bommel zaagt en Nigel de Jong raakt Alonso vol op zijn aorta. De rust wordt met 0-0 gehaald, maar het besef is er langzaam maar ferm ingeslopen: we zijn de onderliggende partij, dit wordt heel lastig. Maar ook: Brazilië was de eerste helft ook oppermachtig, na de thee stond er een herboren Oranje.
Dat is nu helaas niet het geval. Spanje blijft domineren, Oranje vindt de vrije man niet, Webb krijgt een lamme arm van het kaarten trekken. Maar dan. Het moment. Sneijder schildert een steekpass op Robben. Iedereen houdt op met ademen. Enkele seconden lang is de menselijke CO2-uitstoot gereduceerd tot nul. Vogels stoppen met fluiten. De kreet van afgrijzen uit miljoenen kelen schudt de Aarde even later bijna uit haar baan. Robben heeft gefaald. Dit was het moment, en Robben en Van Marwijk en Wim-Lex en alle Nederlanders weten het. Iets met kansen die je maar één keer krijgt en die je moet grijpen.
Verlenging. Lelijk voetbal, strijd, oorlog, paniek. Maar Stekelenburg staat sterk, strafschoppen lonken. Vragen flitsen: Willen we kampioen worden uit penalty's? Is Casillas beter dan Stekel? Zijn er al mensen gaan slapen? Overbodige vragen, want het staat ineens 0-1. Iniesta, de bleekscheet nota bene, heeft het net gevonden. Er is geen vlag omhoog gegaan. Er is niet afgefloten. Hij was in het zijnet, maar aan de binnenkant. Ongeloof. Ontkenning. Nee, niets helpt meer, hij zit er echt in. Over en uit, weg droom, weg ik was erbij die gedenkwaardige dag. Weinig mensen huilen. De stemming bij de mensen is eerder gelaten dan verdrietig of boos. Omdat Spanje de beste was. Omdat Spanje wel voetbalde. Omdat het een gruwelijke schijtwedstrijd was. We hebben geen voetbal gezien, zijn niet eens eervol ten onder gegaan. Die Webb was een grote drol, maar overal sijpelt al de schaamte voor de veel te agressieve vaderlanders de harten binnen. Negen gele kaarten, wat een schande.
Sommigen gaan naar huis, anderen doen aan collectieve rouwverwerking in kroegen en cafés. Een niet al te snuggere dj gooit 'Rood' van Marco Borsato op de pick-up. Dat nummer draaien is sowieso al een enkeltje Bijlmerbajes waard, maar in dit geval is het extra pijnlijk. Er klinkt wat boe-geroep en gejoel, maar niemand wordt echt kwaad. De gelatenheid is lood- en loodzwaar.

MAANDAG 12 JULI en alles is nu echt voorbij. Na de wedstrijd was er nog steeds de adrenaline, de oranje waas, maar nu is de bubbel dan definitief doorgeprikt. Een volle maand lang heeft de pandemie gewoed, de Oranje-koorts had het land in zijn greep. 11 juni t/m 11 juli 2010 was een gat in de tijd.
Iedereen praat en schrijft nu over de schoppartij, de geïntimideerde Webb, de goal van Iniesta, de niet-gegeven corner. Maar die kans van Robben... Die zal uitgroeien tot de Rensenbrink van mijn generatie. Als Rensenbrink in '78... Als Robben toen in 2010...

donderdag 1 juli 2010

WK Kroniek: zeven dagen lang, #3: Naar de laatste acht

25 juni t/m 1 juli

VRIJDAG 25 JUNI, alweer de laatste wedstrijden uit de poulefase, tempus fugit. Deze dag belooft met Brazilië - Portugal nog wel een schitterende wedstrijd. Maar helaas, het affiche is weer eens mooier dan de uitvoering. Portugal heeft aan een gelijkspel genoeg en Brazilië is al geplaatst, en dat merk je. Na een paar doodschoppen over en weer besluiten beide teams dat al die gele kaarten schorsingtechnisch niet zo handig zijn en geloven ze het verder wel: 0-0.
Op het andere net gaan de Noord-Koreanen opnieuw het schip in. De schande blijft dit keer beperkt tot 0-3. Ivoorkust wint dus, eindigt op vier punten, was door de monsterscore van Portugal al feitelijk kansloos, maar heeft het zelf laten afweten door de eerste twee wedstrijden te vergeten te voetballen.
's Avonds de topper Chili - Spanje. Mét David Villa. De meppende goalgetter heeft van de scheidsrechterscommissie, die geleid wordt door een Spanjaard, geen schorsing gekregen. Curieus. Villa laat nu zijn voeten spreken en scoort vanaf de zijlijn. De hoogst irritante scheidsrechter Dracula II uit Mexico deelt gele kaarten uit alsof het Sp!ts-krantjes zijn. De tweede kaart voor Estrada, na een onschuldige trap op de hak van Torres, is wel de druppel. Spanje wint uiteindelijk met 'maar' 2-1. Omdat Zwitserland tegen Honduras niet verder komt dan 0-0 zijn de Chilenen toch door. Terecht. Wat is bondschoach Marcelo Bielsa van Chili trouwens een koning. Zit-ie daar steeds op zijn hurken, touwtjesbril om de nek, te filosoferen over de zin van het leven. En na de rust eerst een kartonnen bekertje zalige automatenkoffie soldaat maken alvorens de coaching weer ter hand te nemen. Held. In Bloemfontein maken Zwitserland en Honduras er een potje van. Aan het eind spelen beide teams in een vooroorlogse 2-3-5 opstelling om een goal af te dwingen. Dat betekent om de halve minuut een open kans, om de beurt voor een van beide goals, maar men springt zo slordig met de ruimtezee om dat alle kansen verprutst worden. Deze ploegen hebben niets te zoeken in de achtste finale.

Op ZATERDAG 26 JUNI beginnen de achtste finales. Dit is eigenlijk de mooiste ronde. Het gaat nu echt ergens om en er doen toch nog steeds 16 landen mee. Uruguay en Zuid-Korea mogen als eerste de knock-out in. Na Forlán komt nu ook Suárez op stoom. Met twee fijne goals schiet hij Uruguay - dat zich als 32ste en laatste land kwalificeerde voor de eindronde - naar de laatste 8. Aanvoerder Lugano maakt tot de 1-1 weer een ijzersterke indruk. De centrale verdediger kopt alle ballen weg, behalve in de scrimmage vlak voor de 1-1, waarbij hij zijn hoofd juist intrekt.
's Avonds opnieuw een achtste finale waarbij niet op voorhand een favoriet aan te wijzen is. Ghana en de Verenigde Staten maken er een boeiend schouwspel van. Ghana domineert de eerste helft, maar na rust heersen de mannen van koning Bob Bradley: 1-1. Vroeg in de extra tijd schiet Asamoah Gyan de beslissende 2-1 achter Howard. Leuk voor Afrika, jammer voor de sympathieke Amerikanen. Na afloop dankt Gyan zijn God dat Hij hem de beste speler van het toernooi heeft gemaakt. Tsja, zelfoverschatting is ook een kunst. De 2-1 van vandaag was een fraaie knal, d'accord, maar zijn andere twee goals waren penalty's en verder staat hij een beetje balletjes af te wachten voorin. En met dat rugnummer 3 krijgt hij natuurlijk onverwachts veel ruimte omdat de tegenstanders denken dat er een verdwaalde linksback voorin is beland.

ZONDAG 27 JUNI gaan alle voetbalfanaten er eens goed voor zitten. Duitsland - Engeland, een klassieker in de ware zin des woords. Gaylord Löw heeft zijn truitje aan, zijn sjaaltje om en de Gühl Living Coulours doen zijn lokken weer glanzen in de zon. Pitbull Capello is in maatpak en schreeuwt in gebroken Engels onverstaanbare aanwijzingen naar zijn spelers. Klose scoort de 1-0. Uit de herhaling blijkt dat het dik buitenspel was - de 'lijn' geeft dat duidelijk aan. Maar de commentator besteedt er op dat moment verbazingwekkend genoeg geen enkel woord aan. Ook na afloop blijft het stil over de onterechte 1-0, maar alle aandacht gaat dan ook uit naar de niet toegekende 2-2 van Gerrard. Bij zulke dubieuze beslissingen zie je als tv-kijker normaal ook pas in de herhaling of de arbitrage goed of fout zat, maar nu is meteen, live, o zo duidelijk te zien dat die bal de lijn passeert. Engeland is gebroken en met hulp van Gareth Barry - traag als dikke stront - countert Duitsland nog naar 4-1.
Om negen uur is het opnieuw foeteren op de arbiter geblazen. Tévez kopt de 1-0 binnen voor Argentinië, ongeveer dertien meter in buitenspelpositie. Ik dacht eerst dat hij al buitenspel stond omdat de keeper uit zijn doel was, maar uit de beelden blijkt dat Tévez zelfs ook achter de laatste verdediger staat. Mexico is furieus, Márquez krijgt meteen geel voor een frustratieschop. In de rust is er eindelijk het eerste massale opstootje van dit toernooi. Helaas is niet goed te zien wie er los gaan. Een klein, dik mannetje met zwarte krullen, grijze baard en antraciet maatpak sust de boel. Na rust beslist Tévez snel de wedstrijd. Javier 'het erwtje' Hernández laat op de valreep nog zien waarom hij naar Manchester United verkast. 3-1.

Vroeg op de ochtend van MAANDAG 28 JUNI besluit de FIFA doodleuk in een persconferentie alle vragen over arbitrale blunders en elektronische hulpmiddelen categorisch niet te beantwoorden. Kim Jong Il, Omar al-Bashir, Hu Jintao, Joseph Blatter. Kwartet.
Stok kaarten aan de kant, want Onze Jongens komen in actie! Tegen de grauwe Slowaken wordt toch een eenvoudige zege verwacht. Als vervanger voor Van der Vaart zou Van Marwijk kiezen tussen Afellay en Elia en van die twee is het uiteindelijk Robben geworden. Veel Slowaken acteren in de Bundesliga, maar toch zien ze niet aankomen dat Robben vanaf rechts naar binnen snijdt en vervolgens een laag schot in de korte hoek plaatst: 1-0. In het vervolg zakt het spelniveau van Oranje weer naar een schrikbarend laag peil. Stekelenburg moet zelfs twee keer reddend optreden. Tien minuten voor tijd valt de bevrijdende 2-0. Skrtel, die van voren Martin - haha - blijkt te heten, staat nog te zaniken tegen de scheids waardoor de o zo belangrijke Dirk Kuijt met een schitterende actie Sneijder de 2-0 aanreikt. De penalty voor Slowakije in de vijfenegentigste minuut is nog een behoorlijke domper, ook omdat de arbiter meteen nadat de pegel van Vittek het net heeft geraakt, affluit. Maar hee: eindelijk weer eens in de kwartfinale. Vrijdag wacht de eerste echte grote uitdaging: Brazilië.
Dat moet dan nog wel eerst afrekenen met toernooiverrassing - en favoriete ploeg van Cruijff - Chili. De Brazilianen zijn echter een doorontwikkelde versie van Oranje. Met behoudend voetbal en zakelijk aanvalsspel worden de Chilenen rücksichtslos met 3-0 terug naar Zuid-Amerika gestuurd.

DINSDAG 29 JULI alweer de laatste tweederondewedstrijden. Wel twee keer twee landen die aan elkaar gewaagd zijn. Eerst mag Japan, een van mijn favoriete ploegen, het opnemen tegen het stugge Paraguay. Na een niet eens zo heel saaie 0-0 is het in de strafschoppenserie uitgerekend de held Komano die als enige mist. Paraguay voor het eerst naar de laatste acht, Japan helaas uitgeschakeld.
In het WK-journaal doet Nico Dijkshoorn of zijn neus bloedt door het vuvuzelafragment uit de Big 5 te verwijderen. De altijd tegendraadse Peter Er de Vries deed dat eerder al, waarna Hugo Borst met steun van 99% van de kijkers het fragment er weer terug in stemde. Dat laatste is voor Dijkshoorn aanleiding het fragment te verwerpen, want het zijn volgens hem dezelfde mensen die naar X-factor kijken en Ron Brandsteder leuk vinden.... Mensen als De Vries en Dijkshoorn zien blijkbaar achter elke onschuldige boom de populistische vijand staan.
's Avonds bevestigt Spanje nog maar eens dat de 0-1 tegen Zwitserland een incident was. Spanje wint 'maar' met 1-0, een doelpunt dat ook nog buitenspel was, maar maakt diepe indruk. Het gemak waarmee de bal wordt rondgetikt, de eenvoud waarmee spelers vrij worden gespeeld, het is om ademloos naar te kijken. Portugal slaagt er gewoon niet in ook maar in de buurt van Casillas te komen. Het stuitend stoere mannetje Ronaldo deponeert zijn speeksel op de schoenen van de cameraman.

Op WOENSDAG 30 JUNI moeten we afkicken. De komende twee dagen geen voetbal. Na tweeënhalve week mogen we concluderen dat dit niet een toernooi van mooi voetbal is. Niet alleen Oranje en Brazilië hebben afstand gedaan van sprankelend voetbal, alle ploegen spelen resultaatvoetbal. Alleen Chili en in mindere mate Argentinië en Duitsland hebben de neutrale kijker vermaakt. Zolang Oranje nog meedoet is klagen zinloos, maar durft het vrijdag te verliezen, dan zal toch met een zekere weerzin worden teruggekeken op Zuid-Afrika 2010, ben ik bang.
Dat doet ook Goodluck Jonathan. De president van Nigeria besluit zijn nationale ploeg voor twee jaar te schorsen... Ik zou nu hier het woord 'bananenrepubliek' kunnen gebruiken, maar dat is flauw. De FIFA is overigens helemaal niet gediend van politieke inmenging in de sport - dat zal door Blatter wel als landjepik worden gezien - en dreigt met maatregelen. Maar wat wil de bond doen? De ploeg schorsen? Toch wel slim gedaan van Goodluck.
Geen wedstrijden, wel gewoon een WK-journaal vandaag. Niet Hugo Borst maar Edwin Evers plaatst de vuvuzela-Algerijnen terug de Big 5 in. Van de puissant rijke geinponem verwacht je wel een voorkeur voor dit fragment. Niet vanwege het humoristische element maar omdat die ene Algerijn bij zijn maat in feite de ultieme hoortest uitvoert...

DONDERDAG 1 JULI, the day before. De tactische bespiegelingen zijn niet van de lucht. Hoe Maicon af te stoppen, hoe Robben in te zetten, wel of geen Van Persie, met Elia beginnen of niet, iedereen heeft zo zijn ideeën over hoe het moet. Laten we het maar aan Frank de Boer overlaten. Die was er immers ook bij in '94 en '98. Amerika '94 was een mooie wedstrijd, met goals van Winter en Bergkamp. De 3-2 van Branco was een zwabberbal, toen al. Frankrijk '98 was dodelijk spannend. Pi-air van Hooijdonk werd vlak voor tijd, bij een stand van 1-1, een loepzuivere strafschop onthouden. Penalty's deden Oranje de das om.

Nu is de tijd voor revanche daar. Alles moet kloppen, alles moet meezitten, dan hebben we een kans. Ondergetekende reist in ieder geval af richting Zuid-Afrika. Met de nadruk op richting... Tot over een week!