Het weblog "Zoggel" presenteert zijn hoogst persoonlijke en dus hoogst eigengereide top 100 van Nederlandse cabaretiers. Speelgerechtigd zijn alleen grappenmakers en geinponems die heden ten dage hun humor of poging daartoe op de bühne of op de beeldbuis brengen of dat in de voorgoed voorbije levensdagen van ondergetekende hebben gedaan. Jammer maar helaas dus voor Eduard Jacobs, Alex de Haas, Wim Kan, Toon Hermans e tutti quanti. Vlamingen mochten meedoen als ze ook in Nederland bekend zijn, dat wil zeggen: als ik ze ken. Dat geldt overigens voor iedereen in de lijst: ken ik je niet, dan heb je pech. Maar ik ken er wel een boel, zo ben ik dan ook wel weer. Vandaag de nummers 10 t/m 6.
"Huh?" roept de vaste volger nu, "t/m 6? En de rest dan?" Nou, om commerciële redenen is besloten de laatste week van november een finaleweek te organiseren waarin, van maandag tot en met vrijdag, de nummers vijf tot en met één een voor een de revue passeren, ter grandioze afsluiting van alweer een legendarische serie. Mis 'm niet!
10. Ronald Goedemondt
Wat krijg je als je Sicilië, Venlo-Zuid en Eindhoven in een mixer flikkert? Goedemondt, Ronald Goedemondt. Ook al zo'n held uit QI. Zijn performance is bij lange na niet zo gelikt als die van de meeste van zijn collega's, zodat Goedemondts grappen weleens dood willen vallen. Dat maakt op mij evenwel een bijzonder sympathieke indruk. Zijn show Spek (2005) was zeldzaam goed, met geweldige bruggetjes: van Eigen Huis en Tuin naar The A-Team. Het decor doet heel erg denken aan Theo Maassen, maar Spek was er eerder dan Zonder pardon. Ook in Dedication (2009) lijkt Goedemondt qua decor en dit keer ook qua kleding en thematiek zo op zijn stadgenoot dat je bijna een persiflage gaat vermoeden. Maar Goedemondt gaat soms onvervaard een stapje verder, bijvoorbeeld met betrekking tot Rotterdammers.
9. André Manuel
Er is de laatste vijftien jaar nogal wat te doen geweest over de vermeende vergroving van het cabaret, met de niets en niemand sparende taboedoorbreking van Hans Teeuwen en de moderne Publikumsbeschimpfung van Micha Wertheim als prominentste voorbeelden. Het merkwaardige feit doet zich voor dat André Manuel in die discussie grotendeels buiten schot lijkt te zijn gebleven, terwijl de Diepenheimer in menig opzicht misschien nog wel een stapje verder is gegaan dan Teeuwen. Feitelijk zeulde Manuel al in de eerste helft van de jaren negentig rond met de steen die Hans Teeuwen niet veel later met kracht in de al aardig naar rotting stinkende vijver van het cabaret zou smijten. Beste shows: Krang (1997) en Voor God noch Vaderland (2007). Weet u nog toen die vrouw de Marokkaanse jongen doodreed die haar handtas van de achterbank had gegrist? Manuel weet er wel raad mee.
8. Mike Boddé & Thomas van Luijn
Van als spelshow of quiz vermomde cabaretprogramma's zijn er de laatste jaren een aantal heel goede geweest. Ik noemde eerder al een paar keer QI en Onder de tram, maar de Mike & Thomas Show mag in dat lijstje zeker niet ontbreken. Toen ik het de eerste keer zag was ik na afloop helemaal dazed & confused: als een op hol geslagen kudde gnoes waren de grappen voorbij geraasd. Snel en doelmatig, maar ook virtuoos en ongeëvenaard de kijker op het verkeerde been zettend, zoals met Joke Bruijs. Boddé en Van Luyn maakten als Ajuinen en Look en onder eigen naam bovendien een paar hoogwaardige voorstellingen, maar ook individueel behoren ze tot de top. Boddé was na Paul Groot de beste cabaretier bij Kopspijkers.
7. Pieter Bouwman & George van Houts
Oftewel Radio Bergeijk. Superieure improvisatie, droogkomisch absurdisme tot in perfectie doorgevoerd. Met de 'Lansbreekrubriek' en 'Wat kunnen we leren van de dieren?' Vaste conclusie: 'Vrij weinig'. Bouwman en Van Houts beheersten hun metier zo goed dat je soms vergat naar improvisaties te luisteren. Bouwman is sowieso een genie, die bij lange na niet de vermaardheid geniet die hem toekomt. Hij is namelijk niet alleen een van de twee geniale hersenhelften van Radio Bergeijk, hij is ook hoofdrolspeler in twee andere cultklassiekers van de laatste twintig jaar: Poelmo, het briljante zijproject van Hans Teeuwen, en, met opnieuw Teeuwen en soms ook Theo Maassen, Mannen van de Radio, een tegen middernacht uitgezonden improvisatieonderdeel van het VPRO-radioprogramma De Avonden dat zich in de gloriedagen van Napster, Kazaa en Limewire dusdanig over het web verspreidde dat het misschien wel een van de eerste grote internethits genoemd kan worden. Volgens de meest betrouwbare schatting circuleren er 256 sketches. Daarbij klassiekers als 'Bert en Henk', 'Goulashkroket' en 'Fons van der Poef, W.F. Hermans-kenner'.
6. Bert Visscher
De eerste keer dat ik zo hard moest lachen dat ik serieus vreesde er bij in te blijven was om een sketch van Bert Visscher. 'Bert Visscher' is eigenlijk een zelfstandig genre, waarbinnen Bertje de Vis zelf de hoogstpersoonlijke koning is. Mensen vergeten vaak dat Visscher zelf helemaal niet zo druk is, hij speelt die rol, wat zijn acteerprestatie er des te knapper op maakt. Brak door met Fijne nuances (1994) en Voor ons hoeft het niet (1997) en werd heel groot met Geluk zit in hele grote dingen (2002) en Nee, dan Lourdes (2005), maar persoonlijk heb ik een zwak voor de vroege juweeltjes Don Chaôt en de foute architect (1991) en Jammer (1992). Kenmerkend verschil: in de latere shows springt Bert zich expres net niet een ongeluk, in Don Chaôt flikkert hij écht hard door een klapstoel heen. Zijn recentste shows vind ik wat minder, misschien vanwege overkill - Bert herhaalt soms letterlijk oude grappen -, maar Bert blijft altijd een held.
donderdag 15 november 2012
dinsdag 13 november 2012
Geert Mak: fel anti-Europa, vanaf wanneer?
'Historische gebeurtenissen worden door degenen die ze meemaken slechts zelden als historisch beleefd. Dat is maar goed ook, want zonder de rust van onze alledaagse beslommeringen zouden we allemaal gek worden van zorg en zenuwen.' Aldus Geert Mak op pagina zes van zijn boekje De hond van Tišma. Wat als Europa klapt?
De volgende vijfentachtig bladzijden doet Mak er alles aan om zichzelf buiten die wetmatigheid te plaatsen.
Hij, Geert Mak, is de uitzondering op de regel. Hij beleeft de huidige historische gebeurtenissen als historisch.
Geert Maks alledaagse beslommering is gek worden van zorg en zenuwen over Europa.
Ooit vertelde een zekere Alexander Tišma hem het verhaal van zijn hond. Die was op een ijsschots terechtgekomen, maar door de shock kon hij zich niet verroeren. Pas toen omstanders hem bij zijn nekvel grepen werd hij gered.
'Wij' Europeanen zijn als die hond, redeneert Mak. Want Europa staat op klappen. We zien dat het misgaat maar gaan als verdoofd onze ondergang tegemoet.
Geert Mak grijpt ons nu bij ons nekvel.
Hij benadrukt daarbij steeds dat aan de wieg van het Europese project geen technocraten stonden, zoals de kritiek vandaag de dag luidt, maar idealisten als Jean Monnet, Max Kohnstamm, Willy Brandt, allen getekend door de oorlog.
Voor een doorgewinterde idealist als Mak betekent dat dat het mislukken van het project een nederlaag zou zijn die koste wat kost voorkomen moet worden, maar mij lijkt het juist een geruststelling. Het betekent immers dat wat er aan het mislukken is eerder een abstract idee is dan een concrete realiteit. Het is minder erg als een mooie droom bedrog blijkt te zijn dan een doortimmerd plan waar alles van af hangt.
Mak bezondigt zich ook aan een klassieke drogreden: de Europese Unie heeft zijn waarde bewezen, want er is in Europa 'al meer dan zestig jaar geen oorlog' meer geweest.
Het lijkt me eerder een voorbeeld van post hoc ergo propter hoc: 'sinds de Unie bestaat is er geen oorlog meer geweest' wordt achteloos veranderd in 'omdat de Unie er is is er geen oorlog meer geweest'.
Het leverde 'de' Europese Unie zelfs de Nobelprijs voor de Vrede op.
Mak noemt als voornaamste oorzaak van de oorlogen die aan de vrede voorafgingen het concept van de natiestaat. Een natiestaat is echter gericht op de verdediging van zijn territorium; het zijn juist de landen geweest die géén genoegen namen met de grenzen van hun natiestaat en hun imperium wilden uitbreiden die oorlog ontketenden. Niet, of niet alleen nationalisme was dus de kwaal, maar minstens zozeer het verlangen naar supra-nationale macht.
Precies wat ook de EU steeds meer is geworden.
Mak is lyrisch over de 'praktische voordelen' die de één-Europa-politiek heeft opgeleverd. Zo zou zijn afgerekend met 'de problemen die ontstonden als je het waagde om buiten je eigen land te studeren of werk te zoeken'. Nou, ik kan uit eigen ervaring vertellen dat in ieder geval voor wat het laatste betreft onwetendheid, onwil en onkunde nog altijd stevig de scepter zwaaien.
Hij geeft fel af op het trio Duitsland, Nederland en Finland, de drie sterke landen die volgens Mak veel te streng zijn voor de zuidelijke landen.
De Nederlanders en Duitsers spreken daarbij steeds moralistisch over economische 'schuld', gispt Mak, terwijl de Engelsen een onderscheid maken tussen het economische 'debt' en het morele 'guilt'.
Dat lijkt een verzachtende omstandigheid voor ons te zijn - je kunt immers geen woord gebruiken dat niet bestaat -, maar Mak beschouwt het juist als bewijs voor zijn stelling dat we veel te hardvochtig zijn.
Strikt genomen verwijt hij Nederlanders en Duitsers dat ze niet meer over een even rijk vocabulaire beschikken als de Engelsen.
Retorisch past Mak steeds dezelfde trucjes toe. Pathetische melancholie:
'In deze maanden moet ik vaak terugdenken aan de hond van Tišma.'
'Ik moet deze weken vaak terugdenken aan Max Kohnstamm.'
Begripsvervaging: als hij 'onze zuiderburen' schrijft bedoelt hij niet, zoals voor de hand ligt, de Belgen, maar de Grieken, de Spanjaarden, de Italianen.
Ook hebben zijn redeneringen veelal dezelfde doorzichtige structuur. Mak constateert iets, licht kritisch van toon, geeft vervolgens manmoedig toe dat het wel begrijpelijk is dat 'men' zo denkt, om dan alsnog met zijn tegenwerping te komen, steevast beginnend met 'Maar'.
Zo lijkt Mak ons ervan te willen overtuigen dat we nu allemaal als één man achter Europa moeten gaan staan. 'Zo, het ideaal is weer neergezet, de werkelijkheid staat weer op papier', vat Mak zijn insteek monter samen.
Dan ineens wordt hij echter somber, gaan zijn gigantische borstelige wenkbrauwen hangen: 'Maar als ik de oproep van de vorige pagina's ook op mezelf toepas lukt dat niet meer.'
Ideaal en praktijk zijn definitief losgezongen: 'Het papier, Brussel, de markten en het alledaagse Europa, ze hebben niets meer met elkaar van doen' luidt het enigszins cryptisch.
Geert geeft het op: 'Ik vrees dat het voorbij is.'
Wat is er gebeurd? In één nacht van eurofiel naar euroscepticus?
Nee hoor, het voorafgaande betoog bevatte bij nader inzien al een merkwaardige discrepantie: Mak was feitelijk alleen in zijn intenties en zijn retoriek pro-Europees; in zijn betoogtrant heeft hij bijna alleen maar argumenten aangedragen tégen Europa.
Er was en is geen fatsoenlijke exit-strategie, geen politieke en financiële sturing achter de euro.
De toetreding van Cyprus was geopolitiek ondoordacht, in Bulgarije en Roemenië tierde de corruptie welig, Italië had een astronomische staatsschuld.
Er is steeds gekozen voor 'voortgang via voldongen feiten': de Unie uitbreiden en dan maar hopen dat 'de nadere regels en de rest' vanzelf volgden.
Kortom: '"Europa" was, te vaak, ook een toverwoord.'
Ook het supranationalisme heeft gefaald, 'de onbestuurbaarheid van het huidige Europa als supranationale eenheid' is de les die geleerd is. We moeten toch maar eens onder ogen zien 'dat de legitimiteit van het Europese project zijn grenzen nadert, en die wellicht zelfs al heeft overschreden.'
Het somberst is Mak over 'het democratische deficit' van Europa: de democratische ontwikkeling en het publieke debat over Europa lopen mijlenver achter op de groei en de macht van Brussel.
Die achterstand is al niet meer in te halen. Europa is aan de horizon verdwenen.
Op bladzijde negentien klinkt het nog overtuigd: 'Het Centraal Planbureau becijferde in 2005 dat de interne Europese markt iedere Nederlander jaarlijks ongeveer één maandsalaris extra oplevert, tussen de 1500 en 2200 euro', maar op bladzijde dertig is dat ineens: 'Hoeveel de euro de gemiddelde Nederlander jaarlijks oplevert is moeilijk meetbaar' en 'het Centraal Planbureau schat het ongeveer op een weekloon'.
Na wat gescheld op de populisten constateert hij tegen het eind bovendien wat ik ook altijd, tegen de klippen op, beweer: dat de populistische partijen niet het probleem zijn, maar 'vooral een symptoom', en de motieven van hun aanhang 'begrijpelijk' en zelfs 'legitiem'.
Toch, de mens is een gewoontedier, en Mak probeert nog, tegen de lijn van zijn eigen betoog in, ouderwets pro-Europees te eindigen. Verder dan loze kreten als 'hoop' en het handhaven van 'een soort eenheid, in welke vorm dan ook', komt hij echter niet.
Of het moet zijn het uitspreken van een voorkeur voor 'kleinere eenheden' van telkens een paar gelijkgestemde landen. Dat zou het definitieve einde van de EU in zijn huidige vorm betekenen.
Ik kende Geert Mak als stevig pro-Europees, en verwachtte met dit boekje dan ook een hartstochtelijk pleidooi voor Europa te lezen.
Niets is minder waar. Geert Mak is een bekeerling: hij is fel anti-Europa geworden, en heeft er allerbeste argumenten voor. Hij weigert echter vooralsnog zelf die conclusie te trekken.
Geert Mak - De hond van Tišma. Wat als Europa klapt? 2012, 94 blz.
De volgende vijfentachtig bladzijden doet Mak er alles aan om zichzelf buiten die wetmatigheid te plaatsen.
Hij, Geert Mak, is de uitzondering op de regel. Hij beleeft de huidige historische gebeurtenissen als historisch.
Geert Maks alledaagse beslommering is gek worden van zorg en zenuwen over Europa.
Ooit vertelde een zekere Alexander Tišma hem het verhaal van zijn hond. Die was op een ijsschots terechtgekomen, maar door de shock kon hij zich niet verroeren. Pas toen omstanders hem bij zijn nekvel grepen werd hij gered.
'Wij' Europeanen zijn als die hond, redeneert Mak. Want Europa staat op klappen. We zien dat het misgaat maar gaan als verdoofd onze ondergang tegemoet.
Geert Mak grijpt ons nu bij ons nekvel.
Hij benadrukt daarbij steeds dat aan de wieg van het Europese project geen technocraten stonden, zoals de kritiek vandaag de dag luidt, maar idealisten als Jean Monnet, Max Kohnstamm, Willy Brandt, allen getekend door de oorlog.
Voor een doorgewinterde idealist als Mak betekent dat dat het mislukken van het project een nederlaag zou zijn die koste wat kost voorkomen moet worden, maar mij lijkt het juist een geruststelling. Het betekent immers dat wat er aan het mislukken is eerder een abstract idee is dan een concrete realiteit. Het is minder erg als een mooie droom bedrog blijkt te zijn dan een doortimmerd plan waar alles van af hangt.
Mak bezondigt zich ook aan een klassieke drogreden: de Europese Unie heeft zijn waarde bewezen, want er is in Europa 'al meer dan zestig jaar geen oorlog' meer geweest.
Het lijkt me eerder een voorbeeld van post hoc ergo propter hoc: 'sinds de Unie bestaat is er geen oorlog meer geweest' wordt achteloos veranderd in 'omdat de Unie er is is er geen oorlog meer geweest'.
Het leverde 'de' Europese Unie zelfs de Nobelprijs voor de Vrede op.
Mak noemt als voornaamste oorzaak van de oorlogen die aan de vrede voorafgingen het concept van de natiestaat. Een natiestaat is echter gericht op de verdediging van zijn territorium; het zijn juist de landen geweest die géén genoegen namen met de grenzen van hun natiestaat en hun imperium wilden uitbreiden die oorlog ontketenden. Niet, of niet alleen nationalisme was dus de kwaal, maar minstens zozeer het verlangen naar supra-nationale macht.
Precies wat ook de EU steeds meer is geworden.
Mak is lyrisch over de 'praktische voordelen' die de één-Europa-politiek heeft opgeleverd. Zo zou zijn afgerekend met 'de problemen die ontstonden als je het waagde om buiten je eigen land te studeren of werk te zoeken'. Nou, ik kan uit eigen ervaring vertellen dat in ieder geval voor wat het laatste betreft onwetendheid, onwil en onkunde nog altijd stevig de scepter zwaaien.
Hij geeft fel af op het trio Duitsland, Nederland en Finland, de drie sterke landen die volgens Mak veel te streng zijn voor de zuidelijke landen.
De Nederlanders en Duitsers spreken daarbij steeds moralistisch over economische 'schuld', gispt Mak, terwijl de Engelsen een onderscheid maken tussen het economische 'debt' en het morele 'guilt'.
Dat lijkt een verzachtende omstandigheid voor ons te zijn - je kunt immers geen woord gebruiken dat niet bestaat -, maar Mak beschouwt het juist als bewijs voor zijn stelling dat we veel te hardvochtig zijn.
Strikt genomen verwijt hij Nederlanders en Duitsers dat ze niet meer over een even rijk vocabulaire beschikken als de Engelsen.
Retorisch past Mak steeds dezelfde trucjes toe. Pathetische melancholie:
'In deze maanden moet ik vaak terugdenken aan de hond van Tišma.'
'Ik moet deze weken vaak terugdenken aan Max Kohnstamm.'
Begripsvervaging: als hij 'onze zuiderburen' schrijft bedoelt hij niet, zoals voor de hand ligt, de Belgen, maar de Grieken, de Spanjaarden, de Italianen.
Ook hebben zijn redeneringen veelal dezelfde doorzichtige structuur. Mak constateert iets, licht kritisch van toon, geeft vervolgens manmoedig toe dat het wel begrijpelijk is dat 'men' zo denkt, om dan alsnog met zijn tegenwerping te komen, steevast beginnend met 'Maar'.
Zo lijkt Mak ons ervan te willen overtuigen dat we nu allemaal als één man achter Europa moeten gaan staan. 'Zo, het ideaal is weer neergezet, de werkelijkheid staat weer op papier', vat Mak zijn insteek monter samen.
Dan ineens wordt hij echter somber, gaan zijn gigantische borstelige wenkbrauwen hangen: 'Maar als ik de oproep van de vorige pagina's ook op mezelf toepas lukt dat niet meer.'
Ideaal en praktijk zijn definitief losgezongen: 'Het papier, Brussel, de markten en het alledaagse Europa, ze hebben niets meer met elkaar van doen' luidt het enigszins cryptisch.
Geert geeft het op: 'Ik vrees dat het voorbij is.'
Wat is er gebeurd? In één nacht van eurofiel naar euroscepticus?
Nee hoor, het voorafgaande betoog bevatte bij nader inzien al een merkwaardige discrepantie: Mak was feitelijk alleen in zijn intenties en zijn retoriek pro-Europees; in zijn betoogtrant heeft hij bijna alleen maar argumenten aangedragen tégen Europa.
Er was en is geen fatsoenlijke exit-strategie, geen politieke en financiële sturing achter de euro.
De toetreding van Cyprus was geopolitiek ondoordacht, in Bulgarije en Roemenië tierde de corruptie welig, Italië had een astronomische staatsschuld.
Er is steeds gekozen voor 'voortgang via voldongen feiten': de Unie uitbreiden en dan maar hopen dat 'de nadere regels en de rest' vanzelf volgden.
Kortom: '"Europa" was, te vaak, ook een toverwoord.'
Ook het supranationalisme heeft gefaald, 'de onbestuurbaarheid van het huidige Europa als supranationale eenheid' is de les die geleerd is. We moeten toch maar eens onder ogen zien 'dat de legitimiteit van het Europese project zijn grenzen nadert, en die wellicht zelfs al heeft overschreden.'
Het somberst is Mak over 'het democratische deficit' van Europa: de democratische ontwikkeling en het publieke debat over Europa lopen mijlenver achter op de groei en de macht van Brussel.
Die achterstand is al niet meer in te halen. Europa is aan de horizon verdwenen.
Op bladzijde negentien klinkt het nog overtuigd: 'Het Centraal Planbureau becijferde in 2005 dat de interne Europese markt iedere Nederlander jaarlijks ongeveer één maandsalaris extra oplevert, tussen de 1500 en 2200 euro', maar op bladzijde dertig is dat ineens: 'Hoeveel de euro de gemiddelde Nederlander jaarlijks oplevert is moeilijk meetbaar' en 'het Centraal Planbureau schat het ongeveer op een weekloon'.
Na wat gescheld op de populisten constateert hij tegen het eind bovendien wat ik ook altijd, tegen de klippen op, beweer: dat de populistische partijen niet het probleem zijn, maar 'vooral een symptoom', en de motieven van hun aanhang 'begrijpelijk' en zelfs 'legitiem'.
Toch, de mens is een gewoontedier, en Mak probeert nog, tegen de lijn van zijn eigen betoog in, ouderwets pro-Europees te eindigen. Verder dan loze kreten als 'hoop' en het handhaven van 'een soort eenheid, in welke vorm dan ook', komt hij echter niet.
Of het moet zijn het uitspreken van een voorkeur voor 'kleinere eenheden' van telkens een paar gelijkgestemde landen. Dat zou het definitieve einde van de EU in zijn huidige vorm betekenen.
Ik kende Geert Mak als stevig pro-Europees, en verwachtte met dit boekje dan ook een hartstochtelijk pleidooi voor Europa te lezen.
Niets is minder waar. Geert Mak is een bekeerling: hij is fel anti-Europa geworden, en heeft er allerbeste argumenten voor. Hij weigert echter vooralsnog zelf die conclusie te trekken.
Geert Mak - De hond van Tišma. Wat als Europa klapt? 2012, 94 blz.
zaterdag 10 november 2012
Zeven dagen lang (136)
4 t/m 10 november
ZONDAG Neger (I)
Dan heb je in je leven inmiddels een paar honderd romans gelezen en denk je alles wel zo'n beetje gezien te hebben, en dan stuit je op een passage die alles overbodig maakt:
'Maarten kwam uit het Vondelpark en stak de straat over. Flap kwam van het Leidsebosje, met een neger. Ze liepen te praten, waardoor Flap Maarten pas op het laatste ogenblik zag.
"Ha," zei Maarten. Hij stak zijn hand op en wilde doorlopen, maar toen Flap stilhield, bleef hij staan.
Flap rimpelde nerveus zijn neus. "Dit is Stanley," zei hij, met een verlegen gebaar naar de neger.
Maarten stak zijn hand uit. "Maarten Koning."
"Stanley King," zei de neger, terwijl hij hem een hand gaf.
Maarten glimlachte. Stanley bleef onbewogen. Hij had een winterjas aan die hem te groot was.'
(J.J. Voskuil, Bij nader inzien, 2010 [1963], p. 975-976)
MAANDAG Wielrenner
Yes!, weer een bekende Nederlander erbij op mijn lijst met 'bekende Nederlanders die mij ooit in het echt hebben gezien': Olympisch kampioen Joannathan Duinkerke, met fiets en in Vacansoleil-tricot. Held.
DINSDAG Neger (III)
Twan Huys beschouwt de Amerikaanse verkiezingen voor met een aantal 'deskundigen'. Bijvoorbeeld een vrouw die de bedachtzaamheid van Barack Obama verklaart: 'Obama kan als zwarte niet boos worden, want dan jaagt hij de blanken de stuipen op het lijf.'
WOENSDAG Celtic-Barcelona
Fantastische overwinning van Celtic! De beste prestatie is echter die van commentator Jeroen Grueter, die in tegenstelling tot de meeste commentatoren zwijgt als het 'You'll Never Walk Alone' van de tribunes af klatert. Chapeau!
DONDERDAG Stax
Ik heb een nieuw favoriete tv-programma: NOS op 3. Schitterend!
VRIJDAG Bruno de nieuwe Blaise
Als dit blog er de laatste tijd op achteruit is gegaan, dan komt dat ongetwijfeld door het vertrek van Blaise Nkufo uit Nederland. Toen de wijsgeer op kicksen nog voor Twente speelde kon ik immers regelmatig citeren uit zijn hilarische filosofische vondsten.
Bijvoorbeeld hier, en hier, en hier, en nog eens hier.
Maar dat is voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.
Er gloort echter hoop: er is een nieuwe Blaise opgestaan, en zijn naam is Bruno, Martins Indi Bruno.
'Ik ben filosofisch aangelegd, ik hou van spreuken en gezegdes waar ik dan een diepere betekenis in probeer te ontdekken', aldus Bruno deze week in het wijsgerig periodiek Voetbal International.
In zijn vrouw Mecia heeft hij zijn eigen Simone de Beauvoir: 'We kijken Goede Tijden, Slechte Tijden en daarna voeren we weer tot laat heel serieuze gesprekken.'
En dan, laat in de avond, voor het bedlampje uit gaat, rolt daar de volgende categorische imperatief uit: 'Laat het beste van vandaag het slechtste voor morgen zijn.'
Ik stel een nieuwe naam voor: Giordano Bruno Martins Indi.
ZATERDAG Regeerakkoord opengebroken
Verdomd, is Hans Wiegel er op zijn 71ste toch nog in geslaagd premier van Nederland te worden.
ZONDAG Neger (I)
Dan heb je in je leven inmiddels een paar honderd romans gelezen en denk je alles wel zo'n beetje gezien te hebben, en dan stuit je op een passage die alles overbodig maakt:
'Maarten kwam uit het Vondelpark en stak de straat over. Flap kwam van het Leidsebosje, met een neger. Ze liepen te praten, waardoor Flap Maarten pas op het laatste ogenblik zag.
"Ha," zei Maarten. Hij stak zijn hand op en wilde doorlopen, maar toen Flap stilhield, bleef hij staan.
Flap rimpelde nerveus zijn neus. "Dit is Stanley," zei hij, met een verlegen gebaar naar de neger.
Maarten stak zijn hand uit. "Maarten Koning."
"Stanley King," zei de neger, terwijl hij hem een hand gaf.
Maarten glimlachte. Stanley bleef onbewogen. Hij had een winterjas aan die hem te groot was.'
(J.J. Voskuil, Bij nader inzien, 2010 [1963], p. 975-976)
MAANDAG Wielrenner
Yes!, weer een bekende Nederlander erbij op mijn lijst met 'bekende Nederlanders die mij ooit in het echt hebben gezien': Olympisch kampioen Joannathan Duinkerke, met fiets en in Vacansoleil-tricot. Held.
DINSDAG Neger (III)
Twan Huys beschouwt de Amerikaanse verkiezingen voor met een aantal 'deskundigen'. Bijvoorbeeld een vrouw die de bedachtzaamheid van Barack Obama verklaart: 'Obama kan als zwarte niet boos worden, want dan jaagt hij de blanken de stuipen op het lijf.'
WOENSDAG Celtic-Barcelona
Fantastische overwinning van Celtic! De beste prestatie is echter die van commentator Jeroen Grueter, die in tegenstelling tot de meeste commentatoren zwijgt als het 'You'll Never Walk Alone' van de tribunes af klatert. Chapeau!
DONDERDAG Stax
Ik heb een nieuw favoriete tv-programma: NOS op 3. Schitterend!
VRIJDAG Bruno de nieuwe Blaise
Als dit blog er de laatste tijd op achteruit is gegaan, dan komt dat ongetwijfeld door het vertrek van Blaise Nkufo uit Nederland. Toen de wijsgeer op kicksen nog voor Twente speelde kon ik immers regelmatig citeren uit zijn hilarische filosofische vondsten.
Bijvoorbeeld hier, en hier, en hier, en nog eens hier.
Maar dat is voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.
Er gloort echter hoop: er is een nieuwe Blaise opgestaan, en zijn naam is Bruno, Martins Indi Bruno.
'Ik ben filosofisch aangelegd, ik hou van spreuken en gezegdes waar ik dan een diepere betekenis in probeer te ontdekken', aldus Bruno deze week in het wijsgerig periodiek Voetbal International.
In zijn vrouw Mecia heeft hij zijn eigen Simone de Beauvoir: 'We kijken Goede Tijden, Slechte Tijden en daarna voeren we weer tot laat heel serieuze gesprekken.'
En dan, laat in de avond, voor het bedlampje uit gaat, rolt daar de volgende categorische imperatief uit: 'Laat het beste van vandaag het slechtste voor morgen zijn.'
Ik stel een nieuwe naam voor: Giordano Bruno Martins Indi.
ZATERDAG Regeerakkoord opengebroken
Verdomd, is Hans Wiegel er op zijn 71ste toch nog in geslaagd premier van Nederland te worden.
donderdag 8 november 2012
Nico Dijkshoorn - Nooit ziek geweest
Onder het lemma 'alomtegenwoordig' vinden we vandaag de dag zeker Nico Dijkshoorn. Marc van Oostendorp noemde hem ooit terecht 'een draver, iemand die maar voortraast'. Behalve talloze columns, gedichten en artikelen die bijna dagelijks in de meest uiteenlopende media verschijnen vervaardigt Dijkshoorn ook fictioneel proza. Na het droogkomische De tranen van Kuif den Dolder (2009) is Nooit ziek geweest zijn tweede publicatie met het predicaat 'roman'.
Het is het autobiografische relaas van zoon Nico over de moeizame verstandhouding met zijn vader Klaas. Klaas is een simpele ziel die altijd graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Met verhalen, met grappen, met practical jokes, vaak ten koste van anderen, niet het minst zijn vrouw Nel en zijn zonen Nico, Stefan en Bas. Wanneer hij begint te dementeren nemen de groteske scènes tragische proporties aan.
Nooit ziek geweest is een nogal pijnlijk boek, waarin een flinke mand vuile was buiten wordt gehangen. Nico heeft feitelijk twee jeugdtrauma's: toen zijn vader de klokken in huis een uur te vroeg had gezet, zodat Nico, na zich gigantisch gehaast te hebben, arriveerde bij een nog totaal verlaten voetbalveld, en toen hij in een aquarium in blinde paniek raakte omdat hij zijn vader, die zich verborgen hield achter een pilaar, kwijt was.
Al het andere komt neer op de gebruikelijke kloof tussen een persoon en zijn ouders: de gevoelens van gêne om de gewoonten en gebruiken van pa en ma, de schuldgevoelens die gepaard gaan aan het zich losmaken van de ouderlijke banden. Daar komt bij dat Nico, van zeer eenvoudige komaf, gaat studeren en geïnteresseerd raakt in kunst en literatuur en daarmee een andere belevingswereld krijgt dan zijn ouders. Hij is dus een sociale klimmer en beantwoordt volledig aan hét typische kenmerk van zo iemand: hij zet zich zo radicaal af tegen zijn afkomst dat hij weigert nog enig begrip op te brengen voor het anders zijn van zijn ouders. Hij verwijt hun als het ware hun beperkte geestesleven, in plaats van dat hij die betreurt, en dat is altijd unfair.
Humor is Dijkshoorns grootste kwaliteit, maar in een boek als dit is daar weinig ruimte voor. De auteur is er bovendien niet in geslaagd de strakke compositie die de roman aan het begin heeft tot het einde toe vast te houden; gaandeweg wordt de verhaallijn losgelaten ten faveure van losstaande anekdotes. Zo wordt de omgang van Klaas met zijn kleindochter Marlon in een aantal fases beschreven, maar op een gegeven moment is er opeens ook sprake van een kleinzoon, zonder dat die sprong in de tijd verantwoord wordt, laat staan dat de geboorte van dat kind op een of andere manier verwerkt is in het verhaal. Dat is een probleem inherent aan het autobiografische genre: de auteur vult de gaten in het verhaal automatisch in vanuit zijn geheugen, maar voor de lezer kunnen ze de leeservaring verstoren.
Nico Dijkshoorn stuurt regelmatig tweets de wereld in over een figuur genaamd Klaas. Ooit zei hij in een interview dat hij pas laat besefte dat hij dat personage de naam van zijn vader had gegeven; hij had daar niet eerder bij stilgestaan. Die onbegrijpelijke blinde vlek kan mijns inziens maar op één manier verklaard worden: een joekel van een vadercomplex. Uit therapeutisch oogpunt is het schrijven van een boek als Nooit ziek geweest dan een te rechtvaardigen onderneming. Dit boek moest blijkbaar geschreven worden voor de auteur verder kon. Hopelijk is dat nu het geval en kan Dijkshoorn weer gaan draven.
*****
dinsdag 6 november 2012
De vedette-neigingen van René van der Gijp
Onlangs werd René van der Gijp door de lezers van NUSport verkozen tot beste voetbalanalyticus van Nederland. Vanzelfsprekend werd de 'humor' van Gijp als voornaamste reden genoemd. Even afgezien van de vraag of dat de belangrijkste eis is die aan een analyticus kan worden gesteld, is het moment van de uitverkiezing opmerkelijk. René van der Gijp lijkt namelijk aardig over zijn hoogtepunt heen.
In het format van Voetbal International zijn de rollen duidelijk verdeeld: Derksen als de wat norse journalist, Van der Gijp als de joviale grappenmaker, Hansie Hansie als hyperactieve pispaal, Boskamp als vleesgeworden knuffelbeer, enzovoort. In de eerste seizoenen wilden die rollen onwillekeurig nog weleens wisselen: Derksen bleek dan een meester in het ad rem reageren, terwijl Van der Gijp een scherpzinnige kijk op het spelletje etaleerde. Dat laatste is echter een kortstondige flow geweest, zo kunnen we inmiddels concluderen.
René van der Gijp blijkt het spelletje namelijk akelig wiskundig te benaderen. In zijn ogen wint het team dat op papier betere spelers heeft altijd. Die starre houding is hem - en mij - al een paar keer lelijk opgebroken. Seizoen 2010/2011, laatste speeldag: Ajax-FC Twente. De Amsterdammers moeten winnen om Twente in te halen en zo kampioen te worden. Volgens Van der Gijp is dat echter ondenkbaar en is er geen twijfel over mogelijk: Twente heeft de betere spelers en wordt dus kampioen. We weten allemaal hoe het afgelopen is.
Barcelona, nog zoiets. Staat er weer eens een Clásico op het programma, dan is Real Madrid in de visie van Van der Gijp steevast kansloos, want de beste spelers voetballen immers voor Barca. In de redenering van Van der Gijp moet Barcelona dus elk seizoen 114 punten halen. Absurd natuurlijk, maar het is wel de logische consequentie van zijn orthodoxie. Het aardige van voetbal is nu juist dat het geen invuloefening is, dat de beste niet altijd wint, maar dat past niet in het wereldbeeld van Van der Gijp. Van de laatste vijf Clásico's won Barcelona er maar één. Bij de volgende editie zal Van der Gijp ongetwijfeld weer verklaren dat Madrid geen schijn van kans maakt.
Die hele Barcelona-idolatrie is sowieso tenenkrommend. Het is Barcelona voor en Barcelona na. Dat mag, maar wordt dan voorzitter van de Barcelona-fanclub, of geef je visie voor Barca TV, en schuif niet aan bij een programma waarin de eredivisie de hoofdmoot vormt, om daar vervolgens doodleuk te verkondigen dat je er dit weekend weinig van gezien hebt omdat je liever Rayo Vallecano-Barcelona hebt liggen kijken, en dat de eredivisie echt 'niet om aan te gluren' en toch zo'n verschrikkelijke competitie is. Hansie legde de vinger al eens op de zere plek: een mooie goal van Barcelona wordt luid bejubeld, een identieke goal in de eredivisie is de moeite van het tonen niet waard.
Ik vind het een gotspe dat iemand die te beroerd is een wedstrijd van PEC Zwolle te kijken tot beste voetbalanalyticus van Nederland kan worden gekozen. Iemand die grossiert in smalende opmerkingen over Nederlandse clubs, spelers en supporters. Iemand die soms een toon aanslaat waar de honden geen brood van lusten. 'Alleen al die namen van die spelers van PEC. Die heten dus Gerard Aafjes. Of Bram van Polen. Leuk hè? Ik had nog nooit van die jongens gehoord.' Zo respectloos. Maar het zal wel weer als een proeve van zijn veelgeroemde humor worden uitgelegd.
Op die humor begint inmiddels behoorlijk de sleet te komen. Voor de honderdachtendertigste keer Manolev, het houdt een keer op leuk te zijn. Altijd maar weer dezelfde spelers in de zeik nemen of tot onbenullen uitroepen. En als diezelfde spelers dan ineens in het elftal van de week blijken te staan houden we de lippen stijf op elkaar en doen we gewoon net of we gek zijn. Zelfs biograaf Michel van Egmond is er wel klaar mee, zo maakt de goede verstaander op uit de wekelijkse 'Uitsmijter'-column in de papieren VI.
Of neem zijn visie op Guidetti en Feyenoord. Het afscheid van Guidetti voor Feyenoord vond Van der Gijp belachelijk. Want de Zweed heeft maar één seizoen voor Feyenoord gespeeld. Fijne redenering. Voor een speler die schittert op een WK hoeven we onze pet dus ook niet meer af te nemen? Want zo'n WK, dat duurt maar drie weken. De hele voorgeschiedenis rond Guidetti wordt bovendien straal genegeerd. Een spits die er in zijn eerste seizoen vijftien in schiet voor een club die al drie jaar op rij kampioen is geworden, daar hoeft inderdaad geen standbeeld voor te worden opgericht. Maar Feyenoord kwam van ver, van heel ver, zowel financieel als sportief. Het was zo armoedig, zelfs in Amsterdam had men medelijden, dan heb je echt wel de bodem bereikt.
Vorig seizoen keerde de hoop terug. Guidetti was misschien niet eens zozeer de hopman als wel het symbool van die wederopstanding, met zijn drive, zijn enthousiasme, zijn optimisme. Van der Gijp gelooft ook niet dat Guidetti in dat ene jaar oprecht van Feyenoord is gaan houden. Ook weer vanwege die paar maanden. Iedere supporter in Nederland weet dat één wedstrijd, één ervaring, één moment voldoende kan zijn om verliefd te worden op een club. Tienduizenden Nederlanders die ooit als kind voor de eerste keer De Kuip betraden zijn voorgoed door de magie aangeraakt.
Michael van Praag zei laatst dat we Van der Gijps mening niet serieus hoeven te nemen omdat hij slechts 'een clown' is. Dat is allicht te kort door de bocht. Van der Gijp heeft bewezen zich weldegelijk een boeiende, eigenzinnige mening te kunnen vormen. Hij doet tegenwoordig echter nauwelijks nog moeite, hij heeft ervoor gekozen zich te beperken tot kreupele stokpaardjes, uitgekauwde grappen, een denigrerende houding en een symbolische Barcelona-pyjama.
René van der Gijp is als voetbalanalyticus een vedette geworden, met alle vedette-neigingen die daar bij horen. Deze uitverkiezing tot beste analyticus van Nederland doet vermoeden dat daar voorlopig geen verandering meer in komt.
In het format van Voetbal International zijn de rollen duidelijk verdeeld: Derksen als de wat norse journalist, Van der Gijp als de joviale grappenmaker, Hansie Hansie als hyperactieve pispaal, Boskamp als vleesgeworden knuffelbeer, enzovoort. In de eerste seizoenen wilden die rollen onwillekeurig nog weleens wisselen: Derksen bleek dan een meester in het ad rem reageren, terwijl Van der Gijp een scherpzinnige kijk op het spelletje etaleerde. Dat laatste is echter een kortstondige flow geweest, zo kunnen we inmiddels concluderen.
René van der Gijp blijkt het spelletje namelijk akelig wiskundig te benaderen. In zijn ogen wint het team dat op papier betere spelers heeft altijd. Die starre houding is hem - en mij - al een paar keer lelijk opgebroken. Seizoen 2010/2011, laatste speeldag: Ajax-FC Twente. De Amsterdammers moeten winnen om Twente in te halen en zo kampioen te worden. Volgens Van der Gijp is dat echter ondenkbaar en is er geen twijfel over mogelijk: Twente heeft de betere spelers en wordt dus kampioen. We weten allemaal hoe het afgelopen is.
Barcelona, nog zoiets. Staat er weer eens een Clásico op het programma, dan is Real Madrid in de visie van Van der Gijp steevast kansloos, want de beste spelers voetballen immers voor Barca. In de redenering van Van der Gijp moet Barcelona dus elk seizoen 114 punten halen. Absurd natuurlijk, maar het is wel de logische consequentie van zijn orthodoxie. Het aardige van voetbal is nu juist dat het geen invuloefening is, dat de beste niet altijd wint, maar dat past niet in het wereldbeeld van Van der Gijp. Van de laatste vijf Clásico's won Barcelona er maar één. Bij de volgende editie zal Van der Gijp ongetwijfeld weer verklaren dat Madrid geen schijn van kans maakt.
Die hele Barcelona-idolatrie is sowieso tenenkrommend. Het is Barcelona voor en Barcelona na. Dat mag, maar wordt dan voorzitter van de Barcelona-fanclub, of geef je visie voor Barca TV, en schuif niet aan bij een programma waarin de eredivisie de hoofdmoot vormt, om daar vervolgens doodleuk te verkondigen dat je er dit weekend weinig van gezien hebt omdat je liever Rayo Vallecano-Barcelona hebt liggen kijken, en dat de eredivisie echt 'niet om aan te gluren' en toch zo'n verschrikkelijke competitie is. Hansie legde de vinger al eens op de zere plek: een mooie goal van Barcelona wordt luid bejubeld, een identieke goal in de eredivisie is de moeite van het tonen niet waard.
Ik vind het een gotspe dat iemand die te beroerd is een wedstrijd van PEC Zwolle te kijken tot beste voetbalanalyticus van Nederland kan worden gekozen. Iemand die grossiert in smalende opmerkingen over Nederlandse clubs, spelers en supporters. Iemand die soms een toon aanslaat waar de honden geen brood van lusten. 'Alleen al die namen van die spelers van PEC. Die heten dus Gerard Aafjes. Of Bram van Polen. Leuk hè? Ik had nog nooit van die jongens gehoord.' Zo respectloos. Maar het zal wel weer als een proeve van zijn veelgeroemde humor worden uitgelegd.
Op die humor begint inmiddels behoorlijk de sleet te komen. Voor de honderdachtendertigste keer Manolev, het houdt een keer op leuk te zijn. Altijd maar weer dezelfde spelers in de zeik nemen of tot onbenullen uitroepen. En als diezelfde spelers dan ineens in het elftal van de week blijken te staan houden we de lippen stijf op elkaar en doen we gewoon net of we gek zijn. Zelfs biograaf Michel van Egmond is er wel klaar mee, zo maakt de goede verstaander op uit de wekelijkse 'Uitsmijter'-column in de papieren VI.
Of neem zijn visie op Guidetti en Feyenoord. Het afscheid van Guidetti voor Feyenoord vond Van der Gijp belachelijk. Want de Zweed heeft maar één seizoen voor Feyenoord gespeeld. Fijne redenering. Voor een speler die schittert op een WK hoeven we onze pet dus ook niet meer af te nemen? Want zo'n WK, dat duurt maar drie weken. De hele voorgeschiedenis rond Guidetti wordt bovendien straal genegeerd. Een spits die er in zijn eerste seizoen vijftien in schiet voor een club die al drie jaar op rij kampioen is geworden, daar hoeft inderdaad geen standbeeld voor te worden opgericht. Maar Feyenoord kwam van ver, van heel ver, zowel financieel als sportief. Het was zo armoedig, zelfs in Amsterdam had men medelijden, dan heb je echt wel de bodem bereikt.
Vorig seizoen keerde de hoop terug. Guidetti was misschien niet eens zozeer de hopman als wel het symbool van die wederopstanding, met zijn drive, zijn enthousiasme, zijn optimisme. Van der Gijp gelooft ook niet dat Guidetti in dat ene jaar oprecht van Feyenoord is gaan houden. Ook weer vanwege die paar maanden. Iedere supporter in Nederland weet dat één wedstrijd, één ervaring, één moment voldoende kan zijn om verliefd te worden op een club. Tienduizenden Nederlanders die ooit als kind voor de eerste keer De Kuip betraden zijn voorgoed door de magie aangeraakt.
Michael van Praag zei laatst dat we Van der Gijps mening niet serieus hoeven te nemen omdat hij slechts 'een clown' is. Dat is allicht te kort door de bocht. Van der Gijp heeft bewezen zich weldegelijk een boeiende, eigenzinnige mening te kunnen vormen. Hij doet tegenwoordig echter nauwelijks nog moeite, hij heeft ervoor gekozen zich te beperken tot kreupele stokpaardjes, uitgekauwde grappen, een denigrerende houding en een symbolische Barcelona-pyjama.
René van der Gijp is als voetbalanalyticus een vedette geworden, met alle vedette-neigingen die daar bij horen. Deze uitverkiezing tot beste analyticus van Nederland doet vermoeden dat daar voorlopig geen verandering meer in komt.
zaterdag 3 november 2012
Zeven dagen lang (135)
28 oktober t/m 3 november
ZONDAG Wintertijd
Vannacht is de klok een uur terug gezet. Dat betekent dat er heden ochtend op sportparken door het hele land argeloze figuren een uur te vroeg voor de poort zullen staan. En het zijn altijd dezelfden die het vergeten. Daar kun je de klok op gelijkzetten.
MAANDAG Verslapen
Ook lullig: de wekkerfunctie op je telefoon zo instellen dat je gewekt wordt doordat er een willekeurig nummer uit je playlist begint te spelen, maar dat dat dan net '4"33' van John Cage blijkt te zijn...
DINSDAG De advocaat met de vuile handen
Een gedicht voor Bram Moszkowicz:
'De godin van het recht
straalt in berookte huizen
en eert het fatsoenlijke leven.
Luxe met goud overdekt
waar de handen vuil zijn
verlaat zij met afgewend oog,
op zoek naar zuiverheid,
zonder ontzag voor de macht van de rijken,
met valse lof gemunt.
En zij stuurt alles,
tot het eind.'
(Aischylos, derde koorlied uit Agamemnon, vert. G. Koolschijn)
WOENSDAG SuperGuidetti
Schandalige column van Nico Dijkshoorn in de VI over John Guidetti: 'Als hij echt zoveel van Feyenoord houdt, dan had hij er dit seizoen gewoon kunnen spelen. Maar iedereen weet het: hij heeft het niet eens serieus geprobeerd. En dat heeft alleen maar met geld te maken.'
Puur gelul. Alsof hij ineens minder salaris had gekregen van City als hij nog een seizoen aan Feyenoord zou zijn uitgeleend.
Dijkshoorn negeert hier bovendien even de hele ziektegeschiedenis van Guidetti. Misselijkmakende moedwil.
DONDERDAG Van Rossem for President
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand die hoogleraar amerikanistiek is en zich al jarenlang opwerpt als dé amerikadeskundige van Nederland, zó slecht Engels blijkt te spreken?
VRIJDAG Rutte-II (I)
De VVD'ers die tegen de inkomensafhankelijke zorgpremie zijn voeren steeds het argument aan dat in Nederland de inkomensverschillen kleiner zijn dan in andere Europese landen. Wat ze er niet bij vermelden is dat de vermogensongelijkheid hier groter is dan waar dan ook. De allerrijksten halen hun weelde niet zozeer uit inkomen maar uit bezit. De niet-werkers, zowel aan de onderkant als aan de bovenkant van de maatschappelijke ladder, profiteren dus bovenmatig van deze maatregel; dat kan toch niet de bedoeling zijn.
ZATERDAG Rutte-II (II)
De NOS meldt in het nieuwsbericht (teletekst, internet) 'Andere Midden-Oosten-koers Rutte-II':
In het akkoord van Rutte-I stond echter helemaal niet 'alleen' de zin 'Nederland wil verder investeren in de band met Israël.' Die werd namelijk gevolgd door de volgende tekst: 'Nederland blijft daarbij voorstander van een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Een tweestaten-oplossing, met als uitgangspunt de grenzen van 1967, vormt hierbij het uitgangspunt. Nederland blijft in de bevordering hiervan bilateraal en multilateraal een actieve rol spelen.'
Zoveel verandert er dus niet, integendeel zelfs: de 'tweestaten-oplossing' komt in het akkoord van Rutte-II niet meer voor.
ZONDAG Wintertijd
Vannacht is de klok een uur terug gezet. Dat betekent dat er heden ochtend op sportparken door het hele land argeloze figuren een uur te vroeg voor de poort zullen staan. En het zijn altijd dezelfden die het vergeten. Daar kun je de klok op gelijkzetten.
MAANDAG Verslapen
Ook lullig: de wekkerfunctie op je telefoon zo instellen dat je gewekt wordt doordat er een willekeurig nummer uit je playlist begint te spelen, maar dat dat dan net '4"33' van John Cage blijkt te zijn...
DINSDAG De advocaat met de vuile handen
Een gedicht voor Bram Moszkowicz:
'De godin van het recht
straalt in berookte huizen
en eert het fatsoenlijke leven.
Luxe met goud overdekt
waar de handen vuil zijn
verlaat zij met afgewend oog,
op zoek naar zuiverheid,
zonder ontzag voor de macht van de rijken,
met valse lof gemunt.
En zij stuurt alles,
tot het eind.'
(Aischylos, derde koorlied uit Agamemnon, vert. G. Koolschijn)
WOENSDAG SuperGuidetti
Schandalige column van Nico Dijkshoorn in de VI over John Guidetti: 'Als hij echt zoveel van Feyenoord houdt, dan had hij er dit seizoen gewoon kunnen spelen. Maar iedereen weet het: hij heeft het niet eens serieus geprobeerd. En dat heeft alleen maar met geld te maken.'
Puur gelul. Alsof hij ineens minder salaris had gekregen van City als hij nog een seizoen aan Feyenoord zou zijn uitgeleend.
Dijkshoorn negeert hier bovendien even de hele ziektegeschiedenis van Guidetti. Misselijkmakende moedwil.
DONDERDAG Van Rossem for President
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand die hoogleraar amerikanistiek is en zich al jarenlang opwerpt als dé amerikadeskundige van Nederland, zó slecht Engels blijkt te spreken?
VRIJDAG Rutte-II (I)
De VVD'ers die tegen de inkomensafhankelijke zorgpremie zijn voeren steeds het argument aan dat in Nederland de inkomensverschillen kleiner zijn dan in andere Europese landen. Wat ze er niet bij vermelden is dat de vermogensongelijkheid hier groter is dan waar dan ook. De allerrijksten halen hun weelde niet zozeer uit inkomen maar uit bezit. De niet-werkers, zowel aan de onderkant als aan de bovenkant van de maatschappelijke ladder, profiteren dus bovenmatig van deze maatregel; dat kan toch niet de bedoeling zijn.
ZATERDAG Rutte-II (II)
De NOS meldt in het nieuwsbericht (teletekst, internet) 'Andere Midden-Oosten-koers Rutte-II':
Het nieuwe kabinet gaat een ander beleid voeren om aan een oplossing van het Palestijns-Israelische conflict bij te dragen. Dat zegt beoogd minister Timmermans van Buitenlandse Zaken.Dit is pertinente onzin. Inderdaad staat in het regeerakkoord van Rutte-II: 'Waar mogelijk draagt Nederland bij aan vrede en veiligheid in het Midden-Oosten en benut daarbij de goede banden met zowel Israël als de Palestijnse autoriteit.'
In het regeerakkoord van VVD en PvdA is opgenomen dat Nederland "waar mogelijk bijdraagt aan vrede en veiligheid in het Midden-Oosten" en daarbij "de goede betrekkingen met zowel Israel als de Palestijnse Autoriteit" benut.
Volgens Timmermans is bewust voor die formulering gekozen. Het vorige kabinet sprak alleen over "verder investeren in de band met Israel", zonder de naam van de Palestijnse representant te noemen.
In het akkoord van Rutte-I stond echter helemaal niet 'alleen' de zin 'Nederland wil verder investeren in de band met Israël.' Die werd namelijk gevolgd door de volgende tekst: 'Nederland blijft daarbij voorstander van een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Een tweestaten-oplossing, met als uitgangspunt de grenzen van 1967, vormt hierbij het uitgangspunt. Nederland blijft in de bevordering hiervan bilateraal en multilateraal een actieve rol spelen.'
Zoveel verandert er dus niet, integendeel zelfs: de 'tweestaten-oplossing' komt in het akkoord van Rutte-II niet meer voor.
donderdag 1 november 2012
Zoggels top 100 Nederlandse cabaretiers: 20-11
Het weblog "Zoggel" presenteert zijn hoogst persoonlijke en dus hoogst eigengereide top 100 van Nederlandse cabaretiers. Speelgerechtigd zijn alleen grappenmakers en geinponems die heden ten dage hun humor of poging daartoe op de bühne of op de beeldbuis brengen of dat in de voorgoed voorbije levensdagen van ondergetekende hebben gedaan. Jammer maar helaas dus voor Eduard Jacobs, Alex de Haas, Wim Kan, Toon Hermans e tutti quanti. Vlamingen mochten meedoen als ze ook in Nederland bekend zijn, dat wil zeggen: als ik ze ken. Dat geldt overigens voor iedereen in de lijst: ken ik je niet, dan heb je pech. Maar ik ken er wel een boel, zo ben ik dan ook wel weer. Vandaag de nummers 20 t/m 11.
20. Diederik van Vleuten
Olijke oliebol, briljant in QI als de met de armen over elkaar zittende schelm die guitig strooit met sneren, schalkse opmerkingen en spitsvondigheden. Timmert sinds kort ook individueel aan de weg als archivaris-verteller. De critici strooien met lof.
19. Lebbis & Jansen
Jansen staat 77ste, Lebbis 21ste, bij elkaar opgeteld is dat inderdaad de 19de plaats. Beide druktemakers hebben de neiging zichzelf voorbij te hollen, ook qua demagogie en zo, en in hun shows als duo was er dan altijd de ander om op de rem te trappen.
18. Andy Marcelissen
Raamsdonksveerse droogkloot. Wereldberoemd in Brabant, eerst als tonpraoter, daarna als weerman Henk Huppelschoten en allround komisch persoon. Wordt in verband met vergaring van landelijke bekendheid tegenwoordig door Ray Kluun gepusht in diens radioprogramma. Maar daar luistert helaas geen kip naar.
17. Jochem Myjer
El Sympático van het Nederlandse cabaret. ADHD, doe d'r wat creatiefs mee. Op z'n best als stemimitator [1] [2]. En daarbinnen als Willibrord Frequin: 'Zeg Maxima, als ik je honderd euro geef, mag ik dan je tieten zien, hè!?'
16. Hans Dorrestijn
Somberheid. Droefgeestigheid. Mismoedigheid. Tobberij. En daar dan humor van het prachtigste zwart uit weten te persen, dat is Hans Dorrestijn. Bovendien verantwoordelijk voor de beste aflevering van Dit was het nieuws aller tijden.
15. Martijn Koning
Kroonprins. Nou ja, laten we zeggen: groot talent. Zijn 'eindemaands' conferences zijn van constant hoog niveau. Met 'Sint-Maarten'. En 'Dagobert'. En 'Dikke vrouw in de trein'. M. Koning is zelf ook een trein: komt wat moeizaam op gang, maar als de vaart er dan in zit is hij niet meer te stoppen.
14. Guido Weijers
Lang kaltgestellt als de kant-en-klaar-komiek voor het SBS-kijkende grauw. Maar dat is Weijers feitelijk nooit geweest, al vanaf zijn eerste oudejaars smeerde hij zijn publiek allesbehalve stroop om de mond. Probeert een moraal in zijn verhaal te stoppen, zonder in de rol van dominee te vervallen.
13. Henry van Loon
Ja, hier hebben we hem wel te pakken: de Kroonprins. De nieuwste Hans Teeuwen. Hij lijkt er ook wel wat op. U kent hem wellicht van de hit 'DWDD in drie minuten', maar Van Loon heeft meer in zijn mars. Scherp, gevat, brutaal, meesterlijk. Henry van Loon, onthou die naam.
12. André van Duin
'Volkskomiek', zegt men dan. Maar Van Duin is natuurlijk veel meer dan dat. Iemand die prachtige liedjes heeft gezongen. Die menig jong gezin in de jaren negentig geweldige zaterdagavonden heeft bezorgd. En die het in tegenstelling tot andere volkskomieken (P. de Leeuw, Y. v/h Hek) nooit nodig heeft gehad mensen te beledigen om grappig te zijn.
11. Jiskefet
Zedenschetsen van het dagelijkse leven, absurd en met een scherp randje om je venijnig aan te snijden. De Kerstspecial uit 2004 is magistraal. En natuurlijk 'Debiteuren Crediteuren'. Is op zich goed. Superieure kantoorhumor. Zeker als we bedenken welke troep tegenwoordig dat predicaat opgeplakt krijgt. Maar daarover een andere keer meer.
20. Diederik van Vleuten
Olijke oliebol, briljant in QI als de met de armen over elkaar zittende schelm die guitig strooit met sneren, schalkse opmerkingen en spitsvondigheden. Timmert sinds kort ook individueel aan de weg als archivaris-verteller. De critici strooien met lof.
19. Lebbis & Jansen
Jansen staat 77ste, Lebbis 21ste, bij elkaar opgeteld is dat inderdaad de 19de plaats. Beide druktemakers hebben de neiging zichzelf voorbij te hollen, ook qua demagogie en zo, en in hun shows als duo was er dan altijd de ander om op de rem te trappen.
18. Andy Marcelissen
Raamsdonksveerse droogkloot. Wereldberoemd in Brabant, eerst als tonpraoter, daarna als weerman Henk Huppelschoten en allround komisch persoon. Wordt in verband met vergaring van landelijke bekendheid tegenwoordig door Ray Kluun gepusht in diens radioprogramma. Maar daar luistert helaas geen kip naar.
17. Jochem Myjer
El Sympático van het Nederlandse cabaret. ADHD, doe d'r wat creatiefs mee. Op z'n best als stemimitator [1] [2]. En daarbinnen als Willibrord Frequin: 'Zeg Maxima, als ik je honderd euro geef, mag ik dan je tieten zien, hè!?'
16. Hans Dorrestijn
Somberheid. Droefgeestigheid. Mismoedigheid. Tobberij. En daar dan humor van het prachtigste zwart uit weten te persen, dat is Hans Dorrestijn. Bovendien verantwoordelijk voor de beste aflevering van Dit was het nieuws aller tijden.
15. Martijn Koning
Kroonprins. Nou ja, laten we zeggen: groot talent. Zijn 'eindemaands' conferences zijn van constant hoog niveau. Met 'Sint-Maarten'. En 'Dagobert'. En 'Dikke vrouw in de trein'. M. Koning is zelf ook een trein: komt wat moeizaam op gang, maar als de vaart er dan in zit is hij niet meer te stoppen.
14. Guido Weijers
Lang kaltgestellt als de kant-en-klaar-komiek voor het SBS-kijkende grauw. Maar dat is Weijers feitelijk nooit geweest, al vanaf zijn eerste oudejaars smeerde hij zijn publiek allesbehalve stroop om de mond. Probeert een moraal in zijn verhaal te stoppen, zonder in de rol van dominee te vervallen.
13. Henry van Loon
Ja, hier hebben we hem wel te pakken: de Kroonprins. De nieuwste Hans Teeuwen. Hij lijkt er ook wel wat op. U kent hem wellicht van de hit 'DWDD in drie minuten', maar Van Loon heeft meer in zijn mars. Scherp, gevat, brutaal, meesterlijk. Henry van Loon, onthou die naam.
12. André van Duin
'Volkskomiek', zegt men dan. Maar Van Duin is natuurlijk veel meer dan dat. Iemand die prachtige liedjes heeft gezongen. Die menig jong gezin in de jaren negentig geweldige zaterdagavonden heeft bezorgd. En die het in tegenstelling tot andere volkskomieken (P. de Leeuw, Y. v/h Hek) nooit nodig heeft gehad mensen te beledigen om grappig te zijn.
11. Jiskefet
Zedenschetsen van het dagelijkse leven, absurd en met een scherp randje om je venijnig aan te snijden. De Kerstspecial uit 2004 is magistraal. En natuurlijk 'Debiteuren Crediteuren'. Is op zich goed. Superieure kantoorhumor. Zeker als we bedenken welke troep tegenwoordig dat predicaat opgeplakt krijgt. Maar daarover een andere keer meer.
dinsdag 30 oktober 2012
Rutte-II? Pechtold-I!
Mark Rutte en Diederik Samsom zijn sneller in het huwelijk getreden dan een verliefd koppel in LA.
Ook de ministers werden razendsnel benoemd. Voor Stef Blok, die buiten de boot dreigde te vallen, werd zelfs een hele nieuwe ministerspost gecreëerd.
En zo kan het nieuwe kabinet volgende week al op het bordes van Huis ten Bosch staan. Rutte-II gaat dat dan logischerwijs heten.
Maar eigenlijk is dat een misleidende naam. Juister zou zijn: Pechtold-I.
Wanneer we namelijk de belangrijkste punten uit het regeerakkoord onder de loep nemen, dan ondergaan we een merkwaardige sensatie: het is alsof we het verkiezingsprogramma van D66 lezen.
Wellicht vraagt u zich nu af: D66 een verkiezingsprogramma? Is dat geen contradictio in terminis? Een terechte vraag. 'D66' was de laatste jaren immers nog slechts de naam waaronder Alexander Pechtold & Co. Voor al uw Wildersbestrijding actief was.
De antiWilderspartij bleek echter ook, diep verborgen, eigen ideeën te hebben, die werden neergepend in een programma getiteld 'En nu vooruit.' En die ideeën worden nu in concrete maatregelen omgezet:
Rutte-II wil 16 miljard bezuinigen, keurig binnen de 15 à 20 miljard uit het D66-verkiezingsprogramma.
Rutte-II kleedt de AWBZ uit, alleen de noodzakelijke zorg wordt nog vergoed, precies zoals D66 het wil: 'De zorg wordt vergoed. Wonen en service worden niet uit het collectief gefinancierde AWBZ-budget betaald, maar zijn net als in andere fases van het leven voor eigen rekening.'
De nationale politie, het afschaffen van de wietpas, geen boerkaverbod - met een uitzondering voor bepaalde functies en beroepen -, een kortere WW en uiteraard investeringen in 'duurzame economie': allemaal wat Alexander wil.
En wat te denken van de onderwijsparagraaf: het afschaffen van de basisbeurs, de invoering van een sociaal leenstelsel, het vrijgekomen geld investeren in de kwaliteit van het onderwijs, dat is toch gewoon gecopy-pastet uit het D66-programma!: 'D66 wil de basisbeurs vervangen door een sociaal leenstelsel en de vrijgekomen gelden investeren in verbetering van de kwaliteit van het onderwijs.'
De VVD heeft zelfs haar stokpaard moeten slachten: de hypotheekrenteaftrek wordt door Rutte-II eindelijk aangepakt, de burger wordt als tegenprestatie gecompenseerd met een verlaging van de inkomstenbelasting. D66: 'Wij beperken de hypotheekrente-aftrek' en de 'opbrengsten worden gebruikt om de inkomstenbelasting te verlagen.'
Enzovoort, enzovoort, en zo verder.
Dan heb ik de belangrijkste thema's echter nog niet genoemd. D66, dat is bovenal de bestuurlijke hervormingspartij, en de pro-Europa-partij.
Bestuurlijke hervorming en Europa, net de twee onderwerpen in het akkoord die het minst belicht worden, terwijl ze misschien wel het ingrijpendst zijn.
Neem die schandelijke bestuurlijke afbraak: rücksichtslos worden provincies samengevoegd. D66: 'Bezuinigd wordt er op bestuur door de transitie naar minder provincies en gemeenten'. Alstublieft.
Europa dan, het meest doodgezwegen onderwerp. Maar er kan geen twijfel over bestaan: Rutte-II is een pro-Europees kabinet. Een Europese bankenunie en een Europese toezichthouder op de bankensector worden ondersteund. D66: 'D66 wil dat deze maatregelen worden ingebed in toezicht en regelingen op Europees niveau ("Bankenunie").'
Bovendien zitten er twee PvdA'ers op de 'Europese' posten: Frans Timmermans vervangt Oeri Roosendaal op BuZa. Timmermansje, die zich meer Europeaan voelt dan Nederlander. Zo iemand kun je niet serieus nemen.
En Jeroen Dijsselbloem op Financiën. Zwaargewicht Jan Kees de Jager, die nog wel eens ergens voor wilde gaan liggen in Brussel, wordt nu dus vervangen door een buigzaam Dijsselbloempje.
Dat wordt urenlang koffie drinken met Martin Schulz.
Rutte en Samsom hebben niet voor compromissen gekozen maar voor keiharde uitruil. Met als resultaat dat in dit akkoord noch het stempel van de VVD, noch dat van de PvdA te herkennen valt. Dat is blijkbaar hoe rekenen in de politiek werkt: VVD plus PvdA gedeeld door twee = D66. Met die uitkomst feliciteren wij Alexander Pechtold.
Geen wonder dat het zo stil is uit de hoek van de Democraten66. Roemer, Wilders, Buma, ze buitelen over elkaar heen met snoeiharde kritiek op het akkoord. Pechtold murmelt alleen wat over iets te weinig investeringen in onderwijs, verder houdt hij wijselijk zijn mond en ontkurkt in stilte de champagne.
Eén lichtpunt zie ik toch nog wel: Pechtold is niet de formele minister-president. Hij zal niet wekelijks op gesprek komen in EenVandaag, hij wordt niet hét gezicht van Nederland. En daarmee feliciteren wij Nederland.
Ook de ministers werden razendsnel benoemd. Voor Stef Blok, die buiten de boot dreigde te vallen, werd zelfs een hele nieuwe ministerspost gecreëerd.
En zo kan het nieuwe kabinet volgende week al op het bordes van Huis ten Bosch staan. Rutte-II gaat dat dan logischerwijs heten.
Maar eigenlijk is dat een misleidende naam. Juister zou zijn: Pechtold-I.
Wanneer we namelijk de belangrijkste punten uit het regeerakkoord onder de loep nemen, dan ondergaan we een merkwaardige sensatie: het is alsof we het verkiezingsprogramma van D66 lezen.
Wellicht vraagt u zich nu af: D66 een verkiezingsprogramma? Is dat geen contradictio in terminis? Een terechte vraag. 'D66' was de laatste jaren immers nog slechts de naam waaronder Alexander Pechtold & Co. Voor al uw Wildersbestrijding actief was.
De antiWilderspartij bleek echter ook, diep verborgen, eigen ideeën te hebben, die werden neergepend in een programma getiteld 'En nu vooruit.' En die ideeën worden nu in concrete maatregelen omgezet:
Rutte-II wil 16 miljard bezuinigen, keurig binnen de 15 à 20 miljard uit het D66-verkiezingsprogramma.
Rutte-II kleedt de AWBZ uit, alleen de noodzakelijke zorg wordt nog vergoed, precies zoals D66 het wil: 'De zorg wordt vergoed. Wonen en service worden niet uit het collectief gefinancierde AWBZ-budget betaald, maar zijn net als in andere fases van het leven voor eigen rekening.'
De nationale politie, het afschaffen van de wietpas, geen boerkaverbod - met een uitzondering voor bepaalde functies en beroepen -, een kortere WW en uiteraard investeringen in 'duurzame economie': allemaal wat Alexander wil.
En wat te denken van de onderwijsparagraaf: het afschaffen van de basisbeurs, de invoering van een sociaal leenstelsel, het vrijgekomen geld investeren in de kwaliteit van het onderwijs, dat is toch gewoon gecopy-pastet uit het D66-programma!: 'D66 wil de basisbeurs vervangen door een sociaal leenstelsel en de vrijgekomen gelden investeren in verbetering van de kwaliteit van het onderwijs.'
De VVD heeft zelfs haar stokpaard moeten slachten: de hypotheekrenteaftrek wordt door Rutte-II eindelijk aangepakt, de burger wordt als tegenprestatie gecompenseerd met een verlaging van de inkomstenbelasting. D66: 'Wij beperken de hypotheekrente-aftrek' en de 'opbrengsten worden gebruikt om de inkomstenbelasting te verlagen.'
Enzovoort, enzovoort, en zo verder.
Dan heb ik de belangrijkste thema's echter nog niet genoemd. D66, dat is bovenal de bestuurlijke hervormingspartij, en de pro-Europa-partij.
Bestuurlijke hervorming en Europa, net de twee onderwerpen in het akkoord die het minst belicht worden, terwijl ze misschien wel het ingrijpendst zijn.
Neem die schandelijke bestuurlijke afbraak: rücksichtslos worden provincies samengevoegd. D66: 'Bezuinigd wordt er op bestuur door de transitie naar minder provincies en gemeenten'. Alstublieft.
Europa dan, het meest doodgezwegen onderwerp. Maar er kan geen twijfel over bestaan: Rutte-II is een pro-Europees kabinet. Een Europese bankenunie en een Europese toezichthouder op de bankensector worden ondersteund. D66: 'D66 wil dat deze maatregelen worden ingebed in toezicht en regelingen op Europees niveau ("Bankenunie").'
Bovendien zitten er twee PvdA'ers op de 'Europese' posten: Frans Timmermans vervangt Oeri Roosendaal op BuZa. Timmermansje, die zich meer Europeaan voelt dan Nederlander. Zo iemand kun je niet serieus nemen.
En Jeroen Dijsselbloem op Financiën. Zwaargewicht Jan Kees de Jager, die nog wel eens ergens voor wilde gaan liggen in Brussel, wordt nu dus vervangen door een buigzaam Dijsselbloempje.
Dat wordt urenlang koffie drinken met Martin Schulz.
Rutte en Samsom hebben niet voor compromissen gekozen maar voor keiharde uitruil. Met als resultaat dat in dit akkoord noch het stempel van de VVD, noch dat van de PvdA te herkennen valt. Dat is blijkbaar hoe rekenen in de politiek werkt: VVD plus PvdA gedeeld door twee = D66. Met die uitkomst feliciteren wij Alexander Pechtold.
Geen wonder dat het zo stil is uit de hoek van de Democraten66. Roemer, Wilders, Buma, ze buitelen over elkaar heen met snoeiharde kritiek op het akkoord. Pechtold murmelt alleen wat over iets te weinig investeringen in onderwijs, verder houdt hij wijselijk zijn mond en ontkurkt in stilte de champagne.
Eén lichtpunt zie ik toch nog wel: Pechtold is niet de formele minister-president. Hij zal niet wekelijks op gesprek komen in EenVandaag, hij wordt niet hét gezicht van Nederland. En daarmee feliciteren wij Nederland.
zaterdag 27 oktober 2012
Zeven dagen lang (134)
21 t/m 27 oktober
ZONDAG Weer keert het najaar en het najaarsweer
Wat een prachtige herfstdag. Windstil, nevelig en alles geel en rood en bruin en goed. Nu voel ik pas echt wat Bloem bedoelt met 'die atmosfeer van mist en zaligheid' in het najaar.
MAANDAG Schrijver die alles tegelijk doet
Multitasktuli
DINSDAG Eerste zin van een streekroman
Op een koude voorjaarsochtend stond het vee van boer Vroegindewei klaaglijk te loeien in de tuin van de familie Koestal.
WOENSDAG CL
Wat een aanfluiting, dat Manchester City, bah bah. Blijf dan lekker in Engeland als je er toch geen reet aan doet.
DONDERDAG Fileren
Prachtige column van Katina Polderman in de Sp!ts over die Vijftig tinten tinnef. Dat boek is op stilistisch vlak 'nogal baanbrekend' volgens Polderman: 'In de hele trilogie staan slechts 150 woorden, alleen dan steeds in een andere volgorde. Een enorme prestatie om dat ruim 1500 pagina’s lang consequent vol te houden.'
Hier de hele column.
VRIJDAG Twee nieuwsberichten
'Leuvense gevangenen brengen cd uit'
'Aantal gevangenen daalt snel'
Typisch gevalletje massaal op de vlucht geslagen, dunkt mij.
ZATERDAG Stijlloze promotie
'Niemand beseft denk ik dat de meidagen van 1940 mij nog altijd met een grote, onverteerbare verbittering – de verbittering van de machteloze – vervullen. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet eenmaal of meermalen aan denk en me in wraakzuchtige fantasieën verlies. En ik denk dat dit voor heel wat leden van onze generatie geldt, die het evenmin aan de grote klok hangen als ik. […] In die meidagen is Nederland toch voorgoed te gronde gegaan, al is het effect pas aan het eind van de jaren zestig tot zijn recht gekomen, toen de kerken leegliepen, de verzuiling verdween, net als het gevoel voor mijn en dijn, je overal hardop vieze woorden mocht zeggen, het huwelijk niet meer telde, en je alleen maar boekjes mag schrijven waarin betoogd wordt dat "wij" in Indië als barbaren zijn opgetreden en alles verkeerd hebben gedaan. […] Nederland is voor schrijvers een belabberde bodem om uit voort te komen, dat was het toch al, en dan kreeg het ook nog in vijf dagen zo’n geweldige klap, nooit goed gemaakt, nooit gewroken.'
(Willem Frederik Hermans in een brief van 20 juni 1988 aan Hans van Straten, geciteerd in het nawoord bij het deze week verschenen Deel 4 van de Volledige Werken van Hermans, met Herinneringen van een engelbewaarder en Het Evangelie van O. Dapper Dapper)
ZONDAG Weer keert het najaar en het najaarsweer
Wat een prachtige herfstdag. Windstil, nevelig en alles geel en rood en bruin en goed. Nu voel ik pas echt wat Bloem bedoelt met 'die atmosfeer van mist en zaligheid' in het najaar.
MAANDAG Schrijver die alles tegelijk doet
Multitasktuli
DINSDAG Eerste zin van een streekroman
Op een koude voorjaarsochtend stond het vee van boer Vroegindewei klaaglijk te loeien in de tuin van de familie Koestal.
WOENSDAG CL
Wat een aanfluiting, dat Manchester City, bah bah. Blijf dan lekker in Engeland als je er toch geen reet aan doet.
DONDERDAG Fileren
Prachtige column van Katina Polderman in de Sp!ts over die Vijftig tinten tinnef. Dat boek is op stilistisch vlak 'nogal baanbrekend' volgens Polderman: 'In de hele trilogie staan slechts 150 woorden, alleen dan steeds in een andere volgorde. Een enorme prestatie om dat ruim 1500 pagina’s lang consequent vol te houden.'
Hier de hele column.
VRIJDAG Twee nieuwsberichten
'Leuvense gevangenen brengen cd uit'
'Aantal gevangenen daalt snel'
Typisch gevalletje massaal op de vlucht geslagen, dunkt mij.
ZATERDAG Stijlloze promotie
'Niemand beseft denk ik dat de meidagen van 1940 mij nog altijd met een grote, onverteerbare verbittering – de verbittering van de machteloze – vervullen. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet eenmaal of meermalen aan denk en me in wraakzuchtige fantasieën verlies. En ik denk dat dit voor heel wat leden van onze generatie geldt, die het evenmin aan de grote klok hangen als ik. […] In die meidagen is Nederland toch voorgoed te gronde gegaan, al is het effect pas aan het eind van de jaren zestig tot zijn recht gekomen, toen de kerken leegliepen, de verzuiling verdween, net als het gevoel voor mijn en dijn, je overal hardop vieze woorden mocht zeggen, het huwelijk niet meer telde, en je alleen maar boekjes mag schrijven waarin betoogd wordt dat "wij" in Indië als barbaren zijn opgetreden en alles verkeerd hebben gedaan. […] Nederland is voor schrijvers een belabberde bodem om uit voort te komen, dat was het toch al, en dan kreeg het ook nog in vijf dagen zo’n geweldige klap, nooit goed gemaakt, nooit gewroken.'
(Willem Frederik Hermans in een brief van 20 juni 1988 aan Hans van Straten, geciteerd in het nawoord bij het deze week verschenen Deel 4 van de Volledige Werken van Hermans, met Herinneringen van een engelbewaarder en Het Evangelie van O. Dapper Dapper)
dinsdag 23 oktober 2012
"Cant wait to pull on my first FC Oss shirt after all these years"
I
De perikelen rond de Rabobank-wielerformatie zijn momenteel niet de enige bron van zorg: ook op het voetbalveld is het onrustig. Zoals Rabobank er al bij is sinds 1996, het jaar waarin ik het wielrennen ging volgen, zo ga ik ook al sinds 1996 naar TOP Oss. En zoals de wielerploeg ermee ophoudt, zo is dat scenario ook voor de club niet denkbeeldig. Dit keer betreft het voor de verandering eens een keer niet financieel zwaar weer, de club is kerngezond. Sportief is het echter bijna rock bottom. Abominabele sportieve prestaties zijn niet eens zozeer een verrassing - je weet als doorgewinterde TOP-supporter nu eenmaal dat je vaker onderin verkeert dan in de top. En als het dan weer eens huilen met de pet op is, dan wordt er geducht gekankerd en gemord, op de spelers, op de trainer, op het bestuur, op elkaar. Tot het weer beter gaat en iedereen de held is. De onrust lijkt nu echter fundamenteler.
De recente verliespartijen waren des te schrijnender door de algehele machteloosheid; er lijkt simpelweg niet meer in te zitten. Een tweede degradatie naar de Topklasse zou de doodsteek zijn voor de club. Kwamen de laatste twee seizoenen de nummers laatst Almere en Emmen nog goed weg doordat eerst RBC failliet ging en het jaar erna er niemand wilde promoveren, dit jaar stevent WKE (wat staat voor Woonwagen Kamp Emmen - echt waar) af op de titel, en laten die nu wél ooit aangegeven hebben te willen promoveren. Weinig TOP-supporters richten hun pijlen op trainer Anton Janssen. Men heeft wel in de gaten dat de debuterende coach een bijzonder kwaliteitsarme selectie in de maag is gesplitst. Met het selectiebeleid is dan ook iets grondig mis. Elk jaar ondergaat de selectie een complete metamorfose. Dat dit het jaar na de degradatie gebeurde is logisch, net als het jaar na de promotie. Topklasse respectievelijk Eerste Divisie vragen immers om een ander kaliber spelers. Dat ook na afgelopen seizoen weer driekwart van het spelersbestand vervangen moest worden, is echter allesbehalve een blijk van continuïteit.
Daar komt nog bovenop dat het formeren van de selectie op de slechtst denkbare manier gebeurt. Menige club begint reeds gedurende het lopende seizoen met het vastleggen van nieuwe spelers of het verlengen van contracten. De selectie wordt dan in de zomer, als de competitie stil ligt, zo goed als rond gemaakt. In augustus worden dan de puntjes op de i gezet. De beleidsbepalers in Oss kiezen echter voor een andere methode: tot het allerlaatste moment wachten en dan uit het bestand van de buiten de boot gevallenen de beste spelers vissen. Waarbij dat 'beste' op dat moment uiteraard behoorlijk relatief is. Gevolg: een klein clubje spelers op de eerste training, spelers die langzaam komen binnen druppelen, een team dat allesbehalve op elkaar ingespeeld is bij aanvang van de competitie. Niet de vriendschappelijke wedstrijden gelden als oefenpotjes, maar feitelijk de eerste competitiewedstrijden, want de transferdeadline ligt een aantal weken na aanvang van het seizoen. Bovendien wordt er nog maar vier keer per week getraind, een betaald voetbal organisatie onwaardig
Dieptepunt was dit keer de invulling van de spitspositie. Een legioen aan buitenlanders kwam op proef, geen van hen voldeed, waarna uit arren moede maar Tim Nelemans werd teruggehaald, de spits die na vorig seizoen nog te verstaan was gegeven dat hij moest vertrekken. Ook de 'samenwerking' met NEC is een fiasco. Keer op keer worden spelers naar Oss gestuurd die geen versterking zijn. Bovendien is de zelfstandige jeugdopleiding opgeheven, alle talenten gaan automatisch naar Nijmegen, waardoor er van onderaf geen doorstroming meer is en men dus afhankelijk is van transferbeleid. En bij gebrek aan scouting is dat een combinatie van mislukkelingen een nieuwe kans geven, schoten hagel en ad hoc beleid. Vorig jaar werd dit nog enigszins verbloemd doordat Christopher Bieber zowaar een scorende spits bleek, maar ook hij was om vijf voor twaalf vastgelegd, en nota bene door de trainer Dirk Heesen gescout in Duitsland!
II
Overal donkere wolken dus. En wat doe je dan? Dan vlucht je in je rijke fantasie, of in melancholie om het verleden. Onlangs verscheen een mooi boek dat beide combineert: Football Manager Stole My Life. 20 Years of Beautiful Obsession (red. Iain Macintosh, Kenny Millar, Neil White). Met de computergame Football Manager - toen nog geheten Championship Manager - is me ooit gelukt wat in het echt nog nooit is geschied: promotie naar de eredivisie met TOP Oss. De game is extreem verslavend, de titel van het boek zegt niets te veel. Spelers die in real life anoniem meehobbelen bereiken een cultstatus door de game, spelers wereldwijd raken verknocht aan clubs die ze in het echt nog nooit hebben zien spelen. Tot de obsessie zo ver gaat dat men de club ook in het echt gaat bezoeken.
Een gamer met als thuisbasis Terrassa, Spanje, normaal Barcelona-supporter maar in Football Manager spelend met FC Oss, was van de weeromstuit fan geworden, zodat hij besloot vorig jaar maar eens naar Oss te reizen om een echte wedstrijd te bezoeken. Op 31 juli 2011 werd de knoop doorgehakt: FC Oss - SC Veendam op 14 oktober ging het worden: 'We booked out accommodation this morning :P just counting the days now, its going to be immense! Cant wait to pull on my first FC Oss shirt after all these years.' Op 13 oktober wordt de community nog eens bijgepraat: 'Just letting you know that the game is tomorrow. We fly out at 7 am. Club have confirmed that our custom shirts and match tickets are in the club shop waiting for us. Cant wait, will get some photos etc up.'
TOP Oss - Veendam van vorig seizoen, die staat me nog helder voor de geest. Een krankzinnige wedstrijd, eindigend in 4-4, zoals toen vrijwel elke thuiswedstrijd een spektakelstuk was. Op 11 november brengt de gamer verslag uit: 'Well we are back, and what a trip!!' Ze verblijven blijkbaar in Amsterdam en willen daar de dag doorbrengen, alvorens aan het eind van de middag naar Oss te sporen, maar de geestdrift wint het van het geduld: 'We started off heading straight for Centraal Station after checking into our hotel with the intention of just grabbing our tickets to Oss and then heading in a bit later as it was only 11am and kick off wasn't until 8pm. We managed to survive one hour before we jumped on the train, we just couldn't wait.'
Aan een routebeschrijving vanaf het station hebben ze niet gedacht, zodat ze er twee uur over doen om het stadion te bereiken. Ik heb zelf talloze malen die route gelopen, en aangezien dat een wandeling van tien minuten is moeten deze jongens echt een gigantische omweg hebben gemaakt. Maar: 'when we walked around the corner and saw the Frans Heensen Stadium [sic; correct: Frans Heesen, MvZ] in front of us, all frustrations were forgotten, I turned to my mate and simply said: "We are here".' In de 'club shop' - die hebben we niet echt, het is gewoon de receptie - kopen ze behalve shirtjes ook 'a scarf and a key ring'.
'We asked Sylvia [van Hoogstraten, de secretaresse, MvZ], the lovely lady who made most of this possible, where the supporters sit. She advised us that the "tough" group sit in the C stand so we had 2 tickets for that!' Ze maken contact met enkele supporters, bezoeken de kantine en gaan dan vak C op: 'It was incredible how we were treated, everyone was so nice to us, welcoming us and making sure we were included in all the chants etc. 2 very kind people even gave us their own scarves from the Oss won promotion last season, we were told that these were no longer available so were very touched by this gesture.' De wedstrijd dan, en 'what a game it was!'
Inderdaad. 1-0 Roy de Ruiter, snel 1-1, Bieber 2-1. Dan rood voor onze keeper Arends wegens het neerhalen van een doorgebroken speler, twee goals voor Veendam in de blessuretijd van de eerste helft: 2-3. Na rust 2-4 via een penalty en iedereen denkt: over en uit. 'That was until Marcel van der Sloot took control of a loose pass 35 yards out in the 63rd minute, skinned his opponent and bent one in off the bar from 25 right in front of the Oss faithful to send us into raptures! 4-3 [3-4 dus] and Oss were flying. We were all over them and in the 76th when we one the corner it could only have one ending, Bart Van Muyen nodded it home and Oss were level and the stand was shaking!! We attacked for the rest of the match but it ended 4-4, what a way to end a fantastic experience.' Voor herhaling vatbaar: ' We WILL be back to Oss.' Boven de afgedrukte foto's staat 'Top Oss Till I Die!'
Een prachtig verhaal. Maar dat was toen, nu is het alle hens aan dek. Lijfsbehoud is noodzakelijk. Anders is er straks ook voor deze gamer niks meer over om naar terug te keren.
De perikelen rond de Rabobank-wielerformatie zijn momenteel niet de enige bron van zorg: ook op het voetbalveld is het onrustig. Zoals Rabobank er al bij is sinds 1996, het jaar waarin ik het wielrennen ging volgen, zo ga ik ook al sinds 1996 naar TOP Oss. En zoals de wielerploeg ermee ophoudt, zo is dat scenario ook voor de club niet denkbeeldig. Dit keer betreft het voor de verandering eens een keer niet financieel zwaar weer, de club is kerngezond. Sportief is het echter bijna rock bottom. Abominabele sportieve prestaties zijn niet eens zozeer een verrassing - je weet als doorgewinterde TOP-supporter nu eenmaal dat je vaker onderin verkeert dan in de top. En als het dan weer eens huilen met de pet op is, dan wordt er geducht gekankerd en gemord, op de spelers, op de trainer, op het bestuur, op elkaar. Tot het weer beter gaat en iedereen de held is. De onrust lijkt nu echter fundamenteler.
De recente verliespartijen waren des te schrijnender door de algehele machteloosheid; er lijkt simpelweg niet meer in te zitten. Een tweede degradatie naar de Topklasse zou de doodsteek zijn voor de club. Kwamen de laatste twee seizoenen de nummers laatst Almere en Emmen nog goed weg doordat eerst RBC failliet ging en het jaar erna er niemand wilde promoveren, dit jaar stevent WKE (wat staat voor Woonwagen Kamp Emmen - echt waar) af op de titel, en laten die nu wél ooit aangegeven hebben te willen promoveren. Weinig TOP-supporters richten hun pijlen op trainer Anton Janssen. Men heeft wel in de gaten dat de debuterende coach een bijzonder kwaliteitsarme selectie in de maag is gesplitst. Met het selectiebeleid is dan ook iets grondig mis. Elk jaar ondergaat de selectie een complete metamorfose. Dat dit het jaar na de degradatie gebeurde is logisch, net als het jaar na de promotie. Topklasse respectievelijk Eerste Divisie vragen immers om een ander kaliber spelers. Dat ook na afgelopen seizoen weer driekwart van het spelersbestand vervangen moest worden, is echter allesbehalve een blijk van continuïteit.
Daar komt nog bovenop dat het formeren van de selectie op de slechtst denkbare manier gebeurt. Menige club begint reeds gedurende het lopende seizoen met het vastleggen van nieuwe spelers of het verlengen van contracten. De selectie wordt dan in de zomer, als de competitie stil ligt, zo goed als rond gemaakt. In augustus worden dan de puntjes op de i gezet. De beleidsbepalers in Oss kiezen echter voor een andere methode: tot het allerlaatste moment wachten en dan uit het bestand van de buiten de boot gevallenen de beste spelers vissen. Waarbij dat 'beste' op dat moment uiteraard behoorlijk relatief is. Gevolg: een klein clubje spelers op de eerste training, spelers die langzaam komen binnen druppelen, een team dat allesbehalve op elkaar ingespeeld is bij aanvang van de competitie. Niet de vriendschappelijke wedstrijden gelden als oefenpotjes, maar feitelijk de eerste competitiewedstrijden, want de transferdeadline ligt een aantal weken na aanvang van het seizoen. Bovendien wordt er nog maar vier keer per week getraind, een betaald voetbal organisatie onwaardig
Dieptepunt was dit keer de invulling van de spitspositie. Een legioen aan buitenlanders kwam op proef, geen van hen voldeed, waarna uit arren moede maar Tim Nelemans werd teruggehaald, de spits die na vorig seizoen nog te verstaan was gegeven dat hij moest vertrekken. Ook de 'samenwerking' met NEC is een fiasco. Keer op keer worden spelers naar Oss gestuurd die geen versterking zijn. Bovendien is de zelfstandige jeugdopleiding opgeheven, alle talenten gaan automatisch naar Nijmegen, waardoor er van onderaf geen doorstroming meer is en men dus afhankelijk is van transferbeleid. En bij gebrek aan scouting is dat een combinatie van mislukkelingen een nieuwe kans geven, schoten hagel en ad hoc beleid. Vorig jaar werd dit nog enigszins verbloemd doordat Christopher Bieber zowaar een scorende spits bleek, maar ook hij was om vijf voor twaalf vastgelegd, en nota bene door de trainer Dirk Heesen gescout in Duitsland!
II
Overal donkere wolken dus. En wat doe je dan? Dan vlucht je in je rijke fantasie, of in melancholie om het verleden. Onlangs verscheen een mooi boek dat beide combineert: Football Manager Stole My Life. 20 Years of Beautiful Obsession (red. Iain Macintosh, Kenny Millar, Neil White). Met de computergame Football Manager - toen nog geheten Championship Manager - is me ooit gelukt wat in het echt nog nooit is geschied: promotie naar de eredivisie met TOP Oss. De game is extreem verslavend, de titel van het boek zegt niets te veel. Spelers die in real life anoniem meehobbelen bereiken een cultstatus door de game, spelers wereldwijd raken verknocht aan clubs die ze in het echt nog nooit hebben zien spelen. Tot de obsessie zo ver gaat dat men de club ook in het echt gaat bezoeken.
Een gamer met als thuisbasis Terrassa, Spanje, normaal Barcelona-supporter maar in Football Manager spelend met FC Oss, was van de weeromstuit fan geworden, zodat hij besloot vorig jaar maar eens naar Oss te reizen om een echte wedstrijd te bezoeken. Op 31 juli 2011 werd de knoop doorgehakt: FC Oss - SC Veendam op 14 oktober ging het worden: 'We booked out accommodation this morning :P just counting the days now, its going to be immense! Cant wait to pull on my first FC Oss shirt after all these years.' Op 13 oktober wordt de community nog eens bijgepraat: 'Just letting you know that the game is tomorrow. We fly out at 7 am. Club have confirmed that our custom shirts and match tickets are in the club shop waiting for us. Cant wait, will get some photos etc up.'
TOP Oss - Veendam van vorig seizoen, die staat me nog helder voor de geest. Een krankzinnige wedstrijd, eindigend in 4-4, zoals toen vrijwel elke thuiswedstrijd een spektakelstuk was. Op 11 november brengt de gamer verslag uit: 'Well we are back, and what a trip!!' Ze verblijven blijkbaar in Amsterdam en willen daar de dag doorbrengen, alvorens aan het eind van de middag naar Oss te sporen, maar de geestdrift wint het van het geduld: 'We started off heading straight for Centraal Station after checking into our hotel with the intention of just grabbing our tickets to Oss and then heading in a bit later as it was only 11am and kick off wasn't until 8pm. We managed to survive one hour before we jumped on the train, we just couldn't wait.'
Aan een routebeschrijving vanaf het station hebben ze niet gedacht, zodat ze er twee uur over doen om het stadion te bereiken. Ik heb zelf talloze malen die route gelopen, en aangezien dat een wandeling van tien minuten is moeten deze jongens echt een gigantische omweg hebben gemaakt. Maar: 'when we walked around the corner and saw the Frans Heensen Stadium [sic; correct: Frans Heesen, MvZ] in front of us, all frustrations were forgotten, I turned to my mate and simply said: "We are here".' In de 'club shop' - die hebben we niet echt, het is gewoon de receptie - kopen ze behalve shirtjes ook 'a scarf and a key ring'.
'We asked Sylvia [van Hoogstraten, de secretaresse, MvZ], the lovely lady who made most of this possible, where the supporters sit. She advised us that the "tough" group sit in the C stand so we had 2 tickets for that!' Ze maken contact met enkele supporters, bezoeken de kantine en gaan dan vak C op: 'It was incredible how we were treated, everyone was so nice to us, welcoming us and making sure we were included in all the chants etc. 2 very kind people even gave us their own scarves from the Oss won promotion last season, we were told that these were no longer available so were very touched by this gesture.' De wedstrijd dan, en 'what a game it was!'
Inderdaad. 1-0 Roy de Ruiter, snel 1-1, Bieber 2-1. Dan rood voor onze keeper Arends wegens het neerhalen van een doorgebroken speler, twee goals voor Veendam in de blessuretijd van de eerste helft: 2-3. Na rust 2-4 via een penalty en iedereen denkt: over en uit. 'That was until Marcel van der Sloot took control of a loose pass 35 yards out in the 63rd minute, skinned his opponent and bent one in off the bar from 25 right in front of the Oss faithful to send us into raptures! 4-3 [3-4 dus] and Oss were flying. We were all over them and in the 76th when we one the corner it could only have one ending, Bart Van Muyen nodded it home and Oss were level and the stand was shaking!! We attacked for the rest of the match but it ended 4-4, what a way to end a fantastic experience.' Voor herhaling vatbaar: ' We WILL be back to Oss.' Boven de afgedrukte foto's staat 'Top Oss Till I Die!'
Een prachtig verhaal. Maar dat was toen, nu is het alle hens aan dek. Lijfsbehoud is noodzakelijk. Anders is er straks ook voor deze gamer niks meer over om naar terug te keren.
Abonneren op:
Posts (Atom)