maandag 28 september 2009

Feminisme en multiculturele samenleving volgens Stine Jensen

Stine Jensen pleit in NRC Handelsblad van 19 september voor een literaire prijs voor Heleen van Royen: 'als Vuijsje een belangrijk werk over de multiculturele samenleving schreef, dan Van Royen ook.' Robert Vuijsje won eerder dit jaar de Gouden Uil voor zijn roman Alleen maar nette mensen. Er zou sprake zijn van een belangrijke roman over 'het failliet van de multiculturele samenleving'. Volgens Jensen bewijst Van Royen dat het wel meevalt met dit failliet. Hoe? Door haar 'feministische toe-eigening van het islamitische strijdjargon'. En passant zou Van Royen ook nog de 'hernieuwde oorlog tussen de seksen' thematiseren. Toe maar.
Er zijn nogal wat kanttekeningen te plaatsen bij Jensens essay. Ten eerste is het niet zo dat Vuijsjes boek het bankroet van de multicultuur in Nederland thematiseert. Jensen zet dit tussen aanhalingstekens, waardoor het een citaat lijkt. Ik weet niet wie het dan gezegd of geschreven moet hebben, het staat in ieder geval niet in het juryrapport van de Gouden Uil. Het doet er ook niet toe, want het is simpelweg niet waar. Vuijsje toont juist aan dat het binaire onderscheid tussen autochtoon en allochtoon in de praktijk vele malen complexer is.

Het 'wij-zij-denken' bestaat wel degelijk, maar iedere bevolkingsgroep heeft er zijn eigen versie van. Het encyclopedische hoofdstukje 'Davids dagboek: de multiculturele samenleving' uit Alleen maar nette mensen is even helder als indringend: 'Hollanders zien geen verschil tussen een Antilliaan en een Surinamer. Ook niet tussen een Turk en een Marokkaan. Turken zijn boos op Marokkanen omdat die hun een slechte naam geven. Om dezelfde reden zijn Surinaamse negers boos op Antillianen. [...] Volgens Antillianen denken Surinamers altijd dat ze elite zijn. [...] Surinaamse negers vinden dat Surinaamse Hindoestanen kapsones hebben. Hindoestanen vinden negers lui en dom. [...] Antillianen uit Curaçao vinden dat Arubanen kapsones hebben. Dat komt doordat ze lichter zijn. Arubanen denken dat Curaçaoënaars lui en dom zijn. Ze geven Antillianen een slechte naam omdat het allemaal criminelen zijn.' Enzovoort. Jensen noemt Alleen maar nette mensen 'een boek over het eindeloos neuken met negerinnen'. En daar nog de Gouden Uil mee winnen ook: 'het nieuwe seksisme levert prestigieuze prijzen op'.

Jensen haalt drie voorbeelden aan die uiteindelijk naar de genoemde oorlogsverkondiging moeten leiden. Ten eerste zou een derde van de vrouwen slachtoffer zijn van seksueel geweld, ten tweede zijn er de seksistische commentaren in de media en ten derde zou er sprake zijn van het eerdergenoemde 'nieuwe seksisme' in de literatuur. Wat het eerste voorbeeld betreft: daar is weinig op te zeggen, behalve misschien dat ook een vijfde van de mannen weleens slachtoffer van seksueel geweld is geweest. Maar dan nog: inderdaad een kwalijke zaak.

De 'seksistische commentaren in de media' zijn volgens Jensen afkomstig van collega-columnisten als Van 't Hek en Blokker, die De Tafel van Vijf respectievelijk als een 'tokshow' en 'gekwebbel' bestempelden. Even afgezien van het feit dat het hier columnisten betreft - schrijvers die overdrijven - is er weinig tegen hun kritiek in te brengen. Ze leggen de vinger op de zere plek. De schrijnende beelden zijn de laatste weken vaak genoeg voorbijgekomen: vijf vrouwen die ruim een minuut lang door elkaar praten, Katja Schuurman die de olijke vraag stelt wie er nog meer van die leuke boeddhabeeldjes in huis heeft... Het is te treurig voor woorden. Jensen zou zich als pleitbezorger van de moderne vrouw juist moeten verzetten tegen deze wanvertoning, deze karikatuur.

Het derde punt is reeds aangevochten door P.F. Thomése (NRC Handelsblad 25 september). Hij maakt dankbaar gebruik van Jensens blunder als voorbeeld van het nieuwe seksisme The Novel van de auteur J. Kessels (!) te noemen. Daar verbindt Thomése dan vervolgens een korte uiteenzetting aan over het aloude onderscheid tussen auteur en personage. Doeltreffend als particuliere verdediging, maar niet zo relevant om Jensens betoog te bekritiseren. Want een trend signaleren in de literatuur kan aan de hand van de teksten, onafhankelijk van de vraag of je de verantwoordelijkheid voor tekstuele uitingen nu bij de auteur of bij het personage moet leggen.

Het is het door Jensen gesignaleerde neofeministische antwoord op dit 'nieuwe seksisme' waar nog wel wat op aan te merken valt. 'The Angry Woman Strikes Back', roept Jensen triomfantelijk uit. De hoofdletters doen hun taak. En hoe striken de angry women dan wel back? Door 'Slut 11' en 'Ik ben een sadistisch varken, een klootzak en een verkrachter' op lichamen van mannen te tatoeëren. Deze praktijkvoorbeelden komen respectievelijk uit De mannentester van Heleen van Royen en Mannen die vrouwen haten van Stieg Larsson. In de eerste roman wordt de vrouwelijke hoofdpersoon Victoria ingehuurd om mannen op verzoek van diens echtgenote te 'testen' op potentiële overspeligheid. Ze verleidt ze, drogeert ze en tatoeëert vervolgens de 'Slut'-boodschap rondom het geslachtsdeel van haar slachtoffers. De hoofdpersoon van Larsson, Lis Salander, past eenzelfde methode toe. Wrede tafereeltjes, geschetst met de tatoeëernaald.

Niet de eerste romans met een sick mind als hoofdpersoon, zou je zeggen. American Psycho all over again. Jensen kent mannentester Victoria evenwel eigenschappen toe als 'daadkracht' en - het staat er echt: - een 'strenge moraal'. Maar er is meer. Een 'saillant detail' bij dit alles zou zijn dat de genoemde vrouwen hun strijdlustige taal rechtstreeks uit de islamitische cultuur hebben overgenomen. Detail of niet, Jensen maakt er subtiel een hoofdzaak van. Mannentester Victoria noemt haar inktverminkingspraktijken namelijk 'berechting' volgens eigen wetgeving, haar 'sharia'. En het 'varken' in Salanders boodschap zou verwijzen naar het varken als scheldwoord voor 'onreine Westerling' uit de islamitische cultuur. Dat is dan, meent Jensen, op te vatten als 'een injectie van het feminisme met een effectief strijdjargon.'

Laten we de redenering eens samenvatten: Omdat Stieg Larsson en Heleen van Royen ieder een roman hebben geschreven waarin een geesteszieke vrouw op gruwelijke wijze 'wraak' neemt op overspelige mannen, spreekt Jensen van 'de hernieuwde oorlog tussen de seksen'. En omdat de genoemde schrijvers hierbij het 'islamitische strijdjargon' in de literatuur introduceren, maken zij een 'belangrijk statement over de vermeende botsing tussen Oost en West.' Met oorlogsretoriek mag men binnen het feminisme wel wat voorzichter omspringen. Bekend zijn de onsmakelijke commentaren na 9/11 dat de twee torens fallische symbolen waren die erop wachtten onderuitgehaald ('gecastreerd') te worden. Het is daarnaast op zijn minst opmerkelijk te noemen dat Jensen 'varken' als een moderne ontlening uit de islam opvat. Voor een al te seksistische, met superioriteitsgevoelens kampende man bestaat immers al langer dan vandaag de term 'male chauvinist pig'. 'Varken' als scheldwoord voor onaardige man heeft stevige fundamenten in het feminisme.

Het multiculturele debat wordt aldus verlevendigd door een feministische injectie: 'Dat het met dat failliet van die multiculturele samenleving misschien wel meevalt, blijkt nu uit deze toe-eigening van vrouwen van het islamitische strijdjargon.' Dus omdat een Westers personage methoden en kreten uit de sharia overneemt is de multicultuur nog niet verloren? Vreemde opvatting van integratie heeft mevrouw Jensen. Het volstaat voor haar echter om De mannentester een belangrijk werk over de multiculturele samenleving te noemen. Jensen heeft er echter weinig fiducie in dat mannen dit ook vinden.

Voor Stine Jensen is de werkelijkheid heel simpel. Je hebt mannen (zij) en je hebt vrouwen (wij). Als 'zij' lof krijgen, dan 'wij' ook! Dit feministische wij-zij-denken is schrijnend. Er wordt een oppositie geconstateerd die niet bestond voordat deze geconstateerd werd. Het is bij uitstek dit wijdverspreide binaire denken dat Vuijsje thematiseert en in een moeite door ironiseert. Hij toont de complexe achtergrond van de tegenstelling autochtoon-allochtoon die aan de basis ligt van het multiculturele debat. Een met een islamitische term opgefleurde roman over een mannenhater levert geen wezenlijke bijdrage aan dit debat. De auteur die daarentegen in een even wervelend geschreven roman de binaire oppositie tussen 'man' en 'vrouw' thematiseert en ironiseert, mag de volgende Gouden Uil krijgen. Ook als de auteur een vrouw is, dat is mij vanzelfsprekend om het even.

dinsdag 22 september 2009

Particuliere Beschouwingen

Sfeerimpressie van de Algemene Beschouwingen...
Gerdi Verbeet:
"Dan is nu het woord aan dhr. Zoggel van de Lijst Zoggel."
Zoggel:
"Dank u, voorzitter. Omdat de 'kopvoddentaks' zowel inhoudelijk ridicuul als stilistisch briljant is en omdat er volgens minister-president Jan Peter Balkenende 'geen taboes' zijn wat betreft maatregelen om de crisis te bestrijden: enkele voorstellen van de Lijst Zoggel.

* Eén van de kernkwesties momenteel is de verhoging van de AOW-leeftijd. Moeten we doorwerken tot ons 67ste? De Lijst Zoggel biedt dé uitweg uit het gesteggel: Ja, we verhogen de pensioengerechtigde leeftijd tot 67, maar alléén voor vrouwen. Een kwart van de mannen háált namelijk de leeftijd van 65 jaar niet eens, in tegenstelling tot slechts tien procent van de vrouwen. En vrouwen hebben eeuwenlang moeten strijden om van dat aanrecht vandaan te komen en ook een volwaardige participant in het arbeidsproces te worden. Als een blijk van goede wil zeggen wij: wij gunnen u nog twee extra arbeidsjaren. Beschouw het als genoegdoening, als een herstelbetaling. U hebt het verdiend."

Interpellatie Agnes Kant (SP)
Gerdi Verbeet: "Mevrouw Kant van de Socialistische Partij."
Agnes Kant: "VOORZITTER, IK PROTESTEER TEGEN DIT BELACHELIJKE VOORSTEL. Storm. BENT U NU HELEMAAL BEDONDERD, MENEER ZOGGEL??? Bliksem. EEN VERHOGING VAN DE AOW-LEEFTIJD IS ONBESPREEKBAAR. GRRRRRRRR." Vuurzuilen.

Zoggel: "Voorzitter, ik dank mevrouw Kant voor dit voorzetje op maat. Zij brengt ons namelijk op ons volgende voorstel:

* Een geheel door de staat vergoede dwangbuis plus een weekje vakantie voor mevrouw Kant. Wij zijn namelijk van mening dat de overheid de kosten van de gezondheidszorg kan verlagen door preventief te handelen. Bovendien, mevrouw Kant, wilt u het de achterban van de SP toch niet aandoen dat zij voor de tweede keer hun fractieleider met hartproblemen in de ziekenboeg zien belanden? Past u toch een beetje op uw gezondheid, mevrouw. Voor uzelf, voor ons, voor dit land."

Interpellatie Geert Wilders (PVV)
Gerdi Verbeet: "De heer Wilders van de Partij voor de Vrijheid."
Geert Wilders: "Voorzitter. Bezuinigen op de gezondheidszorg is een verkeerde maatregel. Dat vindt Nederland ook. Verlaag eerst eens de toelage voor de leden van het Koninklijk Huis. Iedereen gaat erop achteruit, behalve de Koninklijke familie. Dat is een schande! En dat vindt Nederland ook."

Zoggel: "Voorzitter, ik dank de heer Wilders voor dit voorzetje op maat. Hij brengt ons namelijk bij ons derde voorstel:

* Wij pleiten voor een hoofddekselbelasting voor Koningin Beatrix. Een 'staatshoofddekseltaks'. Laten we eens wat doen aan dit symbool van onderdrukking."
Kamer, in koor: "Onderdrukking?"
"Jazeker, iedereen moet elk jaar weer de neiging tot lachen onderdrukken als de Koningin met een krankzinnig hoedje uit de koets stapt. Over die koets gesproken:
* Wij willen ook een aparte belasting op het voorttrekken van de gouden koets door een stel paarden, een 'knollentaks'. Die beesten schijten de hele stad onder. De vervuiler betaalt!"

Interpellatie Marianne Thieme (PvdD)
Gerdi Verbeet
: "Mevrouw Thieme van de Partij voor de Dieren."
Marianne Thieme: "Goed idee! Een vegetariër in een Suzuki Swift is nog altijd beter voor het milieu dan een vleeseter op een paard."
Algehele verwarring...

En dat was het sein voor de lunchpauze. Het bleef nog lang onrustig in politiek Den Haag...

maandag 21 september 2009

Eerst de president, nu De Koning

Opmerkelijk bericht na FC Den Bosch - FC Oss (3-3):
Zoon journalist gooit schoen naar Oss-trainer
21 september 2009

Na afloop van de Jupiler League-wedstrijd tussen FC Den Bosch en FC Oss (3-3) vond een opmerkelijk incident plaats. Tijdens de persconferentie kreeg Hans de Koning, de coach van de Ossenaren, een schoen naar zijn hoofd gegooid.
De schoen bleek te zijn gegooid door de 9-jarige zoon van een sportjournalist van het Brabants Dagblad, die om onduidelijke redenen ook in de persruimte was. Het jongetje was een supporter van FC Den Bosch en was teleurgesteld dat zijn ploeg tegen Oss een 3-0 voorsprong uit handen gegeven had. De trainer van FC Oss kon de schoen maar net ontwijken. Het jongetje, zijn vader en de chef-sport van het regionale dagblad hebben inmiddels hun excuses aangeboden aan De Koning.
Hans de Koning kan dus samen met ex-president Bush naar dezelfde praatsessie van slachtofferhulp...

Het is trouwens wel typisch dat het hier een zoontje van een Brabants Dagblad-verslaggever betreft. Zegt weer genoeg over de 'objectiviteit' van de betreffende journalist. Die betitelde de Osse doelpunten ook nog eens als 'toevalstreffers'. Vooral het eerste doelpunt, de 3-1 dus, is niet minder dan een prachtig uitgespeelde combinatie. (korte samenvatting)
(Nieuwsbericht: fcupdate.nl)

zondag 20 september 2009

Adebayor, idioot

Emmanuel Adebayor is een idioot. Een absoluut leeghoofd. De Togolese spits van Manchester City ging vorige week dermate over de schreef dat ik zijn actie even afschuwwekkend durf te noemen als de vreselijke tackle van Axel Witsel (Standard) op Marcin Wasilewski (Anderlecht), waarbij de laatste zijn scheen- en kuitbeen brak.

Adebayor verkaste deze zomer van Arsenal naar Manchester City. Het kleine broertje van United is sinds kort in handen van een puissant rijke oliesjeik uit Abu Dhabi. Hij beschouwt zijn club als een speeltje dat alleen leuk blijft als er successen mee worden behaald. Hij gaf de clubleiding dan ook alle ruimte om met geld te smijten. Robinho was vorig jaar de eerste ster die City aandeed, gevolgd door Shay Given, Nigel de Jong en Craig Bellamy. Deze zomer kwamen daarbij: Kolo Touré, Joleon Lescott, Roque Santa Cruz, Wayne Bridge, Sylvinho, Gareth Barry, Carlos Tévez en dus Emmanuel Adebayor.

Vorige week zaterdag versloeg de sterrenformatie in het City of Manchester Stadium Arsenal met 4-2. Arsenal, de oude werkgever van Adebayor. De Arsenal-fans namen het hun oude spits begrijpelijkerwijs niet in dank af dat hij voor het grote geld had gekozen en floten hem uit. Adebayor misdroeg zich vervolgens volledig. Eerst ging hij al met zijn noppen op het gezicht van ex-ploeggenoot Robin van Persie staan. Kort na rust kopte Adebayor de 3-1 binnen uit een hoekschop. Hij kreeg de kolder in zijn kop en stak vervolgens het hele veld over om met een kniesliding al juichend voor het vak met Arsenal-supporters te eindigen.

De supporters ontstaken in woede na deze provocatie en er was een heel cordon van stewards, bobbies en veiligheidspersoneel voor nodig om de Londenaren tegen te houden. Hieronder amateurbeelden van een City-supporter. We zien dat een stormloop van Arsenal-supporters ternauwernood wordt voorkomen:





Ik vind het onbegrijpelijk dat een scheidsrechter hier niet meteen rood voor trekt. Een doelpunt vieren voor het publiek van de opponent is op zich al erg laag. De provocerende gebaren van Adebayor en de turbulente voorgeschiedenis verergeren nog eens de lafheid van zijn actie. Bedenk wel: als de Arsenal-supporters erin waren geslaagd het veld te betreden, had Adebayor niet alleen zichzelf maar ook zijn medespelers ernstig in gevaar gebracht. Vooral dat laatste vind ik van belang. Dat hij met zijn hersenloze bovenkamer het hele veld over wil steken om een woedende massa uit te dagen, moet hij zelf weten. Wie de bal kaatst... Maar dat hij daarmee de gezondheid van zijn teamgenoten op het spel zet, vind ik een rode kaart waard. Plus een schorsing en een flinke boete uiteraard.

maandag 14 september 2009

Het definitieve einde van Jack Spijkerman

Altijd als ik Jack Spijkerman op tv zie, moet ik bijna huilen. Niemand is zo van zijn voetstuk gevallen als de bebrilde presentator.

Jack Spijkerman was ooit het geweten van de natie. Weliswaar een nogal rood geweten - ik doel op de politieke kleur van zijn omroep, de VARA -, maar toch. Het Kopspijkers-cabaret legde elke zaterdagavond haarfijn de fouten, domheden en geniepigheden van politici en andere bekende Nederlanders bloot. Alle lijsttrekkers, fractieleiders, ministers, etc. kwamen aan de beurt. Ook de kopstukken van de PvdA, toch traditioneel de ideologische voorganger van de VARA, werden niet ontzien. Opportunisme, populisme, ignorantie, zakkenvullerij, alles werd genadeloos onder handen genomen door Jack en zijn cabaretiers. Kopspijkers was een monument van maatschappijkritiek.

We weten allemaal hoe het snel het verkeerde. Spijkerman viel voor de miljoenen van John de Mols Talpa. Die commerciële onderneming leed al snel schipbreuk en sleurde de presentator mee naar de zeebodem. Jack had gegokt en verloren, hij was geschiedenis geworden. Een grootheid met een treurig einde. Er zou wat tijd overheen moeten gaan, maar dan zou toch vooral zijn grootheid beklijven. Maar Jack nam er geen genoegen mee. Hij bleef worstelen om boven te komen. RTL4 hapte toe en contracteerde hem voor de spelshow Wat vindt Nederland?
Het satirische programma Koefnoen, in zekere zin de opvolger van Kopspijkers, maakte afgelopen zaterdag definitief gehakt van Spijkerman. Het viel me altijd op dat de cabaretiers hun vroegere leidsman leken te ontzien. Dankzij hem waren zij immers groot geworden. Over zijn 'verraad' hadden ze ruimschoots hun beklag gedaan, maar een symbolische afrekening bleef achterwege. Tot zaterdag. Eindelijk durfden de voormalige discipelen van Spijkerman het aan hun meester serieus te persifleren. Owen Schumacher kroop in de huid van Spijkerman en zette hem neer als een ongelooflijke droplul, een oliedomme hypocriet.

Ik vond de hele vertoning even briljant als verschrikkelijk. Briljant was de analyse, de vinger op de zere plek. Bij Kopspijkers streed Jack jarenlang tegen populisme en volksmennerij, was de boodschap, nu is hij de woordvoerder van de ontevreden burgermannetjes geworden. En het is waar, Wat vindt Nederland? is de ultieme tegenpool van Kopspijkers. Verschrikkelijk was de implicatie: hier werd Spijkermans hoofd dan ten langen leste onder het hakblok gelegd. Zijn beste onderdanen gaven hun oude koning de genadeklap.

Jack Spijkerman zal de boodschap ongetwijfeld missen en stug doorgaan. Het is met Spijkerman een beetje als - permitteer me deze vergelijking - als met een bekende die een serieuze hersenbloeding heeft gehad. De persoon na het accident is een ander dan die van ervoor. En hoe hard deze persoon ook zijn best doet en benadrukt dat hij nog steeds dezelfde is en nog steeds alles kan zoals vroeger - en daar zelf ook oprecht in gelooft -, jij hebt meteen door dat er iets onherstelbaar veranderd is, dat het nooit meer zoals vroeger kan worden. Dat besef stemt tot een grenzeloze droefheid.

vrijdag 11 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 8: Hectisch vertrek

De vakantie is dit jaar korter dan vorig jaar en twee jaar geleden. Niet alleen was de heenvlucht pas in de avonduren van dag 1, ook de terugvlucht is al in de vroege middag gepland. Om 12.00 uur zullen we worden opgepikt bij het hotel, toevalligerwijs ook de tijd dat we de kamer moeten hebben verlaten.

Omdat we het de vorige avond niet laat gemaakt hebben, kost ons het opstaan weinig moeite. De laatste uren willen we relaxed doorbrengen in de schaduw bij het zwembad. Het loopt echter anders. De kop ochtendkoffie valt niet goed bij Bob en hij moet dan ook ziek terug naar de hotelkamer. Hij ziet lijkbleek en zegt niet in staat te zijn vandaag te vertrekken. Dat zal toch echt moeten - sterker nog: binnen een half uur moeten we weg zijn - en met de paniektoestand rondom de Mexicaanse griep wil je niet dat ze je verbieden aan boord te gaan van het vliegtuig. Een ongunstig moment om ziek te worden dus, maar dat heb je niet voor het uitkiezen.

Met veel wilskracht en zonder koffers lukt het Bob toch om de kamer te verlaten. Ik draag alle bagage inderhaast naar beneden en na het uitchecken wachten we voor Orleans op de transferbus. Die komt een kwartier te laat aanrijden. Gelukkig zitten we maar op twee kilometer van het vliegveld en is de rit in de schommelende, draaiende en kerende bus maar zeer kort. De rij bij het inchecken is lang en druk, en mijn reisgenoot moet er uit om wat op en neer te kunnen lopen. Ik zie het even niet meer zitten, maar wat later lijkt het dieptepunt wel achter de rug en herstelt hij gelukkig weer.

We vliegen om 14.10 uur met opnieuw AirBerlin terug naar Amsterdam. Ik zit aan het gangpad, de twee plaatsen naast mij zijn reeds bezet. Als ik wil plaatsnemen op de mij toegewezen stoel word ik teruggefloten door een kwade française: zij móet daar zitten, naast haar partner. Ik laat mijn kaartje zien: 16F. Zij heeft 16D - bij het raam -, op 16E zit haar vriend. Het misverstand is snel opgelost. De jongen die bij het raam zit, hoort daar niet thuis. De sneaky bastard wordt snel weggestuurd. Het meisje biedt haar verontschuldigingen aan en glimlacht de gehele terugreis - verontschuldigend - in mijn richting.

Dit keer profiteer ik wel maximaal van de gratis service van AirBerlin. Water en frisdrank kost geen cent en ook wordt elke passagier een broodje aangeboden, te kiezen uit kaas, ham of salami. Het broodje kaas lijkt in niets op vliegtuigvoedsel: het smaakt perfect. Om 16.30 uur landen we op Schiphol. De intercity brengt ons naar Den Bosch.

De laatste ochtend was zeer hectisch door de onvoorziene omstandigheden, maar desalniettemin kunnen we terugkijken op een geslaagde vakantieweek. Het hotel was nogal afgelegen van het toeristisch centrum, maar de lijnbus deed wonderen. En hoewel het licht bij middernacht al doofde, was het 's avonds gezelliger bij het hotel dan vorig jaar op het donkere terras van Belvedere Beach. Veel spannends is er dit jaar niet gebeurd - zo zal wel gebleken zijn uit het vakantieverslag-, maar de belangrijkste doelstelling is weer ruimschoots gehaald: een weekje heerlijk nietsdoen en zonder zorgen genieten van zon, zwembad en een drankje.

donderdag 10 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 7: Nog één dag genieten

Vandaag alweer de laatste volledige dag. De airco in onze kamer is niet zo tactisch geplaatst, hij blaast in de volle lengte over mijn bed heen. Ik ben dan ook vroeg wakker en kom snel op temperatuur op het balkon. Onze kamer is een hoekkamer, als ik rechts over het randje ga hangen kan ik een glimp van het zwembad en, verderop, de zee opvangen.

Die zee is na het ontbijt onze bestemming. Het strandbezoek op dag 4 was verrassend goed bevallen en daarom gaan we er nog een ochtend heen. We gaan ongeveer op dezelfde plek liggen als de vorige keer. Vandaag staat er een windje en zijn er zo nu en dan flinke golven. Ik word weer helemaal kind en breng lange tijd in zee door, springend over, duikend door en zwemmend op de hoge golven.

De lunch gebruiken we bij SUL. 's Avonds was het daar niet echt gezellig, maar we hadden al gezien dat je er goed kunt lunchen. Bob kiest spaghetti met parmezaanse kaas, ik ga voor de salad with spicy chicken. Niet alleen het eten is erg goed, ook de ober steelt ons hart. Hij is een wat onzekere jongeman en dat vind ik mooi. De wat al te zelfverzekerde obers zijn negen van de tien keer hooghartig en bloedirritant. Deze kerel vraagt voor de zekerheid of we nog even in de kaart willen aanwijzen wat we zojuist precies hebben besteld, hij loopt uiterst voorzichtig met de glazen cola om niet te knoeien en hij zorgt ervoor dat we niets tekort komen. We belonen deze koning dan ook met toegezwaaide lof en een royale fooi.

In de middag en de valavond relaxen we voor de laatste keer aan het zwembad. Gisteren was het wat bewolkt, vandaag schijnt de zon weer volop. Alleen om 17.00 uur drijft er een donderwolk over. Wat gerommel en een enkele druppel en dan is het weer schitterend weer. Inmiddels heb ik nog een zak chips en een hot dog naar binnen geschoven, het lijkt wel all you can eat-day. iPod aan - Steely Dan Collected - en genieten maar. Jammer dat het einde reeds nadert. Na een week raak je toch gehecht aan de andere gasten.

Kaizumi is 's middags ook op een ligbed te vinden. Maar... geen spoor van Hegel. Om een uur of drie is hij opeens daar. Hij heeft blijkbaar een mountainbike gehuurd om het eiland te verkennen. Hij parkeert zijn rijwiel, loopt op Kaizumi af, knielt bij haar bed en voert een kort gesprekje met de Aziatische. Een uur later zit hij aan de bar. Kaizumi is even weg geweest en loopt nu vanuit het hotel in de richting van de bar. Wat zal er gebeuren? Kaizumi bestelt een drankje, glimlacht even naar Hegel... en neemt dan alleen plaats aan een tafeltje. Daar zitten ze dan, met de ruggen naar elkaar toe. Een tragisch beeld voor de fijnbesnaarde ziel. Weer een vakantieliefde vroegtijdig in de knop gebroken.

Bij het laatste avondmaal wordt nog eenmaal ruimhartig opgeschept. Het eten was in dit hotel over het algemeen goed te noemen. Er was genoeg te kiezen en de smaak was veelal prima. De worstjes op dag 3 waren evenwel van plastic en zo nu en dan had het vlees wel wat warmer mogen zijn. We noemden elk miniem kritiekpuntje gekscherend een 'Stegemannetje', naar de vakanties reddende SBS-reporter. Vooraf was ik gewaarschuwd voor kakkerlakken, maar die hebben we in het hotel gelukkig niet kunnen ontdekken. Wel zagen we er eentje rennen over het boulevardmuurtje de eerste nacht, maar dat kan ook een hallucinatie zijn geweest.

De avond brengen we door op het terras, biertjes halend bij de Dikke en de Drukke, die overigens werkdagen van ruim 16 uur maken. Kaizumi zit nu aan een tafeltje met twee Nederlanders (een meisje met haar vader - of is het toch haar vriend?) en een Duitse jongen. Een meter verderop zit Hegel aan de bar, eenzaam, gebogen over zijn bier. De oude doch afgetrainde filosoof haalt na een uur zijn mountainbike tevoorschijn. Als hij weg wil fietsen, merkt hij dat zijn voorlicht het niet doet. Hij knijpt vol in de remmen. Alleen de voorremmen welteverstaan, waardoor hij bijna over de kop vliegt. Een verloren liefde, een niet functionerende koplamp, bijna zijn imposante neus gebroken: we voelen met Hegel mee.

Na middernacht gaan we voor een laatste drankje naar de Cocktail Bar. Daar zitten ook weer de Nederlanders die we er op dag twee ook hebben gezien, 2 echtparen. 'Kees' en zijn vrouw vertrekken al snel, het andere paar blijft zitten. Het zijn van die typische Nederlanders die je in zulke badplaatsen altijd ziet, vooral de man. Rotterdammer of Utrechtenaar, wit hemdje over zijn mannentieten, armen over elkaar en daar zit hij het te weten. De ober zet om de tien minuten een nieuw borreltje voor zijn neus, hij is er vaste klant. De plaatselijke jeugd komt langs en roept 'hey pappie' naar hem. Hij heet vast Cor, of Joop.

Terug in het hotel groeten we zoals elke avond de nachtwaker door een hand op te steken. Als hij ons echter bij de lift hoort praten, spreekt hij ons aan. Hij is namelijk ook een Nederlander. Doodmoe, wankelend op onze moede benen, horen we een halfuur lang zijn levensverhaal aan. Hij vertelt onder meer hoe hij ooit het hotel redde van stelende 'Romeinen'. Deze Romeinen kwamen voor geld, kregen het niet en overvielen toen hotel Apolo. Hij bedoelt waarschijnlijk Roma, maar 'Romeinen' klinkt ook wel goed. Hij vertelt ook nog dat vrouwen die hier alleen op vakantie zijn, meestal 'aan het werk' zijn.

Pas in de lift realiseren we ons wat dat misschien betekent: Kaizumi prostituee? Dan gloort er nog hoop voor Hegel, en The Strange Case of dr.Hegel and miss Kaizumi heeft hiermee een open einde...

maandag 7 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 6: De badgasten

Met meer moeite dan op de voorgaande dagen staan we vandaag op. Het ontbijt doet echter wonderen qua neutralisatie, en dan met name de koffie voor bob en de jus d'orange voor mij. De Graafschap - FC Oss 4-0 de vorige avond zorgt alsnog voor een fikse kater.

We zoeken onze ligbedden op voor een uitgebreid dagje zwembad. Zo rond 09.30 uur gaan we in de regel van het ontbijt naar het zwembad en om 19.30 uur ga ik weer naar de kamer om te douchen. De tussenliggende tien uur vliegen elke dag weer voorbij. Ze zijn dan ook gevuld met zonnen, zwemmen, lezen, muziek luisteren, drinken en veel eten. 's Middags opteerden we maar eens voor de hot dog bij de zwembadbar. Hij was overheerlijk. Ook het observeren van de vaste gasten is weer een waar genoegen. Ik stel de meest memorabele aan u voor:

Rafa en zijn familie. Rafa was de spil van Orleans Garden. Een manneke van 1 of 2 jaar oud uit Valencia dat onstuimig langs het zwembad en door het hotel dartelde, daarbij zijn MILFeske moeder tot wanhoop drijvend. De Drukke onderbrak regelmatig zijn tafelpoetswerkzaamheden om de kleine Rafa vertederend gade te slaan. De familie bestond uit opa en oma en twee echtparen met een klein kind, 8 personen in totaal. De opa was een dikke, manke sigarenroker, Rafa's oom was de dorpsgek van dag 1. 's Middags speelde de familie uiterst fanatiek Yahtzee: het ging er als een oordeel.

Duitse Unabomber. Stefan Effenberg-achtige jongeman die dag in dag uit vanaf het watervalmuurtje zijn moeder belaagde met bommetjes. En daarbij ook boeken, iPods en lichamen van andere gasten raakte.

Portugezen. Twee vrouwtjes die nogal luidruchtig aanwezig waren in het zwembad. De een was donker, voluptueus en bezaaid met tatoeages en piercings op de raarste plekken (langs haar mond bijvoorbeeld). De ander was licht, mager en door god bedeeld met twee ruggen. Plaatsten hun handdoeken niet op een ligbed, niet op tafel en stoel, maar op het keiharde asfalt.

Dr. Felipe. Spaanse look-a-like van Dr. Phil, de televisiedokter. Zelfde snor, zelfde kale schedel, zelfde buik. Felipe lag vóór ons op het strand op dag 4. Zijn hoofd lag net boven zijn handdoek, een artistiek zandvormpje op zijn glimmende kop was het gevolg. Hij had in tegenstelling tot de echte Phil een zachte, ingetogen stem. We konden hem niet verstaan, maar volgens mij zei hij op een gegeven moment tegen zijn vrouw de Spaanse variant van 'sometimes you don't make the right decision, then you have to make the decision right'.

Felipe en zijn vrouw en dochter trokken gedurende de week steeds vaker op met twee andere families, waaronder die van de Spaanse Sylvia Millecam, een angstaanjagende vrouw met roodgeverfd haar die constant met schelle stem zat te kleppen.

Spaanse Hugh Hefner: polygamist, marathonloper (en oorlogsmisdadiger?). Een honderdendriejarige Spanjaard met kromme rug, trillende handen en drie vrouwen. Dat wil zeggen: ze waren met zijn vieren op vakantie. Hun kamer was op onze gang en we hoorden de vrouwen weleens ruziemaken. Over wie er vannacht...? Hugh droeg steevast een twee maten te groot t-shirt met daarop 'Mallorca Marathon 2003'. Qua gezicht leek hij verdacht veel op de oorlogsmisdadiger Herbertus Bikker, die naar verluidt in 2008 is overleden, of...

Wasley. Limburgertje met gedragsproblemen, waarschijnlijk gewoon Wesley geheten (Wàsley, oephouwe nou!!). Of heette hij echt Wasley?

En dan was er nog The Strange Case of dr.Hegel and miss Kaizumi. Vandaag voltrekt zich het eerste deel van deze mini-soap in twee afleveringen. Het begint 's avonds aan de bar bij het zwembad. Wij gaan na het avondeten aan een tafeltje zitten, bestellen twee biertjes, starten de converstatie, niets aan het handje zou je zeggen. Aan de bar zitten echter twee personen, twee barkrukken van elkaar verwijderd. Het verst van ons zit een meisje van een jaar of vijfentwintig, Aziatische gelaatstrekken, niet onaantrekkelijk. Misschien heet ze Kaizumi. Dichterbij zit een man van een jaar of zestig. Hij is bovenop kaal, in zijn nek hangt een respectabele grijze haardos. Bij het uitdelen van de neuzen stond hij vooraan in de rij. Op zijn neus draagt hij een 'Duitse bril', zo'n exemplaar met dikke glazen en een gouden montuur. We noemen hem Hegel.

De twee lijken alleen op vakantie te zijn. Dat is hier niet zo vreemd, er zijn meer gasten die in de eetzaal een tafeltje voor zichzelf hebben. Hegel en Kaizumi drinken hun drankje, Kaizumi rookt een peukje, leest een boekje, niets aan het handje. Tot Hegel plotseling het woord richt tot Kaizumi. We schieten bijna in de lach en wachten geamuseerd op het moment dat de Aziatische schone deze Duitse worst de wacht aanzegt.

Een uur later. Hegel en Kaizumi zijn nog steeds in gesprek. Hegel is twee krukken opgeschoven en zit nu naast Kaizumi. Ze spreken beiden Duits en praten honderduit. Weer een uur later. Kaizumi neemt Hegel mee op stap. Ze gaan het uitgaansleven onveilig maken. En daarna? Gaat Hegel deze these en antithese tot een synthese brengen? We zullen het morgenochtend wellicht weten. Zelf gaan we met de bus nog eenmaal naar de Dutch Area. Bij café De Zaak drinken we ijskoude Heinekens. Die belasten de blaas wel zeer plotseling, zo ondervind ik even later in de bus terug. Laten we het erop houden dat ik er een paar haltes eerder uitmoet.

vrijdag 4 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 5: Palma

Palma is de hoofdstad van Mallorca. Het inwoneraantal overtreft ruimschoots dat van Nederlandse steden als Utrecht en Eindhoven. Ook qua oppervlakte is de stad indrukwekkend en een excursie te voet is dan ook niet aan te raden. We hebben zaterdag bij de Moebius een busticket gekocht waarmee we in een dubbeldekker een sightseeing-tour kunnen doen. Maar eerst moeten we nog met bus 15 naar Palma toe. Reeds om 09.00 uur komen we nog wat versufd bij de halte aan, waar de bus net wegrijdt.

Gelukkig is er tien minuten later een volgende. De bus stopt erg vaak en steeds meer locals stappen in. Oude vrouwtjes krijgen geen zitplaats en klampen zich vast aan de stangen. Als we Palma bereikt hebben sta ik bij de chauffeur, Bob is naar het midden gedreven. Als ik zijn richting op kijk, zie ik hem plotseling uitstappen. Nog net op tijd slaag ook ik erin de uitgang te bereiken. We zijn nu op het Plaça d'Espanya, een groot en druk plein. Daar moet de rode dubbeldekker ergens staan, maar we kunnen hem niet vinden. Op het moment dat we de drukke straat willen oversteken komt de bus net aanrijden. Een medewerkster ruilt ons bonnetje in voor buskaartjes en van de chauffeur ontvangen we twee setjes oordopjes om de toeristische informatie te kunnen beluisteren.

We gaan beneden zitten, waar ik al snel spijt van krijg. Waarom zou je immers achter glas gaan zitten als je ook de unieke kans hebt op het bovendek van een open dubbeldekker te zitten? Gelukkig moeten we er al weer snel uit omdat we een kasteel gaan bezichtigen. Het Castillo de Bellver ligt iets buiten de stad in de blakende zon op een heuvel. Het kasteel is gebouwd in de veertiende eeuw en is in de recente geschiedenis vooral berucht geworden door zijn functie van gevangenis voor politieke tegenstanders. O.a. de schrijver Gaspar Melchor de Jovellanos heeft er gevangen gezeten.

Binnen is een museum waarin de geschiedenis van het kasteel, van Palma en van Mallorca gethematiseerd is. De inhoud van de vitrines varieert van archeologische vondsten tot groteske maskers die de Mallorcanen dragen bij volksfeesten. Op de ronde binnenplaats van het kasteel worden nog regelmatig concerten gehouden. Na de bezichtiging keren we terug naar de parkeerplaats. De dubbeldekker komt ons onderweg echter al voorbijgereden. We lopen er snelwandelend naartoe. Als we er zijn zet Bob alsnog een sprintje in en kegelt daarbij een uitstappend Italiaantje omver. 'Mama mia!' mekkert het mensje, en we stappen dan ook snel in.

We gaan nu wel boven zitten. Op weg naar de tweede bestemming, de kathedraal, genieten we van het uitzicht en de verkwikkende wind.









De kathedraal van Palma, 'La Seu' genaamd, is gebouwd van 1229 tot 1601. Om er binnen te komen moet je langs twee bewakers, foto's maken en filmen is ten strengste verboden. We begrijpen snel waarom ze zo streng zijn. De kathedraal bevat namelijk een pracht en praal van onschatbare waarde. Je stuit meteen op een werkelijk gigantische monstrans, zo'n gevaarte waarin een hostie getoond wordt. Tientallen overdadig versierde nissen sieren de wanden van de kathedraal. Het is altijd weer overdonderend om te zien hoe fraai en minutieus men eeuwen geleden al te werk ging. Een gedeelte van het interieur is begin vorige eeuw door Antoni Gaudí ontworpen, waaronder de kroonluchters en die typische wandversierselen. Ook aan de buitenkant is de kathedraal indrukwekkend.
We hebben honger gekregen en omdat het nu eenmaal maar één keer per jaar vakantie is, duiken we de kathedraal der fastfood binnen. De McDonald's biedt geen hamburgermenu aan, maar als ik alle onderdelen los bestel kan het ineens wel. Ik kom weer op krachten van de frietjes, hamburger en cola. De dubbeldekker brengt ons weer naar het Plaça d'Espanya en daar nemen we de bus terug naar Ca'n Pastilla. Om een uur of drie zijn we bij het hotel, zodat we nog een paar uurtjes kunnen genieten aan het zwembad.

's Avonds besluiten we een avondje Dutch Area over te slaan en wat langer bij het hotel te blijven. Om 00.00 uur houdt de muziek er echter abrupt mee op en even later zetten ook de Dikke en de Drukke er een punt achter. De lampen gaan uit en daar zitten we in het donker. Dat is niet echt gezellig en daarom gaan we nog even aan de boulevard op terras SUL zitten. De hotelbiertjes hebben inmiddels hun uitwerking niet gemist en de halveliter van SUL smaakt niet echt.

Op de terugweg vraag ik me af of het mogelijk is de openingen in het muurtje langs de boulevard springend te overbruggen. De eerste aanloop stokt nog, bij de tweede mogelijkheid waag ik het erop. Ik spring... zweef... daal... en landt aan de overkant. Daar ligt echter zand op het muurtje, ik begin door te glijden en bijna loopt het alsnog verkeerd af. Bij het hotel haal ik ook nog mijn vinger open aan de scherpe repen van de Hawai-parasol. De remedie zal zijn: morgen een dag herstellen aan het zwembad.

woensdag 2 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 4: Strand en Pedro

Zondagochtend, al heb je dat niet meteen door. Het onderscheid tussen week en weekend is op vakantie altijd volledig verdwenen. We zijn van plan naar het strand te gaan en ik hoef dus geen ligbedden te gaan claimen. In Griekenland hebben we het strand steeds links laten liggen. Twee jaar op rij hadden we te maken met een groezelig kiezelstrand. Hier in Ca'n Pastilla is het strand van zand, zoals het hoort.

We willen aanvankelijk naar het kleine strandje aan de lagune, maar als we zien dat je een ticket moet hebben voor een ligbed besluiten we verder te lopen. Het volgende strand wordt wel geschikt bevonden. De zee is zeer kalm, golven zijn er niet. Een licht briesje zorgt wel voor een aangename gevoelstemperatuur en een verhoogde kans op verbranden. Er lopen flink wat Chineesjes rond die de badgasten een massage aanbieden: 'masaagieee???' De respons is nihil.

Na enkele uren strand is het tijd voor een lunch. De KFC is in de buurt en de portie hotwings smaakt uitstekend. Wel betaal ik het dubbele omdat de lamlendige medewerkster in de veronderstelling verkeert dat ik ook voor Bob betaal. Het is vakantie, dus ik beheers me. De rest van de middag brengen we weer aan het zwembad door. Wat voelt beter dan het zout en het zand van je afspoelen in het frisse zwembad? Kort na zessen word ik wederom opgeschrikt door een bejaarde. Een ouwe kerel krijgt de kolder in zijn kop. Dansend en huppend schreeuwt hij keer op keer 'olé, olé!'. Een dwangbuis heeft het hotel helaas niet in voorraad.

's Avonds nemen we weer plaats op het terras. Entertainment is er nauwelijks, elke avond staat een gepensioneerde local achter een tafeltje - correctie: hij hangt op het tafeltje - met daarop een MacBook. Zijn playlist bevat o.a. 'Spaanse Zomerhits Waar We Nu Toch Echt Wel Genoeg Van Hebben'. De Macarena komt elke avond voorbij en natuurlijk het onvermijdelijke 'Bóóóóóóóóóóóóóóóóómbaaaaaaaaa'. Ook Lou Bega is van de partij. Toch is het er goed toeven vanwege het goed verlichte en drukbezette terras en de aansprekende buitenbar. De Dikke is een meester in het uit stand bedienen van zijn klanten. Hij staat op een vaste plek en kan van daaruit overal net bij. Alle ingrediënten voor de cocktails liggen links en rechts binnen handbereik, hij komt geen centimeter van zijn plaats. Wat een koning.

Voor we de bus nemen richting Arenal, willen we nog een potje poolen. Een klein manneke van een jaar of acht dat bij het biljart rondhangt wijst ons op het hangslot en maakt ons duidelijk dat de Dikke of de Drukke dat eerst open moet komen maken. De Dikke? De afstand van de bar tot het biljart bedraagt al gauw 50 meter... We vragen het daarom aan de Drukke. Het slot hoeft trouwens niet eens open, zo blijkt, we kunnen zo ook spelen. Het jochie kijkt aandachtig toe en voorziet ons van tips en suggesties. Toch slaag ik erin de witte bal een keer of vijf in het netje te krijgen. Het kereltje blijkt Pedro te heten. In mijn beste Spaans vraag ik waar hij vandaan komt. 'Portugal,' is het antwoord.

Oei. Wat nu? Ik was van plan hem aan het eind van de partij een schouderklopje te geven als dank voor zijn hulp, maar hij zal dan waarschijnlijk theatraal ter aarde storten, schreeuwend om een gele kaart, zoals het een echte Portugees betaamt. Gelukkig voegt Pedro er meteen aan toe dat hij Luis Figo ook een kutjanus vindt. Oef, met Pedro kunnen we praten. Uit respect laten we hem de laatste ballen potten.

In de Dutch Area strijken we weer neer op een Nederlands terras. Op een gegeven moment krijgen we van de ober een rondje gratis, 'omdat we zo lang moesten wachten'. Een enorm klantvriendelijke actie, al valt dat bij nadere beschouwing nogal tegen. Het is hem hoogstwaarschijnlijk vooral om de fooi te doen. Normaal gesproken slaat hij zes flesjes aan op de kassa en ontvangt dan een fooi van circa vijftig cent. Nu staan er maar vier op de bon en krijgt hij een fooi van enkele euro's (wij gaven hem bijvoorbeeld twee euro omdat we maar vier van de zes biertjes hoefden af te rekenen). Het lijkt een grandioos gebaar van een goede ober, maar eigenbelang speelt net zo'n grote, zo niet een grotere rol. Ons hoor je evenwel niet klagen.

Deze avond nemen we wel de laatste bus. We moeten de volgende ochtend immers uitgerust zijn, want dan is het tijd voor cultuur: we gaan Palma bezichtigen.

dinsdag 1 september 2009

[Mallorca 2009] Dag 3: Moebius, evil hostess

De tweede ochtend gaat de wekker een half uur later: 08.30 uur. Nog steeds ligt er bij het zwembad maar een tiental handdoeken en is het dus een koud kunstje een goede plek te reserveren. Het ontbijt wordt er steeds beter op nu ik ook de cakejes en croissantjes die op een aparte tafel liggen heb ontdekt. Ik ben extra goed geluimd door een smsje dat ik heb gekregen: '0-1 rust, 2-1 eind. karim en dave'. In gewonemensentaal: 'FC Oss - FC Zwolle 0-1 bij rust, 2-1 eindstand, Osse doelpunten Karim Fachtali en Dave Zafarin.' Voor het eerst winnen we terwijl ik op vakantie ben!

Nadat we onze plaatsen langs het zwembad hebben opgezocht, ga ik op pad om een paar flesjes water en de krant te te halen. De waters zijn een welkome verfrissing. Ook vandaag is het weer dik dertig graden. De Telegraaf is echt een waardeloze krant, maar bij gebrek aan beter koop ik hem toch maar elke keer, ook al ben je er elke dag weer in 10 minuten doorheen.

Gelukkig hebben we ook ons eigen boekenstapeltje bij ons. Bob leest dit jaar:
Heinrich Böll - Biljart om halftien
Jonathan Lethem - The Fortress of Solitude
Da Capo Best Music Writing 2003 (met daarin een prachtig artikel van Paul Tough over The Weakerthans)
en Charles Dickens - A Tale of Two Cities (niet aan toe gekomen)
Uw blogger is door schade en schande wijs geworden en heeft dit jaar maar eens voor wat luchtigere lectuur gekozen:
VI, HP/De Tijd, Vrij Nederland
Dan Brown - De Da Vinci code
Herman Brusselmans - Een dag in Gent
en Jutta Chorus & Menno de Galan - In de ban van Fortuyn (niet aan toe gekomen)

Voor de lunch togen we naar hetzelfde tentje als gisteren. De statige ober heeft weer dienst. Hij is bij nader inzien toch meer een houten klaas dan statig. Bob kiest de lasagna, ik ga voor de tuna salad. Na de maaltijd gaan we nog even bij het zwembad zitten, maar om 17.00 uur moeten we naar hotel Apolo, gelegen recht tegenover het zwembad. Daar zullen we welkom worden geheten door de hostess van AllTours, mevrouw Moebius. Bij aankomst is ze reeds in gesprek met een stelletje.

Als wij aan de beurt zijn wil ik haar netjes een hand geven, maar... ze weigert die! Is de Moebius een imam? En ben ik een vrouw? Geen van beiden, uiteraard. Frau Moebius heeft gewoon haast. Een welkomsdrankje zit er ook al niet in. We zijn benieuwd naar de excursies die te ondernemen zijn op Mallorca. De Moebius vertelt iets over twee dagexcursies die op zich wel interessant lijken, maar ze duren van 09.00 uur tot 18.00 uur en ze kosten maar liefst zestig euro p.p. Als we te kennen geven geen excursie te willen kopen, reageert ze nog verontwaardigd ook: 'You wanted to know about excursions and now you don't want to go anymore!!' Mogen wij dat zelf bepalen, bitte? Danke.

We kopen uiteindelijk een sightseeing-ticket voor hoofdstad Palma à 15 euro p.p. Pluspunt is voorts dat de feeks ons heeft verteld dat we 's avonds het beste lijnbus 15 naar El Arenal kunnen nemen - rijdt elke tien minuten - om aldaar de Dutch Area te bezoeken. Voor een luttele 1 euro 25 p.p. kunnen we het hele traject afleggen; geen gezeur met strippen dus. Na het diner gaan we echter eerst nog even op het terras bij het hotel zitten. Daar hebben de Dikke & de Drukke wederom dienst. Bij de Drukke loopt het zweet in straaltjes van zijn gezicht, bij de Dikke is nog geen pareltje te bespeuren op zijn bolle toet. Hij voert dan ook geen handeling te veel uit. Wanneer hij een biertje moet tappen, trekt hij de tap open en zet hij het glas gewoon neer!

Na een paar niettemin smaakvolle biertjes gaan we op zoek naar de hoofdstraat, waar de bushalte zich moet bevinden. We weten deze te lokaliseren en voorwaar, daar is de bus al. Hij zit bomvol - voor de ene helft met jongeren die uitgaan en voor de andere helft met - om met Chris 'Yorin Travel' Zegers te spreken - locals. We passeren het Duitse grondgebied en komen dan inderdaad terecht in een gebied met kroegen met Nederlandse namen. We gaan zitten bij 'Hoek van Holland', waar ze flesjes Heineken serveren.

Met een schuin oog volgen we de eredivisiewedstrijden die op de lcd-schermen te zien zijn. Piecke redt weer drie punten voor SC Heracles. Naarmate de nacht vordert komt de Nederlandse ober - kaal, oorringetjes, jaar of vijfendertig - steeds vaker bij ons zitten. Hij vertelt in delen zijn levensverhaal. Hij is zo'n gast die elk jaar 4 à 5 maanden in een toeristische badplaats als propper of ober gaat werken. Om de vijf minuten zegt hij 'kijk daar eens, wat een lekker wijf', terwijl er dan iets engs in de categorie 'plork' langsloopt.

Inmiddels is het zo laat dat er geen bus meer rijdt. Toch wel handig om in het vervolg ook rekening te houden met vervoer terug... We zien ons genoodzaakt het hele stuk terug te lopen, al gauw een uur gaans. Toch doen we het sneller. Wie er verantwoordelijk voor is en welke benevelde motieven eraan ten grondslag liggen laat ik in het midden, maar we besluiten naar het hotel te... joggen. Daar rennen we dan over de boulevard. 800 meter-loper Bram Som stond vandaag in De Telegraaf, misschien is dat van invloed geweest. Het valt niet eens tegen, de steken in mijn zij komen niet voorbij mijn ruggengraat. En die blaren op mijn blootliggende achillespezen worden na verloop van tijd niet groter meer.

De laatste kilometer leggen we toch maar in wandelpas af. Nog nooit ben ik zo blij geweest te kunnen gaan liggen. Morgen maar eens naar het strand.