Superste supergroup

Toen Tom DeLonge Blink 182 verliet, formeerde hij Angels & Airwaves. Naast DeLonge gingen ook David Kennedy (Box Car Racer), Atom Willard (Offspring), Matt Wachter (30 Seconds To Mars) en Ryan Sinn (Distillers) deel uit maken van de band. Zo ontstond wat in het Engels een supergroup wordt genoemd. In zo'n groep spelen muzikanten die zelf al eerder individueel of in een andere band hun sporen hebben verdiend. Enkele beroemde voorbeelden van supergroups uit de popgeschiedenis:

Derek and the Dominos
o.a. Eric Clapton (Yardbirds), Duane Allman (Allman Brothers Band) en Jim Gordon (Byrds)

Emerson, Lake & Palmer
Keith Emerson (Nice), Greg Lake (King Crimson), Carl Palmer (Atomic Rooster)

Crosby, Stills, Nash & Young
David Crosby (Byrds), Stephen Stills (Buffalo Springfield), Graham Nash (Hollies), Neil Young (Buffalo Springfield)

Mike and the Mechanics
o.a. Mike Rutherford (Genesis), Paul Carrack (Ace), Paul Young (Sad Café)

Velvet Revolver
Scott Weiland (Stone Temple Pilots), Slash, Duff McKagan en Matt Sorum (allen Guns 'n Roses), Dave Kushner (Wasted Youth)

Allemaal bands met een interessante combinatie van muzikanten. Verreweg de beste supergroup vind ik echter The Traveling Wilburys. Bob Dylan (solo), George Harrison (Beatles), Jeff Lynne (Electric Light Orchestra), Roy Orbison (solo) en Tom Petty (Tom Petty & Heartbrakers) in één groep: dat moet wel steengoede muziek opleveren. Het verhaal van de samenkomst is genoegzaam bekend: George Harrison moest nog snel een B-kantje voor zijn single 'This is Love' maken, maar hij had moeite inspiratie te vinden. Tijdens een etentje met Jeff Lynne kwam de problematiek toevallig ter sprake. Nog toevalliger kwam Roy Orbison net langs. Orbison schoof aan, van het een kwam het ander, en de drie besloten samen dat B-kantje te gaan maken. De opnames stonden gepland in de studio van Bob Dylan. Die zag het trio aan en besloot vrolijk mee te gaan doen. Harrison had eerder zijn gitaar in Tom Petty's huis laten staan, ging hem ophalen en kwam met gitaar én Petty terug. Het kwintet fabriceerde vervolgens 'Handle With Care'. Een genie bij de platenmaatschappij van Harrison had meteen door dat het te goed was om niet als volwaardig nummer uitgebracht te worden.

Een album werd vervaardigd: Traveling Wilburys Vol. 1. De leden presenteerden zich als broers (Dylan, Harrison, Lynne, Orbison en Petty heetten resp. Lucky, Nelson, Otis, Lefty en Charlie T. jr. Wilbury). Het album werd uitstekend ontvangen door pers en publiek. Toen een tweede album in de maak was liet God op onbarmhartige wijze blijken geen verstand van muziek te hebben. Eerst stierf Roy Orbison op 6 december 1988 op bezoek bij zijn moeder aan een hartaanval. Hij was 52 jaar. De overige bandleden benaderden na een periode van rouw Del Shannon als vervanger. Die schoot zich echter op 8 februari 1990 door het hoofd. Shannon was 55 jaar. Het tweede album verscheen toch: Traveling Wilburys Vol. 3. Met '3' i.p.v. '2' liet men blijken dat volume 2 voor de originele bezetting bedoeld was. Dylan, Harrison, Lynne en Petty hadden hun namen veranderd in resp. Boo, Spike, Clayton en Muddy Wilbury. In de jaren negentig werd steeds gespeculeerd over een nieuw album, maar het neersteken van Harrison en wat later diens dood door kanker, maakte dat definitief onmogelijk.

Wat rest zijn twee cd's. Vooral Vol. 1 is een pareltje. Het album bewijst wat een samenwerking van topmuzikanten voor moois kan opleveren. Vanaf de eerste klanken is te horen dat hier vakmannen aan de slag zijn die welhaast perfect in elkaar zittende liedjes weten te fabriceren. 'Handle With Care' toont bijv. hoe elk van de leden door de eigen kenmerkende inbreng het lied tot een synthese van hoog niveau maakt. Persoonlijke favoriet is The End Of The Line. Ik houd normaliter niet echt van vrolijke muziek, maar van dit lied word ik altijd rustig en tevreden. 'It's allright... Every day is just one day'. De clip werd opgenomen na Orbisons dood. In de video wordt hem een prachtig eerbetoon gegeven in de gedeelten waarin hij zingt. De Traveling Wilburys is voor mij door de prachtige liedjes en de kameraadschappelijke sfeer die de leden uitstralen de absolute supergroup. Allmusic denkt er ook zo over:

'There never was a supergroup more super than the Traveling Wilburys. They had
Jeff Lynne, the leader of ELO; they had Roy Orbison, the best pop singer of the
'60s; they had Tom Petty, the best roots rocker this side of Bruce Springsteen;
they had a Beatle and Bob Dylan, for crying out loud! It's impossible to picture
a supergroup with a stronger pedigree than that (all that's missing is a Rolling
Stone), but in another sense it's hard to call the Wilburys a true supergroup,
since they arrived nearly two decades after the all-star craze of the '70s
peaked, and they never had the self-important air of nearly all the other
supergroups. That, of course, was the key to their charm: they were a group of
friends...'

Amen.

Kafkaësk

Vanaf morgen begin ik aan een nieuw hoofdstuk. Na een half jaar reguliere master Nederlandse Letterkunde stap ik morgen over naar de onderzoeksmaster Letterkunde & Literatuurwetenschap. Dat wil zeggen: ik ga participeren in het programma. Officieel sta ik nl. nog niet ingeschreven. Daarvoor moeten - uiteraard - eerst nog schimmige formulieren ingevuld en ingeleverd worden. Alle noties zijn daarbij van toepassing: kastje naar de muur, in twee/drie/viervoud, woud van papieren enz. Kortom: kafkaësk. Een zeer juist begrip. Kafka beschrijft in Het proces het universele thema van de verstikkende bureaucratie. Er zijn - meen ik - maar drie dingen die universeel zijn in dit ondermaanse: liefde, haat en bureaucratie. Kafka is een meester in het op ongeëvenaarde wijze beschrijven van het laatste. Alleen al daarom zou iedereen Het proces moeten lezen, in het bezit moeten hebben, ervan moeten houden.

Weinig boezemt mij zoveel angst in als balies (de hedendaagse kanselarijen van Kafka), formulieren en nog meer formulieren. Ik begrijp ze niet, ik word er analfabetisch van, ik krijg er angstaanvallen van. Of ten minste Spaanse benauwdheid. Ze zijn een hel voor passieve mensen als ik. Wie actief is, kent veel actie in zijn leven. Wie daarentegen passief is, kent niet veel passie in zijn leven. Passiviteit is vooral een mentaal probleem. Ik doel niet alleen op luiheid (die in feite een natuurkundige wet is: lichamen in rust hebben de neiging in rust te blijven), maar ook op onvermogen tot daadkracht. Gebrek aan daadkracht is kenmerkend voor twijfelende, tobbende figuren. Passiviteit openbaart zich in mijn geval niet in het werk zelf (studeren bijv. doe ik met veel energie en interesse), maar in alle shit eromheen, zoals genoemde administratieve rompslomp.

Bureaucratische wirwar kan het beste ontrafeld worden door overal meteen achteraan te gaan en het gewoon te doen. Maar dat valt niet altijd mee. Gelukkig mag ik komende week avast vol aan de slag met het programma, met de inhoud. Ik zal het ontzettend druk krijgen, maar daar schrik ik niet voor terug. 'Van werken ga je niet dood', zei Jan Visser altijd. Jan Visser die overigens vorige week gestorven is. Maar hij was al 90, dan mag dat. Of er tijd over blijft om te bloggen? Daar maak ik wel tijd voor, daarvoor vind ik het veel te leuk. Een druk bestaan houdt het bloed ook stromende. 'The motion keeps my heart running,' zingt Keane. Maar The Killers weten het het sterkst te verwoorden. Na de te lange ontstentenis van een ondertitel fungeert vanaf heden dan ook een regel uit 'Change your mind' als ondertitel van dit blog.

Een week later

We zijn een week verder sinds de uitzending van Peter R. de Vries waarin een drugsgebruikende Joran v/d Sloot tegenover infiltrant Patrick v/d Eem uit de doeken doet wat er nu precies gebeurd is op de avond dat Natalee Holloway verdween. Hoewel De Vries aankondigde 'de spannendste verborgen camera-actie ooit' te hebben uitgevoerd, vielen de resultaten toch enigszins tegen.

Joran legde weliswaar meermaals een bekentenis af, maar onderdelen van zijn verhaal bleken meteen te falsificeren en dat werpt meteen de vraag op wat er wel waar is van zijn verhaal. Joran zegt de hele bekentenis verzonnen te hebben en geeft daarmee toe voor de zoveelste keer in de hele zaak gelogen te hebben. Dat zet zijn hele bekentenis onvermijdelijk op losse schroeven. Wanneer iemand zegt dat hij liegt, liegt hij alleen als hij niet liegt en liegt hij niet als hij liegt. De leugenaarsparadox doet zijn werk. Zie ook HIER.

Wat wel duidelijk geworden is, is dat die twee arme negers door Joran voor zijn karretje zijn gespannen. Ze hebben hun handen in het vuur gestoken voor hun stapmaatje, maar die bleek het alleen te doen om de indruk die een Honda Civic op Amerikaanse studentes maakt en spreekt nu denigrerend en hooghartig over hen. Ook is duidelijk geworden dat de moeder Beth een paranoïde, naïeve, niet sporende Amerikaanse is ('Look what they've done to our country'). Maar dat wisten we eigenlijk al. De slotscène waarin De Vries haar de beelden toont was het slechtste gedeelte van de aflevering, maar het was wel heerlijk om te zien hoe de beelden haar minstens duidelijk maakten dat Natalee (stomdronken, slutty behaviour) niet de maagdelijke geheelonthoudster was die zij Amerika wilde doen geloven.

Er is wel één iemand op wie ik nu enorm neerkijk: papa Paul. Meneer de advocaat en toekomstige rechter heeft geen schone handen, vermoed ik. Hij smokkelde waarschijnlijk al een telefoon de cel van Joran in en is alleen maar bezig met het scoren van schadevergoedingen van alles en iedereen. Joran is naar eigen zeggen vanaf het strand naar huis gelopen. Volgens De Vries is de loopafstand veel langer. Opvallend daarbij is dat Jorans moeder op de bewuste avond in Nederland verbleef. Ik zou de hypothese dat Pa v/d Sloot de taxichauffeur is geweest toch eens serieus onderzoeken. Ik vertrouw die man niet.

De uitzending heeft i.i.g. een enorme mediahype gegenereerd. Stuitend waren de moraalridders, Joris Goedbloeds en Hanneke Groentemannen van Nederland die over elkaar heen buitelden om hun beklag te doen over hoe die arme verwarde puber van een Joran nu als in de Middeleeuwen publiekelijk aan de schandpaal zou worden genageld en over wat een schandalige vertoning de uitzending wel niet was. Word wakker, het is SBS 6! Negeer de Story-achtige schreeuwerige aankleding, focus op de inhoud. 'Serieuze' politieteams slagen er jarenlang niet in de zaak op te lossen en een 'burgerjournalist' komt met nieuwe aanwijzingen. Doe daar je voordeel mee i.p.v. je gal te spuien over Peter wie-denkt-hij-wel-niet-wie-hij-is de Vries. Het doet me denken aan de zonderling die op zijn zolderkamertje dat eeuwenoude wiskundige probleem oplost, maar door wiskundigen vakkundig uit de schijnwerpers wordt gehouden omdat hij zijn ontdekking buiten de gebaande paden van de academische wereld deed.

Gedicht

Veeg

men ziet eenzaam in het weiland:
stramme boom waaromheen het gras de scharen weert

maar zie liever de allenige koe
herkauwend aan de slootkant
glurend over de rand van de pagina

de koe
buigt over de slootrand ziet een andere koe in het water
denkt een brede stroom is beter dan een smalle sloot

de koe
gras en koebloempjes uit de aarde tongend
kijkt elke dag naar dezelfde sloot
naar de wolken in het water de strepen
aan de hemel - witte vegen zwarte kabels

kikkervisje

de koe is zichzelf een gedicht
de koe is
is niet de dichter maar het gedicht

kijkt wel maar ziet niet dat
daar in de verte de trein met achter het raam de ikfiguur

(On)gezegden

Een rubriek over de zin en onzin van spreekwoorden, uitdrukkingen en zegswijzen in het hedendaagse tijdperk.
'Beledigende opmerkingen krijg je naar je hoofd geslingerd: "je mag er nog best wezen" - Hoezo? Als je minder mooi was geweest, had je dan op moeten flikkeren of zo?!' (T.Maassen)

1. De brutalen hebben de halve wereld
Als dat werkelijk zo is, dan betekent dat dat de niet-brutalen altijd nog de andere helft van de wereld hebben en lijkt er mij in feite niet zo gek veel aan de hand.

2. Stille waters hebben diepe gronden
Niet alleen een mooi gezegde door het beeldende karakter en dat prachtige meervoud 'waters', maar ook nog eens erg waar. De stille waters zijn de doemdichters, de metafysica-filosofen. Maar ook de morbide moordenaars en de vileine verkrachters: buurvrouw: 'hij was altijd zo'n onopvallende man'. Vergeet ook niet de student: 'Toen [hij] klein was heette hij altijd: zulk een heel lieve, zoete jongen! Stille waters hebben diepe gronden. Men peinze hier eens ernstig over na!' [Klikspaan - Studentenschetsen]

3. Mens sana in corpore sano
Letterlijk aan den lijve ondervonden. Ik had altijd pijntjes, onverklaarbare pijntjes. Steken in de onderbuik, in het scheenbeen, een gloeiend hete, tintelende voet. Niet leuk, hypochonder die ik ben. Sinds ik op advies van de huisarts aan krachttraining doe, heb ik er weinig last meer van. Balanceerde ik volgens deze BMI-cirkel met mijn 1 m. 73 en 55 kg lange tijd op de grens van 'gezond' en 'te licht', momenteel ben ik met mijn 60 kg op 'gezond gewicht'. Uitstekende uitdrukking dus. Vertaling van H.K. Poot: 'een gezonde ziel in een welvarend lyf' [Poot - Gedichten]. Nieuwe vertaling: een energiek esprit in een blakende body.

4. I know why the caged bird sings
En iedereen weet het. Tot uitdrukking verworden zinnetje uit een gedicht van Dunbar. In dat gedicht is de verklaring voor de gekooide vogel die ondanks zijn gevangeschap erop los zingt dat hij zich naar Hemelse vrijheid zingt: 'It is not a carol of joy or glee/ But a prayer that he sends from his heart's deep core/ But a plea, that upward to Heaven he flings -/ I know why the caged bird sings. Ik zie ook een andere betekenis. De gekooide vogel kan niks, maar hoeft en wil ook niks. Iedereen wil weleens in volledige staat van passiviteit verkeren. Simpelweg gezegd worden wat te doen en zonder nadenken de taak uitvoeren. Zonder morren het zangzaad accepteren en het verplichte wijsje fluiten. Geen initiatief, vrede met de apathie: that's why the caged bird sings.

5. Een goede buur is beter dan een verre vriend
Waarom? Omdat de buur op zondagochtend op de koffie komt als je op je gemak met je krantje van je enige vrije morgen wil genieten? Omdat je bij de buur op verjaardag moet terwijl je daar verder niemand kent? Omdat je altijd post voor de buur in jouw brievenbus vindt? De verre vriend is in de hedendaagse digitale communicatiewereld een dichtbije verre vriend. Een vriend met wie je contact opneemt als het je uitkomt (lees: aan wie je een mailtje terug stuurt als het je uitkomt). We hebben e-mail: 'een goede buur is beter dan een verre vriend' gaat niet meer op. Ook: we hebben de webcam: 'uit het oog uit, het hart' gaat niet meer op. We draaien de deur op slot voor de goedige buur en verwelkomen digitaal de verre vriend. You've got mail. Virus detected?

Een mooie dag (voor de dood)

Er is niets waar ik op wacht
morgen blijft het nacht
ik overdacht m'n zorgen en de wereld
en alle keren dat ik wakker lag
ik besloot: wat een mooie dag, wat een mooie dag
...
voor de dood(uit: Bløf - Mooie dag)
Onlangs hoorde ik op de radio een DJ na de laatste klanken van Bløfs 'Mooie dag' zeggen: 'Wat een mooi liedje is dat toch, alleen dat "voor de dood" aan het eind is wel erg vreemd.' Erg vreemd? Pardon, maar dan heb je dus helemaal niks van het lied begrepen. De DJ veronderstelt blijkbaar dat 'Mooie dag' een liedje met een positieve sfeer is. Dat die 'mooie dag' uit de titel écht een goede, leuke, prachtige, mooie zomerdag is. Een dag om nooit te vergeten. En 's avonds gaan we vredig slapen en morgen gezond weer op.

Door 'voor de dood' pas helemaal aan het eind van het lied te zingen, zet Bløf de luisteraar die het lied voor de eerst keer beluistert wellicht op het verkeerde been. Hij heeft het hele lied 'wat een mooie dag, wat een mooie dag' gehoord en bij het scheiden van de markt is daar ineens de toevoeging 'voor de dood'. Als men echter goed luistert, hoort men dat er het hele nummer een man aan het woord is die besluit dat het tijd is om te sterven. Dat blijkt al uit het refrein (zie boven) en ook uit de prachtige regel 'de onzin en de noodzaak, ze naderen de grens', die in interpreteer als: de onzin die het leven is en de noodzaak die de dood is raken elkaar spoedig in het stervensmoment.

Ik vind 'Mooie dag' met afstand het beste nummer van Bløf. De Zeeuwen worden geroemd om hun teksten, een professor in Nijmegen stelt zelfs openlijk de vraag of we ze ook als poëzie moeten beschouwen. Dat is wellicht een brug te ver, maar de tekst van 'Mooie dag' is in ieder geval erg bijzonder. Dat zo'n DJ - die het lied overigens al vele malen gehoord moet hebben en dus niet op het verkeerde been kan zijn gezet - zo'n ridicule opmerking de ether in slingert zegt m.i. meer over de betreffende plaatjesdraaier dan over het lied.

Over de UB, deel twee

Vanochtend trof ik in 'De Verdieping' (etage -1) van de universiteitsbibliotheek (UB) in Nijmegen op de tafel waar ik altijd pleeg te studeren een bedrukt vel papier (A4) aan. Eerst dacht ik aan een simpele mededeling, maar na bestudering was ik danig in de war. Hieronder de tekst zoals ik die op het vel papier aantrof:

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dit is EEN STILTE GEBIED

- NIET OVERLEGGEN -
- NIET FLUISTEREN -
- NIET TELEFONEREN -

JE KUNT HIERVOOR NAAR HET BIBLIOGRAFISCH
CENTRUM = BEGANE GROND


JASSEN EN TASSEN HOREN IN DE KLUISJES

ETEN EN DRINKEN IN DE LOUNGE


GAARNE MEDEWERKING

HET IS ERG ONRUSTIG/VEEL KLACHTEN

MEDEWERKERS De Verdieping

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Optie A - Het is een gedicht. Subtiel wordt hier op de lezer ingespeeld. Typografische elementen springen in het oog en hebben een beklemmende uitwerking. Het wit dat de spatie tussen 'STILTE' en 'GEBIED' oplevert, zorgt voor een pauze in het leestempo en geeft zo op een iconische wijze extra betekenis aan het woord 'stilte'. Het in kapitalen afgedrukte 'STILTE GEBIED' bewerkstelligt bovendien een paradoxaal effect door de tegenstelling tussen de betekenis van 'stilte' en de schreeuwerige grootte van de letters. De gelijkschakeling van 'BIBLIOGRAFISCH CENTRUM' en 'BEGANE GROND' heeft ook een ontregelend effect: de lezer visualiseert druk telefonerende en fluisterende studenten in het bibliografisch centrum. De voorvoorlaatste en de voorlaatste regel laten door hun telegramstijl en dreigende toon de lezer in verwarring en angst achter. Vooral de voorlaatste regel ('HET IS ERG ONRUSTIG/VEEL KLACHTEN') doen de lezer paranoïde op zoek gaan naar microfoontjes, cameraatjes en achter boekenrekken verdekt opgesteld staande AIVD'ers. Het kleiner worden van de letters in de laatste regel geeft extra betekenis aan 'Verdieping'. Bij het gecentreerde 'MEDEWERKERS De Verdieping' ziet de lezer wraakzuchtige cipiers voor zich die vanuit hun centrale punt alles in de gaten hebben. De typografie van het hele gedicht, ten slotte, doet denken aan Van Ostaijens 'Boem Paukeslag'.

Optie B - Het is een mededeling. Een kopietje gaat naar SOS (Signalering Onjuist Spatiegebruik) om 'STILTE GEBIED' te nomineren voor de verkiezing van de 'onjuiste spatie van 2008'. De medewerkers van 'De Verdieping' worden verplicht op een cursus gezet bij het Academisch Schrijfcentrum Nijmegen, alwaar een sympathieke medewerkster hen zal bijscholen.

Optie A of Optie B? U zegt het maar.

[N64]: FIFA 64

Vorig jaar besprak ik a.d.h.v. de top 25 van een zelfgemaakte lijst de muziek uit mijn jeugd. Dit jaar een tweede serie in de categorie 'wenken voor een toekomstige biograaf' met als onderwerp de Nintendo 64-games. Met welke spellen bracht ik menige regenachtige middag (maar ook als de zon scheen) op mijn kamertje door? Geen toplijst deze keer, maar in chronologische volgorde en in interviewvorm. In aflevering 1: FIFA 64.

Het begon met FIFA 64?
Jazeker. Het moet ergens in 1997 zijn geweest toen ik bij mijn toenmalige beste vriend de Super Nintendo (SNES) ontdekte. Ik had nooit videogames gespeeld, alleen Commander Keen en F1 op de PC. Toen ik bij mijn kameraad een voetbalspelletje speelde op de SNES, was ik verkocht en wilde ik voor Sinterklaas ook zo'n apparaat.
Maar het werd de Nintendo 64?

Toen mijn moeder navraag deed bij de moeder van genoemd vriendje vertelde die dat de SNES al verouderd was en dat de opvolger al verschenen was: de Nintendo 64 met spellen in 3D! Zo werden mijn broertje en ik op pakjesavond verblijd met dat toen nog vreemde apparaat dat zou uitgroeien tot huisdier.
Toe maar.
Oké, tot rijke bron van vele uren plezier dan.
Fifa 64 dus. EA brengt elk jaar een nieuwe FIFA op de markt, inmiddels al FIFA 08. Zo terugrekenend stamt het spel al uit -
Nee, dat is een onjuiste redenering. FIFA 64 verscheen in 1997, niet in 1964. Nintendo wilde blijkbaar tegelijk met de lancering van de 64 een FIFA-spel beschikbaar hebben. Een paar maanden voor Sinterklaas was de 'reguliere' FIFA 98 al verschenen, maar mijn ouders kozen helaas voor FIFA 64. Mijn neefje was er jaren later overigens ook nog heilig van overtuigd dat ik de allereerste FIFA uit 1964 in mijn bezit had.
Waarom helaas?
Nou, FIFA 64 bleek nogal een boutspel tegenover FIFA 98.

Aï...
Maar dat neem ik mijn ouders niet kwalijk. Bovendien hadden we uit onwetendheid aanvankelijk best veel plezier met FIFA 64. Ik herinner me dat we in de eerste dagen koortsachtig met Oranje in wedstrijden van 10 minuten de groepsfase van het WK probeerden te overleven. De eerste overwinning was 1-0 tegen Marokko, dat weet ik nog goed.
Maar later kwam de kater?
Tsja, als je ouder wordt en meer spellen speelt, dan kom je er achter dat dat eerste spel toch eigenlijk erg slecht gemaakt was. Je hoort mij niet klagen over het ontbreken van een introfilmpje en de Nederlandse competitie, maar over de gameplay daarentegen is genoeg negatiefs te melden.
Vertel.
Het schieten was een hel. Als je eindelijk goed voor het doel stond en je drukte op de schietknop (B), dan kon je gerust je controller wegleggen, een krantje pakken en op je dooie akkertje het toilet met een bezoek vereren. Als je dan terug kwam geslenterd werd er op het scherm eindelijk eens op doel geschoten. De C-knoppen reageerden al helemaal niet.
Een trage reactiesnelheid van het spel dus.
Dat kun je wel zeggen ja. Ander dieptepunt waren de animaties. Vooral het 'feestje' na een doelpunt was bedroevend. Als je scoorde, sprintten je spelers als antilopen terug naar eigen helft, waar ze als zombies met glazige ogen naar de zijlijn gingen gaan staren. Ook de 'tactiek' was lachwekkend. Je kon een speler aanvallender of verdedigender zetten op briljante wijze: door hem een millimeter naar voren of achteren te slepen... In de wedstrijd merkte je er overigens geen bal van.
Betekende deze FIFA nog wat in de ontwikkeling van de serie?
Ik vermoed van niet. Stokpaardje van EA was 'PIP', 'Picture in Picture'. Het kwam erop neer dat in de hoek van het scherm het spel vanuit een ander camerastandpunt te zien was. Maar dat schermpje was zo belachelijk klein... En wie kijkt er nu überhaupt op twee verschillende schermen in het heetst van de strijd?
Nog positieve punten?
Het legendarische commentaar van John Motson en Andy Gray (Ooohh, be kind!). En de herinnering aan de eerste dagen van authentieke verwondering en spelplezier met mijn broertje.

Versnipperde notities

Beweging

Ik zou best met geestverwanten een nieuwe beweging willen beginnen, een nieuwe stroming in de literatuur. De tijd is echter ongunstig. Dan doel ik niet op de vermeende pluriformiteit en anything goes-mentaliteit die het einde van de literatuurgeschiedenis betekenen en een nieuwe beweging daarmee unzeitgemäss maken. Ik doel simpelweg op de getalsmatige onmogelijkheid. De Tachtigers zijn bekend, de Vijftigers zeker, de Zestigers ook nog wel, maar hoe moet onze stroming dan genoemd worden? De Nullers? Er is geen parallelle benaming voor het eerste decennium van een nieuwe eeuw. En wachten tot het volgende decennium levert geen verbeterde kansen op. De Tieners? Onmogelijk. De Twintigers, dat zou ultiem zijn. Niet alleen de juiste benaming, maar ook nog één met een jeugdige connotatie. De Tachtigers leefden wat dat betreft in de verkeerde tijd. Men ziet geen jeugdige schrijvers en dichters voor zich bij een tachtiger, eerder de stokoude Van Deyssel. Wij Twintigers zouden eeuwig jong zijn en blijven. Helaas ben ik van 1986. Zo iets toevalligs en onbenulligs als het jaar van geboorte ontzegt mij daarmee de toegang tot de literatuurgeschiedenis.

Carnaval

- Waarom houd je niet van carnaval?
- Wie als kind gebeten is door een hond, zal later nooit een hond als huisvriend nemen.

Vrije wil

Jean-Paul Sartre eat your heart out:

‘De misdaadstatistieken laten zien dat de man die denkt dat hij zijn vrouw
vermoordt omdat zij hem bedrogen heeft, in feite niets anders doet dan gevolg
geven aan een collectieve wet volgens welke hij het aantal moorden vermeld in
een statistisch rapport moet volmaken.’ (Oorlog en Vrede, p.815)

Ook: de verkiezingsuitslagen laten zien dat de man die denkt dat hij door te stemmen de uitslag van de verkiezingen beïnvloedt, in feite niets anders doet dan gevolg geven aan een collectieve wet volgens welke hij de uitslag vermeld in de ochtendlijke peilingen moet volmaken.

Held

Is het een hoax of komt er binnen afzienbare tijd een Peter R. de Vries action figure op de markt? Zondagavond weten we het...