Volgens Mark Rutte zou er tegen 1 juli een nieuw kabinet zijn. Dat zei hij vóór de verkiezingen. Helaas, wanneer op 1 juli de onderhandelingen zouden beginnen, zou dat al een hele prestatie zijn.
Informateur Uri Rosenthal stuurde de Koningin na twee weken wikken en wegen zijn eindrapport. Je zou ook kunnen zeggen dat hij zijn opdracht teruggaf, want om nou te zeggen dat ze in Den Haag veel wijzer zijn geworden van zijn informatie... De meest voor de hand liggende coalitie, VVD-PVV-CDA, werd al snel verworpen. Rutte had er wel oren naar en Wilders leek zelfs bereid een minaret op het Torentje te laten bouwen, zo graag leverde hij programmapunten in om maar mee te mogen doen. De voor zijn doen opvallend passieve Maxime Verhagen hield de boot echter af. Wilders raakte ongeduldig en dat was het sein voor Rosenthal om naar plan B te gaan.
Plan B bestond uit twee opties: een zogenaamd Nationaal Kabinet met de drie grote partijen of 'Paars Plus', bestaande uit VVD, PvdA, D66 plus GroenLinks. Het gemak waarmee de betrokkenen met een zorgvuldig in de plooi gehouden gezicht het woord 'paars' in de mond nemen, is verbijsterend. Van alle 'puinhopen' van toen schijnt men alleen nog die van het 'multiculturele drama' te hebben onthouden, maar de uitholling van het onderwijs, de vermarkting van de zorg en de privatisering van allerlei sectoren dreunen nog langer na. De huidige crisis heeft duidelijk gemaakt dat marktwerking geen zaligmakende oplossing is. De banken kunnen het niet zelfstandig, energiebedrijven zijn in buitenlandse handen gekomen, de spoorwegen raakten in een machtsstrijd verwikkeld en binnenkort staan ook de postbodes op straat. Privatisering was het toverwoord onder Paars (Els Borst, Netelenbos, Jorritsma, etc.). Zal Paars Plus een voortzetting van die politiek zijn? Het valt te vrezen van wel.
Een Nationaal Kabinet met VVD, PvdA en CDA dan? Cohen vindt dit trio echter te rechts. Vreemd, wat met een linkse, een midden- en een rechtse partij eindig je toch keurig in het midden qua balans. Wie vanaf links naar het midden kijkt, ziet echter door de perspectivische vertekening een ietwat rechtse partij. Daarom wilde Cohen D66 erbij. Links, links, midden, rechts. Een linksig kabinet, maar oké, qua zetels kom je toch aardig in het midden uit. Maar neen, Cohen loensde nog steeds te veel naar rechts en wilde er ook GroenLinks nog bij hebben. Via deze omweg eindig je op Paars Plus Plus... (Het zou meer voor de hand liggen als Cohen de SP als vierde partij erbij wil. PvdA en SP zijn immers tegen privatisering, D66 en VVD maar ook het CDA zijn vóór, gezien de opinie van Ab Klink dat marktwerking in de zorg uiteindelijk toch de juiste oplossing is. Maar een kabinet met VVD én SP is natuurlijk nog niet met de beste wil van de wereld een haalbare kaart.)
Job Cohen zou daarom zijn zegeningen moeten tellen. Hij heeft de verkiezingen verloren en de PvdA is niet de grootste partij geworden. Dat hij mee mag regeren, zou tot dankbaarheid moeten stemmen. Bovendien is het niet de tijd om te vitten over een marginale partij meer of minder in de coalitie. Een Nationaal Kabinet met de drie grote partijen zou voldoende draagkracht hebben om daadkracht en pragmatisme met een snufje goede wil te kruiden tot een kabinet dat beslissingen durft te nemen. Maar helaas, in tegenstelling tot een beroemde voornaamgenoot had Rosenthal niet de macht het lepeltje in het theekopje van Cohen de juiste kant op te buigen.
Nu is Rosenthal met vakantie en mag Tjeenk Willink het weer van voor af aan proberen. Dat betekent dat Wilders nog eens langs mag komen. Qua democratische besluitvorming is een PVV-deelname echter problematisch. De partij is namelijk (nog) niet vertegenwoordigd in de Eerste Kamer. Alle wetten die mede op instigatie van de PVV ontworpen worden, zullen dan in de Senaat afgeschoten of op zijn minst eindeloos vertraagd worden. En dan blijf je helemaal nergens met je daadkracht en hervormingen.
Toch laat Amsterdam zien dat bovenstaande geen onoverkomelijk probleem hoeft te zijn. Daar weigert GroenLinks namelijk het kraakverbod te handhaven. De partij wil op eigen houtje 'gedogen'. Dat krijg je ervan als een als politicus vermomde kraker als Maarten van Poelgeest wethouder is. Ook in Utrecht en Groningen zal de wet gewoon worden genegeerd. Zo bezien is die hele formatie niet eens nodig; gemeenten doen toch waar ze zin in hebben. Overigens zal de PVV volgend jaar mei wel meedoen aan de Provinciale Statenverkiezingen, die indirect de samenstelling van de Eerste Kamer zullen bepalen.
Als de PVV opnieuw veel te snel aan de kant wordt geschoven, zal de partij bij volgende verkiezingen nog groter worden. Een groot deel van het electoraat voelt zich nu immers opnieuw door 'de Hoge Heren in Den Haag' buitenspel gezet. En wie vindt dat ook? Alexander Pechtold. Het zelfbenoemde geweten van de Nederlandse politiek die er al jaren een dagtaak aan heeft om de PVV buiten de regering te houden vindt nu dat Wilders serieus moet worden genomen als kandidaat. Pechtold ziet natuurlijk ook in dat de PVV er alleen maar sterker van wordt wanneer Wilders nu opnieuw met een kluitje in het riet wordt gestuurd. Pechtold hoopt dat na een weekje onderhandelen men alsnog bij Paars Plus uitkomt. Ik hoop van niet, dan nog liever een Nationaal Kabinet. Feit is dat niemand lijkt te weten waar het nu naartoe moet met de formatie.
Misschien is het de hoogste tijd dat er op korte termijn wat partijen gaan fuseren. PvdA en SP mogen eindelijk wel eens samengaan, D66 en GroenLinks zijn nu al nauwelijks uit elkaar te houden en het CDA en de ChristenUnie moeten ook maar eens gaan praten. Er ontstaan dan vijf blokken: socialistisch-links (SP/PvdA), liberaal-links (GL/D66), de rechtse equivalenten PVV respectievelijk VVD, plus een christendemocratische middenpartij. Eventueel kan dit op langere termijn zelfs teruggebracht worden tot drie partijen. Dé oplossing zal het allicht niet zijn - die middenpartij zal misschien al te vaak nodig zijn om een meerderheid te vormen - maar de huidige situatie is onhoudbaar. Want na de kiezers zullen nu ook de partijen en Rosenthal moeten toegeven dat in Nederland zo langzamerhand de Eerste Wet van Wijnberg de politiek gijzelt: meer keuze leidt niet automatisch tot meer keuzevrijheid.
Posts tonen met het label Verkiezingen 2010. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verkiezingen 2010. Alle posts tonen
dinsdag 29 juni 2010
woensdag 9 juni 2010
Linksom of rechtsom?
Twijfel in het stemhokje:Is Balkenende verbeten of versleten?
Is Cohen laconiek of laks?
Is Roemer een potsenmaker of een potverteerder?
Is Wilders een volksjongen of een volksmenner?
Is Pechtold liberaal of libertair?
Is Halsema's beleid duurzaam of duurkoop?
Is Rouvoets politiek ethisch of etherisch?
Past premier Rutte op uw geld of is het: Pas op uw geld, daar is premier Rutte?
woensdag 2 juni 2010
Wijze mannen en vrouwen
In veel commentaren en columns wordt smalend geschreven over het alsmaar toenemende belang van de ‘kop’ van de lijsttrekker. De inhoud zou er niet meer toe doen, de partij zelfs niet meer, de persoonlijkheid van de leider zou de bepalende factor zijn geworden. Het is allemaal begonnen met het befaamde kontje van Wouter Bos. Dat contrasteerde enorm met de Harry Potter look van premier Balkenende. Je kunt inderdaad vraagtekens plaatsen bij de transformatie van de politiek tot een parlementair Idols.
Toch is deze ontwikkeling niet helemaal onbegrijpelijk, en ook niet onwenselijk. Want wat zijn partijprogramma’s nog waard? Niet alleen veranderen ze bijna dagelijks, ze staan ook boordevol vaagtaal en ontwijkend taalgebruik. Daarnaast is ons politieke systeem zo ingericht dat er na verkiezingen stevig onderhandeld moet worden om een meerpartijencoalitie te smeden. Elke partij moet daarbij concessies doen, bereid zijn afstand te nemen van bepaalde programmapunten teneinde andere speerpunten te realiseren. Het gaat er dan om welke lijsttrekker je als kiezer het meest realistisch, het meest pragmatisch, het meest geschikt acht voor dit politieke proces.
Wie is in staat de juiste balans te vinden tussen pal staan voor de ideeën en oplossingen van zijn of haar partij enerzijds en polderen om het land bestuurbaar te houden anderzijds? Volgens mij sluit deze houding ook uitstekend aan bij het originele idee van democratie: het kiezen van een wijze man (of tegenwoordig vrouw) die jij het besturen van het land, het nemen van beslissingen in jouw naam, vier jaar lang toevertrouwt.
Het gaat slecht met Jan Peter Balkenende en het CDA. Tenminste dat melden de media. ‘Partijprominenten’ schijnen het vertrouwen in de leider te hebben verloren, maar namen worden niet genoemd.
Balkenende is nog altijd een betrouwbare politicus, iemand wie je met gerust hart vier jaar lang het landsbestuur in handen durft te geven. Balkenende is verbaal sterk, inhoudelijk ongeëvenaard en hij lijkt te beschikken over de juiste politieke mentaliteit van gepassioneerd je politieke idealen uitdragen en tegelijk alle opties openhouden om een stabiele coalitie te formeren. Het is schrijnend dat andere politici juist in dat laatste opzicht de afgelopen acht jaar zijn vertrouwen hebben beschaamd waardoor nu het beeld is ontstaan van een ruggegraatloze christendemocraat die met vier kabinetten vier keer de eindstreep niet heeft gehaald.
Zeer problematisch voor 9 juni is dat Balkenende heeft laten doorschemeren dat het voor hem alles of niks is: óf hij wint en wordt weer premier óf hij wint niet en verdwijnt dan uit de politiek. Dat laatste is een schrikbeeld. Wie moet hem in vredesnaam opvolgen? Er stonden twee potentiële kroonprinsen klaar, maar de een is uit de politiek omdat hij vaker bij zijn vrouw wilde zijn en de ander moest uit de politiek omdat hij juist te weinig bij zijn eigen vrouw was. Nu worden al de namen van Ank Bijleveld en Ab Klink genoemd. Een nogal kleurloos lichtgewicht en een minister die er niet eens in slaagt het rookverbod te handhaven.
Balkenende gaat onverstoorbaar door, hij is zelfverzekerder, losser en strijdbaarder dan ooit. Maar als partijgenoten de hijgerige mediaberichten over een partijcrisis al niet overtuigend tegen willen spreken, dan vrees ik het ergste.
Ook bij de VVD is er sprake van die merkwaardige combiantie van een zelfverzekerde leider en potentiële opvolgers die naar voren worden geschoven, in dit geval maar meteen kandidaat-premiers. Mark Rutte ligt een straatlengte voor in de peilingen, maar dat ligt eerder aan zijn partij dan aan Rutte zelf.
De VVD doet het nu eenmaal altijd goed als er bezuinigd moet gaan worden en veel mensen zien in de liberalen eindelijk dat beschaafde, van de radicale en schreeuwerige elementen ontdane alternatief voor de PVV. Rutte is bepaald geen partij voor Wilders, hoe hard hij ook probeert diens harde woorden te imiteren. Dat harde toontje als het om immigratie en integratie gaat is lichtelijk vervreemdend als je bedenkt dat hier een 'linkse' VVD'er aan het woord is en dat de partij met het verkiezen van Rutte boven Verdonk een duidelijk keuze had gemaakt maar nu, onder electorale druk waarschijnlijk, in feite de koers-Verdonk vaart.
Maar ook Rutte is dus niet onomstreden. Verschil met het CDA is dan weer dat hier wél twee zwaargewichten de plaats van Rutte kunnen overnemen, althans dat is de heersende opinie. Ik heb daar mijn twijfels bij. De stamelende kakkineuze Ivo Opstelten heeft zo mogelijk nog minder charisma dan Rutte. Aan charisma ontbreekt het Neelie Kroes dan weer niet. Maar wat weten we nu verder van haar? Ze is al jaren weg uit Nederland en zit kniediep in de Europese en mondiale zaken. Kroes is zo populair in Nederland omdat ze als de sterke vrouw wordt gezien die heldhaftig het gevecht aangaat met de multinationals, de heldin die strijdt tegen het kwaad dat huist in duistere bankgebouwen. Maar miljoenenboetes uitdelen aan kapitalisten is wat anders dan een miljardentekort op een humane manier terugdringen.
Leiderschap staat opeens overal ter discussie, zelfs in de eenmanszaak van Geert Wilders is er rumoer. Gek genoeg heeft dat geen negatieve invloed op het beeld van Wilders. Als er één lijsttrekker is bij wie je zeker bent dat je stemt waar je op stemt, dan is het Wilders wel. Hij staat al vier jaar voor dezelfde standpunten en berijdt nog immer dezelfde stokpaardjes. Zelfs in een discussie over de zorg wist hij feilloos het begrip ‘islamisering’ in te passen.
Je ziet wel dat een deel van zijn achterban dat uitgekauwde verhaal wel zo’n beetje beu is. Wilders denkt: anti-Islam = media-aandacht = electoraal gewin. Hij vergeet echter dat in de mediacultuur iets fris en nieuws plotseling passé en ‘oud’ kan zijn. De tweede eigenschap van de hedendaagse politieke persoonlijkheid, het pragmatische, ontbreekt bovendien geheel bij Wilders. Hij zal nooit inbinden, polderen komt in zijn vocabulaire niet voor en een stem voor de PVV is dus altijd een tegenstem. (Een stem voor Hero Brinkman is dan weer een tegentegenstem.)
De anti-Wilders Alexander Pechtold zit stevig in het zadel. In de peilingen is de partij weer nagenoeg terug bij af. Want Wilders’ repetitieve oneliners mogen dan langzaamaan hun kracht verliezen, ook van Pechtold wil de kiezer weleens een eigen geluid horen in plaats van dat naoorlogse verzetsverhaal.
D66 heeft natuurlijk altijd die ijzersterke troef dé onderwijspartij te zijn. Tegelijkertijd is er nog altijd dat stigma van een besluiteloze, schipperende partij. 'Als je op alle vragen in de stemwijzer "neutraal" invult, krijg je D66 als advies," dat idee. Het is niet eens waar, je krijgt dan de SGP als advies, maar dat deze mythe zo hardnekkig voortleeft, spreekt boekdelen. (Overigens krijg je D66 als advies wanneer je bij elke stelling op 'eens' klikt; een partij die het met alles eens is, dat is misschien wel erger dan het met alles eens noch oneens zijn.)
Als leider zit Pechtold stevig in het zadel. Dat is geen wonder na de debacles van Boris Dittrich en Lousewies (wie-is-Lous?) van der Laan. Pechtold heeft het imago van een uitstekend debater en een intelligente politicus. Een oase van bedachtzaamheid in een woestijn van roeptoeters. Toch vind ik dat hij af en toe iets te veel de getapte jongen acteert. Op een vraag van BNN hoeveel een halfje wit kost, antwoordde Pechtold met de tegenvraag of ze misschien een envelopje cocaïne bedoelden, dat werk. En in de kwestie rond Jack de Vries riep hij heel libertair dat het anno 2010 niet meer past iemand aan te vallen op zijn ontrouw en buitendedeurse activiteiten.
De grote man op links is Job Cohen. Ik heb er geen geheim van gemaakt dat ik het wel zag zitten in Wouter Bos, de politicus die de potentie had de schizofrene PvdA te hervormen tot een bijdetijdse partij. Cohen is een stap terug, iemand van de lichting Ad Melkert. Oude wijn in nieuwe zakken. Cohen is ongetwijfeld een vriendelijke, wijze man, maar een mantra als ‘de boel bij elkaar houden’ vind ik – hoe oneindig beschaafder ook – even demagogisch en leeg als ‘een einde maken aan de massa-immigratie’. Het zijn beide loze kreten, die van Cohen omdat die ten onrechte uitgaat van een bestaande situatie van gemeenschapszin en die van Wilders omdat die ten onrechte veronderstelt dat een gesloten grens de gemeenschapszin kan bevorderen.
Cohen is een uitstekende burgemeester van Amsterdam geweest, hoor je aanhangers zeggen. Dat lijkt me nu juist geen enkele garantie. Alsof Amsterdam als pars pro toto dienst doet. Een van de grote misverstanden is dat Amsterdam representatief is voor Nederland. Amsterdam lijkt juist helemaal niet op de rest van Nederland. Bijna alle partijen maken zich overigens schuldig aan de opvatting dat Nederland de Randstad is. Die oprechte verbazing elke keer weer als blijkt dat zoveel mensen in ‘de’ provincie op het CDA hebben gestemd, vin-je-‘t-gek?
Cohen heeft het zwaar in de debatten. Het beeld van de stotterende, bloednerveuze PvdA-leider was bijna meelijwekkend. Hij legt het duidelijk af tegen Pechtold en Halsema maar is toch het boegbeeld op links. De vraag is of hij die ongewilde druk aankan.
Wie steeds onweerstaanbaarder wordt, is Femke Halsema. De voorvrouw van GroenLinks is zo iemand voor wie ook de aanhangers van andere partijen wel een zekere sympathie koesteren, met uitzondering dan van de radicaalste PVV’ers. Halsema ís GroenLinks geworden. Het is dat ze zo frêle is, want anders zou je haar zonder moeite een politieke mastodont kunnen noemen.
GroenLinks is van oudsher een protestpartij en dat recalcitrante zit er nog steeds wel in. Het is dan ook moeilijk voor te stellen hoe Halsema en de haren zich in het establishment gaan vestigen. De manier waarop Halsema de toenaderingspoging van Balkenende hooghartig van de hand wees, laat zien dat het oppositionele inmiddels diepgeworteld zit in de partij.
Niemand toont beter aan hoe de mediacratie werkt dan Emile Roemer. Van onzichtbare, charismaloze nobody naar man-in-vorm door twee geslaagde grapjes (net DWDD gekeken – het zijn er inmiddels vijf). En meteen maar twee zetels winst voor de SP - wie zijn in godsnaam die mensen die nu ineens zeggen op Roemer gaan stemmen?
Roemer heeft zekere raakvlakken met Jan Marijnissen. Dezelfde minzaamheid, dezelfde gewoonheid. Maar hij mist de uitstraling van Marijnissen. Roemer is een ‘goeie kloot’, iemand die je altijd kunt bellen als je een vlagger nodig hebt op zondagochtend, maar hij is geen hoofdcoach die met een bevlogen speech iets teweegbrengt.
Dan is er nog André Rouvoet. Iemand die helemaal samenvalt met zijn partij: zelfbewust, volwassen, geen buil aan te vallen. De ChristenUnie leent zowel links als rechts ideeën en standpunten om daar vervolgens een ‘light’-versie van te presenteren, met een ethisch-christelijk sausje. Alleen die homo's, daar kan Rouvoet maar niet aan wennen.
De SGP heeft Kees van der Staaij. Voor het eerst geen Bas van der Vlies meer. Van der Vlies had altijd die merkwaardige combinatie van wereldwijsheid en wereldvreemdheid. Een baken van bedachtzaamheid en verstandigheid en tegelijkertijd een grote onwetendheid van wat er in de wereld van nu te koop is. Van der Staaij mist vooralsnog het overwicht en de autoriteit van Van der Vlies, maar aan die twee zetels zal voorlopig niks veranderen, dus who cares.
Tot slot zijn er nog twee buitenbeentjes, twee kruidenvrouwtjes die niet minder wereldvreemd zijn dat nestor Van der Vlies. Rita Verdonk met haar trieste ‘beweging’ Trots op Nederland die maakt dat je je positieve gevoelens voor Nederland angstvallig verborgen houdt. Verdonk maakt zich steeds belachelijker met haar pijnlijk strijdbare mediaoptredens. Steeds maar weer die quasi-onaantastbare blik in de camera, die overtuiging met een goed, succesvol project bezig te zijn terwijl iedereen al van mijlenver kan zien dat het niks is en ook nooit iets zal worden, je wordt er niet goed van.
Ook Marianne Thieme met haar ridicule Partij voor de Dieren slaat een pleefiguur. Slechts twee personen in de Kamer en dan nog er bijna in slagen de partij op te blazen door onvermurwbaar een eigen koers te willen varen. Maar het schijnt dat Paul McCartney de nieuwe lijsttrekker van de PvdD wordt...
Toch is deze ontwikkeling niet helemaal onbegrijpelijk, en ook niet onwenselijk. Want wat zijn partijprogramma’s nog waard? Niet alleen veranderen ze bijna dagelijks, ze staan ook boordevol vaagtaal en ontwijkend taalgebruik. Daarnaast is ons politieke systeem zo ingericht dat er na verkiezingen stevig onderhandeld moet worden om een meerpartijencoalitie te smeden. Elke partij moet daarbij concessies doen, bereid zijn afstand te nemen van bepaalde programmapunten teneinde andere speerpunten te realiseren. Het gaat er dan om welke lijsttrekker je als kiezer het meest realistisch, het meest pragmatisch, het meest geschikt acht voor dit politieke proces.
Wie is in staat de juiste balans te vinden tussen pal staan voor de ideeën en oplossingen van zijn of haar partij enerzijds en polderen om het land bestuurbaar te houden anderzijds? Volgens mij sluit deze houding ook uitstekend aan bij het originele idee van democratie: het kiezen van een wijze man (of tegenwoordig vrouw) die jij het besturen van het land, het nemen van beslissingen in jouw naam, vier jaar lang toevertrouwt.
Het gaat slecht met Jan Peter Balkenende en het CDA. Tenminste dat melden de media. ‘Partijprominenten’ schijnen het vertrouwen in de leider te hebben verloren, maar namen worden niet genoemd.
Balkenende is nog altijd een betrouwbare politicus, iemand wie je met gerust hart vier jaar lang het landsbestuur in handen durft te geven. Balkenende is verbaal sterk, inhoudelijk ongeëvenaard en hij lijkt te beschikken over de juiste politieke mentaliteit van gepassioneerd je politieke idealen uitdragen en tegelijk alle opties openhouden om een stabiele coalitie te formeren. Het is schrijnend dat andere politici juist in dat laatste opzicht de afgelopen acht jaar zijn vertrouwen hebben beschaamd waardoor nu het beeld is ontstaan van een ruggegraatloze christendemocraat die met vier kabinetten vier keer de eindstreep niet heeft gehaald.
Zeer problematisch voor 9 juni is dat Balkenende heeft laten doorschemeren dat het voor hem alles of niks is: óf hij wint en wordt weer premier óf hij wint niet en verdwijnt dan uit de politiek. Dat laatste is een schrikbeeld. Wie moet hem in vredesnaam opvolgen? Er stonden twee potentiële kroonprinsen klaar, maar de een is uit de politiek omdat hij vaker bij zijn vrouw wilde zijn en de ander moest uit de politiek omdat hij juist te weinig bij zijn eigen vrouw was. Nu worden al de namen van Ank Bijleveld en Ab Klink genoemd. Een nogal kleurloos lichtgewicht en een minister die er niet eens in slaagt het rookverbod te handhaven.
Balkenende gaat onverstoorbaar door, hij is zelfverzekerder, losser en strijdbaarder dan ooit. Maar als partijgenoten de hijgerige mediaberichten over een partijcrisis al niet overtuigend tegen willen spreken, dan vrees ik het ergste.
Ook bij de VVD is er sprake van die merkwaardige combiantie van een zelfverzekerde leider en potentiële opvolgers die naar voren worden geschoven, in dit geval maar meteen kandidaat-premiers. Mark Rutte ligt een straatlengte voor in de peilingen, maar dat ligt eerder aan zijn partij dan aan Rutte zelf.
De VVD doet het nu eenmaal altijd goed als er bezuinigd moet gaan worden en veel mensen zien in de liberalen eindelijk dat beschaafde, van de radicale en schreeuwerige elementen ontdane alternatief voor de PVV. Rutte is bepaald geen partij voor Wilders, hoe hard hij ook probeert diens harde woorden te imiteren. Dat harde toontje als het om immigratie en integratie gaat is lichtelijk vervreemdend als je bedenkt dat hier een 'linkse' VVD'er aan het woord is en dat de partij met het verkiezen van Rutte boven Verdonk een duidelijk keuze had gemaakt maar nu, onder electorale druk waarschijnlijk, in feite de koers-Verdonk vaart.
Maar ook Rutte is dus niet onomstreden. Verschil met het CDA is dan weer dat hier wél twee zwaargewichten de plaats van Rutte kunnen overnemen, althans dat is de heersende opinie. Ik heb daar mijn twijfels bij. De stamelende kakkineuze Ivo Opstelten heeft zo mogelijk nog minder charisma dan Rutte. Aan charisma ontbreekt het Neelie Kroes dan weer niet. Maar wat weten we nu verder van haar? Ze is al jaren weg uit Nederland en zit kniediep in de Europese en mondiale zaken. Kroes is zo populair in Nederland omdat ze als de sterke vrouw wordt gezien die heldhaftig het gevecht aangaat met de multinationals, de heldin die strijdt tegen het kwaad dat huist in duistere bankgebouwen. Maar miljoenenboetes uitdelen aan kapitalisten is wat anders dan een miljardentekort op een humane manier terugdringen.
Leiderschap staat opeens overal ter discussie, zelfs in de eenmanszaak van Geert Wilders is er rumoer. Gek genoeg heeft dat geen negatieve invloed op het beeld van Wilders. Als er één lijsttrekker is bij wie je zeker bent dat je stemt waar je op stemt, dan is het Wilders wel. Hij staat al vier jaar voor dezelfde standpunten en berijdt nog immer dezelfde stokpaardjes. Zelfs in een discussie over de zorg wist hij feilloos het begrip ‘islamisering’ in te passen.
Je ziet wel dat een deel van zijn achterban dat uitgekauwde verhaal wel zo’n beetje beu is. Wilders denkt: anti-Islam = media-aandacht = electoraal gewin. Hij vergeet echter dat in de mediacultuur iets fris en nieuws plotseling passé en ‘oud’ kan zijn. De tweede eigenschap van de hedendaagse politieke persoonlijkheid, het pragmatische, ontbreekt bovendien geheel bij Wilders. Hij zal nooit inbinden, polderen komt in zijn vocabulaire niet voor en een stem voor de PVV is dus altijd een tegenstem. (Een stem voor Hero Brinkman is dan weer een tegentegenstem.)
De anti-Wilders Alexander Pechtold zit stevig in het zadel. In de peilingen is de partij weer nagenoeg terug bij af. Want Wilders’ repetitieve oneliners mogen dan langzaamaan hun kracht verliezen, ook van Pechtold wil de kiezer weleens een eigen geluid horen in plaats van dat naoorlogse verzetsverhaal.
D66 heeft natuurlijk altijd die ijzersterke troef dé onderwijspartij te zijn. Tegelijkertijd is er nog altijd dat stigma van een besluiteloze, schipperende partij. 'Als je op alle vragen in de stemwijzer "neutraal" invult, krijg je D66 als advies," dat idee. Het is niet eens waar, je krijgt dan de SGP als advies, maar dat deze mythe zo hardnekkig voortleeft, spreekt boekdelen. (Overigens krijg je D66 als advies wanneer je bij elke stelling op 'eens' klikt; een partij die het met alles eens is, dat is misschien wel erger dan het met alles eens noch oneens zijn.)
Als leider zit Pechtold stevig in het zadel. Dat is geen wonder na de debacles van Boris Dittrich en Lousewies (wie-is-Lous?) van der Laan. Pechtold heeft het imago van een uitstekend debater en een intelligente politicus. Een oase van bedachtzaamheid in een woestijn van roeptoeters. Toch vind ik dat hij af en toe iets te veel de getapte jongen acteert. Op een vraag van BNN hoeveel een halfje wit kost, antwoordde Pechtold met de tegenvraag of ze misschien een envelopje cocaïne bedoelden, dat werk. En in de kwestie rond Jack de Vries riep hij heel libertair dat het anno 2010 niet meer past iemand aan te vallen op zijn ontrouw en buitendedeurse activiteiten.
De grote man op links is Job Cohen. Ik heb er geen geheim van gemaakt dat ik het wel zag zitten in Wouter Bos, de politicus die de potentie had de schizofrene PvdA te hervormen tot een bijdetijdse partij. Cohen is een stap terug, iemand van de lichting Ad Melkert. Oude wijn in nieuwe zakken. Cohen is ongetwijfeld een vriendelijke, wijze man, maar een mantra als ‘de boel bij elkaar houden’ vind ik – hoe oneindig beschaafder ook – even demagogisch en leeg als ‘een einde maken aan de massa-immigratie’. Het zijn beide loze kreten, die van Cohen omdat die ten onrechte uitgaat van een bestaande situatie van gemeenschapszin en die van Wilders omdat die ten onrechte veronderstelt dat een gesloten grens de gemeenschapszin kan bevorderen.
Cohen is een uitstekende burgemeester van Amsterdam geweest, hoor je aanhangers zeggen. Dat lijkt me nu juist geen enkele garantie. Alsof Amsterdam als pars pro toto dienst doet. Een van de grote misverstanden is dat Amsterdam representatief is voor Nederland. Amsterdam lijkt juist helemaal niet op de rest van Nederland. Bijna alle partijen maken zich overigens schuldig aan de opvatting dat Nederland de Randstad is. Die oprechte verbazing elke keer weer als blijkt dat zoveel mensen in ‘de’ provincie op het CDA hebben gestemd, vin-je-‘t-gek?
Cohen heeft het zwaar in de debatten. Het beeld van de stotterende, bloednerveuze PvdA-leider was bijna meelijwekkend. Hij legt het duidelijk af tegen Pechtold en Halsema maar is toch het boegbeeld op links. De vraag is of hij die ongewilde druk aankan.
Wie steeds onweerstaanbaarder wordt, is Femke Halsema. De voorvrouw van GroenLinks is zo iemand voor wie ook de aanhangers van andere partijen wel een zekere sympathie koesteren, met uitzondering dan van de radicaalste PVV’ers. Halsema ís GroenLinks geworden. Het is dat ze zo frêle is, want anders zou je haar zonder moeite een politieke mastodont kunnen noemen.
GroenLinks is van oudsher een protestpartij en dat recalcitrante zit er nog steeds wel in. Het is dan ook moeilijk voor te stellen hoe Halsema en de haren zich in het establishment gaan vestigen. De manier waarop Halsema de toenaderingspoging van Balkenende hooghartig van de hand wees, laat zien dat het oppositionele inmiddels diepgeworteld zit in de partij.
Niemand toont beter aan hoe de mediacratie werkt dan Emile Roemer. Van onzichtbare, charismaloze nobody naar man-in-vorm door twee geslaagde grapjes (net DWDD gekeken – het zijn er inmiddels vijf). En meteen maar twee zetels winst voor de SP - wie zijn in godsnaam die mensen die nu ineens zeggen op Roemer gaan stemmen?
Roemer heeft zekere raakvlakken met Jan Marijnissen. Dezelfde minzaamheid, dezelfde gewoonheid. Maar hij mist de uitstraling van Marijnissen. Roemer is een ‘goeie kloot’, iemand die je altijd kunt bellen als je een vlagger nodig hebt op zondagochtend, maar hij is geen hoofdcoach die met een bevlogen speech iets teweegbrengt.
Dan is er nog André Rouvoet. Iemand die helemaal samenvalt met zijn partij: zelfbewust, volwassen, geen buil aan te vallen. De ChristenUnie leent zowel links als rechts ideeën en standpunten om daar vervolgens een ‘light’-versie van te presenteren, met een ethisch-christelijk sausje. Alleen die homo's, daar kan Rouvoet maar niet aan wennen.
De SGP heeft Kees van der Staaij. Voor het eerst geen Bas van der Vlies meer. Van der Vlies had altijd die merkwaardige combinatie van wereldwijsheid en wereldvreemdheid. Een baken van bedachtzaamheid en verstandigheid en tegelijkertijd een grote onwetendheid van wat er in de wereld van nu te koop is. Van der Staaij mist vooralsnog het overwicht en de autoriteit van Van der Vlies, maar aan die twee zetels zal voorlopig niks veranderen, dus who cares.
Tot slot zijn er nog twee buitenbeentjes, twee kruidenvrouwtjes die niet minder wereldvreemd zijn dat nestor Van der Vlies. Rita Verdonk met haar trieste ‘beweging’ Trots op Nederland die maakt dat je je positieve gevoelens voor Nederland angstvallig verborgen houdt. Verdonk maakt zich steeds belachelijker met haar pijnlijk strijdbare mediaoptredens. Steeds maar weer die quasi-onaantastbare blik in de camera, die overtuiging met een goed, succesvol project bezig te zijn terwijl iedereen al van mijlenver kan zien dat het niks is en ook nooit iets zal worden, je wordt er niet goed van.
Ook Marianne Thieme met haar ridicule Partij voor de Dieren slaat een pleefiguur. Slechts twee personen in de Kamer en dan nog er bijna in slagen de partij op te blazen door onvermurwbaar een eigen koers te willen varen. Maar het schijnt dat Paul McCartney de nieuwe lijsttrekker van de PvdD wordt...
maandag 17 mei 2010
Campagne
Soms vallen dingen op hun plaats. Je schrijft twee stukjes op je weblog die niks met elkaar te maken hebben. Twee tekstjes over twee verschillende onderwerpen. En dan ineens zoeken ze elkaar op, zonder dat je daarin de hand hebt, en worden ze één. En heb je weer stof voor een nieuw stukje.Op 6 april ging het over die prachtige programma's in de zendtijd voor politieke partijen. Oscarwaardige juweeltjes met de PVV als eigenwijste jongetje van de filmschoolklas. Kort daarna kwam mevrouw Rita Verdonk daar nog even overheen met haar campagnefilmpje. Het land wist niet goed of het nu heel hard moest lachen of zich dood moest ergeren. Mensen in een zwembad, watertrappelend, snor en neusknijper nog net boven de waterspiegel, en dan badjuf Rita met haar gesproken bijschrift: 'Het water staat ons aan de lippen!' Dan is 'zoals u ziet is het niet altijd makkelijk om tegen de stroom in te roeien' nog een sympathieke taalgrap.
Verdonk de ridicuulste thuis. Maar het kan nog erger, zo bleek vandaag. Hier komt het tweede blogbericht de hoek om kijken. Op 10 mei ging het over BNN en voorzitter Patrick Lodiers. Die bedenkt niet alleen geniale programma's, hij treedt ook buiten de gebaande paden, zo blijkt nu. BNN doet namelijk met een jongerenpartij mee aan de Tweede Kamerverkiezingen, Lijst 17. En daar hoort een campagnefilmpje bij. Ziehier de symbiose.
Het filmpje was zojuist, even voor zessen, op tv te bewonderen. Er is maar één conclusie mogelijk: Rita Verdonk kan wel inpakken. Bekijkt u eerst eens de officiële Lijst 17 campagnefilm.
Zo ridicuul kan het dus ook. De allerslechtste voice actors aller tijden (ai ai ai, die Mark Rutte-imitatie!), een stuitende asynchroniteit van beeld en geluid en als klap op de vuurpijl een wauwelende lijsttrekster Lotje Fijen. Intrigerendste standpunt: 'We moeten gebruik maken van de multiculturele samenleving.' Wat moeten we daar van denken? Hangt het misschien samen met dat andere vet coole idee, 'dat softdrugs legaal worden'?
Tsja, de campagne is met deze rolprent weer op gang gekomen. Het werd tijd. Afgelopen zaterdag zou Job Cohen in Amsterdam deelnemen aan een paneldiscussie ter gelegenheid van 150 jaar Multatuli's Max Havelaar. Cohen was er wel, maar hij deed niet mee omdat de campagne was stilgelegd... Wat heeft de Max Havelaar te maken met de naderende verkiezingen? Dan weet je ook weer welke partijpolitiek daar eigenlijk bedreven had moeten worden door Cohen. Maar ook de anders altijd zo verstandige Alexander Pechtold begint al te zwatelen: 'Stem niet op de Grote Drie maar op de Paarse Pechtold.'
Nog maar drie weken tot 9 juni. Tijd voor het echt werk, tijd voor debat.
dinsdag 13 april 2010
Van Geert tot Gom
Gisteren presenteerde Geert Wilders zijn kandidatenlijst voor 9 juni. Vijftig heren en dames, jongens en meisjes. Sommige aspiranten zijn nog jonger dan ondergetekende. Veel advocaten, docenten, ondernemers, officieren en politici. 49 keurige mensen en Richard de Mos. En Hero Brinkman op een symbolische dertiende plaats.
Het hoge aantal Pim-look-a-likes springt eruit, alsmede de PVV'ers die momenteel in Brussel werken en voor minder Brussel zijn. Speerpunt is uiteraard de islamisering. Oude bekende Sietse Fritsma is zelfs woordvoerder 'islamisering en massa-imigratie'. Deze woorden staan op de PVV-site niet tussen aanhalingstekens.
Positief is het hoge aantal 'praktijkdeskundigen', met veel leraren en zelfs een pas afgestudeerde die nog in de Schilderswijk woont. De PVV sluit - ongetwijfeld onbewust - meer en meer aan bij de ideeën die David van Reybrouck in zijn Pleidooi voor populisme naar voren brengt (niet alleen vertegenwoordiging van het volk maar ook uit het volk, etc.). Aan de andere kant: Janmaat schijnt ook ooit leraar maatschappijleer te zijn geweest, dus garantie op fatsoen is er niet.
Eigenlijk heeft de PVV op tal van onderdelen raakvlakken met de andere partijen. Qua belastingen en ontwikkelingssamenwerking met de VVD, op het gebied van onderwijs en zorg met D66 en de PvdA, de standpunten met betrekking tot Europa en de AOW zijn dezelfde als die van de SP en Dion Graus is gewoon een uit de bocht gevlogen PvdD'er. Het enige breekpunt is 'de' islam.
Het bleek eerder al uit de mislukte formaties in Almere en Den Haag: de PVV is te stijfkoppig en rücksichtslos als het gaat om islamisering, om massa-imigratie, om overlast (of 'straatterreur', in het bloemrijke PVV-vocabulaire). Voor de PVV zijn dit simpelweg drie synoniemen, en daar gaat het mis. Straatterreur heeft maar heel weinig te maken met islamisering of massa-imigratie.
De enige misstanden die religieus gemotiveerd zijn, waar het stempel 'islam' van toepassing is, zijn eerwraak, vrouwenbesnijdenis en dergelijke. Ook de positie van de vrouw valt misschien nog deels binnen deze categorie. Een hoofddoekjesverbod gaat echter regelrecht in tegen het begrip 'vrijheid' dat de partij in haar naam heeft staan. Een verbod op gezichtsbedekkende kleding in openbare functies zal er moeten komen, dat lijkt me evident, maar hoofddoekjes zullen moslima's toch echt zelf moeten afzweren. Als ideaalbeeld wordt dit breed gedragen, denk aan de hartstochtelijke uitroep 'af dat ding!' van Femke Halsema, maar dwang druist juist in tegen de emancipatie van de moslima, een veelomvattender ideaal dat ook grotendeels van binnenuit zal moeten evolueren.
Ook een moskeeverbod, om het zo maar te noemen, is onhaalbaar. Tenzij je de vrijheid van godsdienst afschaft, maar dat lijkt me geen goed idee. In Rotterdam schijnt een grote te verrijzen, maar de meeste moskeeën zijn tot op heden nog weggestopt op onooglijke industrieterreinen. Daar vallen ze overigens niet uit de toon, maar dat is een esthetisch gemotiveerde mening en geen politieke.
De islam als geloof of zelfs als cultuur is hoogstens van secundaire betekenis bij straatterreur. De meeste herrieschoppers zijn juist van god los, van allah los in dit geval. Hun religieuze achtergrond wordt hoogstens opgevoerd als weinig overtuigende verklaring achteraf. Evengoed ongelijk heeft daarom Freek de Jonge. Het nationale drama verkondigde onlangs weer dat er niks aan de hand is, dat we wat vrolijker moeten zijn, want over één generatie zouden ook de moslims geseculariseerd zijn en dan zijn de problemen vanzelf overgewaaid.
Ook de zogenaamde oorzaak 'massa-imigratie' is een loos woord. De meeste amokmakers 'van allochtone afkomst' zijn in feite van de zogenaamde tweedegeneratie, ze zijn hier geboren. Ze horen er in Marokko niet (meer) bij maar ze beschouwen zichzelf ook absoluut niet als Nederlander. Dit vacuüm is onder veel meer een oorzaak van de problemen. Feit blijft dat deze groep onruststokers onmogelijk zomaar het land uitgezet kan worden. Het zijn onze rotjongens, daar kunnen we koning Hassan niet mee opzadelen, zei Fortuyn al. (Koning Hassan was ten tijde van deze constatering al twee jaar dood, maar het idee blijft overeind.)
-----------
Het was een mooi beeld tijdens het EenVandaag lijsttrekkersdebat van 1 maart: Wouter Bos die volmondig erkende dat de problemen die Wilders aankaart reële problemen zijn en dat niemand dat nog ontkent. De andere lijsttrekkers zwegen instemmend. Wilders was even van zijn stuk gebracht. Hij haalde meteen zijn stokpaardjes van stal: 'islamisering' en 'massa-immigratie'.
Daar gaapt de kloof. Alleen als ze alle 50, van Geert Wilders tot Gom van Strien, gaan inzien dat de begrippen 'islamisering' en 'massa-imigratie' loze kreten zijn die losgekoppeld moeten worden van het bestaande overlast- en veiligheidsvraagstuk, dan is regeren met andere partijen voor de PVV een optie. Ik heb er een hard hoofd in.
Het hoge aantal Pim-look-a-likes springt eruit, alsmede de PVV'ers die momenteel in Brussel werken en voor minder Brussel zijn. Speerpunt is uiteraard de islamisering. Oude bekende Sietse Fritsma is zelfs woordvoerder 'islamisering en massa-imigratie'. Deze woorden staan op de PVV-site niet tussen aanhalingstekens.
Positief is het hoge aantal 'praktijkdeskundigen', met veel leraren en zelfs een pas afgestudeerde die nog in de Schilderswijk woont. De PVV sluit - ongetwijfeld onbewust - meer en meer aan bij de ideeën die David van Reybrouck in zijn Pleidooi voor populisme naar voren brengt (niet alleen vertegenwoordiging van het volk maar ook uit het volk, etc.). Aan de andere kant: Janmaat schijnt ook ooit leraar maatschappijleer te zijn geweest, dus garantie op fatsoen is er niet.
Eigenlijk heeft de PVV op tal van onderdelen raakvlakken met de andere partijen. Qua belastingen en ontwikkelingssamenwerking met de VVD, op het gebied van onderwijs en zorg met D66 en de PvdA, de standpunten met betrekking tot Europa en de AOW zijn dezelfde als die van de SP en Dion Graus is gewoon een uit de bocht gevlogen PvdD'er. Het enige breekpunt is 'de' islam.
Het bleek eerder al uit de mislukte formaties in Almere en Den Haag: de PVV is te stijfkoppig en rücksichtslos als het gaat om islamisering, om massa-imigratie, om overlast (of 'straatterreur', in het bloemrijke PVV-vocabulaire). Voor de PVV zijn dit simpelweg drie synoniemen, en daar gaat het mis. Straatterreur heeft maar heel weinig te maken met islamisering of massa-imigratie.
De enige misstanden die religieus gemotiveerd zijn, waar het stempel 'islam' van toepassing is, zijn eerwraak, vrouwenbesnijdenis en dergelijke. Ook de positie van de vrouw valt misschien nog deels binnen deze categorie. Een hoofddoekjesverbod gaat echter regelrecht in tegen het begrip 'vrijheid' dat de partij in haar naam heeft staan. Een verbod op gezichtsbedekkende kleding in openbare functies zal er moeten komen, dat lijkt me evident, maar hoofddoekjes zullen moslima's toch echt zelf moeten afzweren. Als ideaalbeeld wordt dit breed gedragen, denk aan de hartstochtelijke uitroep 'af dat ding!' van Femke Halsema, maar dwang druist juist in tegen de emancipatie van de moslima, een veelomvattender ideaal dat ook grotendeels van binnenuit zal moeten evolueren.
Ook een moskeeverbod, om het zo maar te noemen, is onhaalbaar. Tenzij je de vrijheid van godsdienst afschaft, maar dat lijkt me geen goed idee. In Rotterdam schijnt een grote te verrijzen, maar de meeste moskeeën zijn tot op heden nog weggestopt op onooglijke industrieterreinen. Daar vallen ze overigens niet uit de toon, maar dat is een esthetisch gemotiveerde mening en geen politieke.
De islam als geloof of zelfs als cultuur is hoogstens van secundaire betekenis bij straatterreur. De meeste herrieschoppers zijn juist van god los, van allah los in dit geval. Hun religieuze achtergrond wordt hoogstens opgevoerd als weinig overtuigende verklaring achteraf. Evengoed ongelijk heeft daarom Freek de Jonge. Het nationale drama verkondigde onlangs weer dat er niks aan de hand is, dat we wat vrolijker moeten zijn, want over één generatie zouden ook de moslims geseculariseerd zijn en dan zijn de problemen vanzelf overgewaaid.
Ook de zogenaamde oorzaak 'massa-imigratie' is een loos woord. De meeste amokmakers 'van allochtone afkomst' zijn in feite van de zogenaamde tweedegeneratie, ze zijn hier geboren. Ze horen er in Marokko niet (meer) bij maar ze beschouwen zichzelf ook absoluut niet als Nederlander. Dit vacuüm is onder veel meer een oorzaak van de problemen. Feit blijft dat deze groep onruststokers onmogelijk zomaar het land uitgezet kan worden. Het zijn onze rotjongens, daar kunnen we koning Hassan niet mee opzadelen, zei Fortuyn al. (Koning Hassan was ten tijde van deze constatering al twee jaar dood, maar het idee blijft overeind.)
-----------
Het was een mooi beeld tijdens het EenVandaag lijsttrekkersdebat van 1 maart: Wouter Bos die volmondig erkende dat de problemen die Wilders aankaart reële problemen zijn en dat niemand dat nog ontkent. De andere lijsttrekkers zwegen instemmend. Wilders was even van zijn stuk gebracht. Hij haalde meteen zijn stokpaardjes van stal: 'islamisering' en 'massa-immigratie'.
Daar gaapt de kloof. Alleen als ze alle 50, van Geert Wilders tot Gom van Strien, gaan inzien dat de begrippen 'islamisering' en 'massa-imigratie' loze kreten zijn die losgekoppeld moeten worden van het bestaande overlast- en veiligheidsvraagstuk, dan is regeren met andere partijen voor de PVV een optie. Ik heb er een hard hoofd in.
dinsdag 6 april 2010
Een programma in de zendtijd voor politieke partijen
Vlak voor het journaal van zes uur kijk ik altijd graag naar het 'programma in de zendtijd voor politieke partijen'. Onvervalste propagandafilmpjes die vaak zo knullig en stuntelig zijn gemaakt dat ze automatisch onder 'satire' dreigen te vallen. Van dik hout zaagt men planken, Camaretten op z'n Haags.De partijen doen geen enkele moeite de bestaande clichés en vooroordelen te bestrijden. D66 laat vanzelfsprekend de lesbische jonge moeder met een baan bij een 'adviesbureau' aan het woord, de SP heeft het creatieve werk nog maar een keer uitbesteed aan knuffelbeer Bobbie Fosko en het CDA wil iets met fatsoen en met normen en waarden. Weinig inventief, nogal slaapverwekkend, daar schiet je geen zwevende kiezers mee uit de lucht.
Echt leuk wordt het pas bij de VVD. Een begintune die zo overgenomen lijkt uit Medisch Centrum West of Ingang Oost, een knip-en-plak-shot van Wouter Bos die uit een auto stapt, beelden van de bedrijvigheid in een ziekenhuis. Kortom: 'Wouter Bos komt bij de dokter', dat wordt genieten.
Dokter: 'Wat scheelt er aan?'
(Stem van) Wouter: 'Nou dokter, ik weet het niet, maar ik heb echt zo'n ongelooflijke pijn aan m'n hand, echt al meer dan een jaar...'
Dokter: 'Laat maar eens even kijken...'
Iedereen voelt hem nu natuurlijk al van mijlenver aankomen, en jawel hoor:
'Ooohh... maar ik zie het al: u heeft een gat in uw hand!'
Het spotje blijkt aan het eind van toepassing op de voorbije gemeenteraadsverkiezingen, maar de versie op YouTube heet een 'aangepaste' versie te zijn, geüpload door de 'vvdtube'. De moeite om ome Bos te vervangen is dus niet genomen. Daarmee zou overigens ook het hele fundament onder het filmpje wegvallen. Werk aan de winkel dus.
Maar niet alleen de VVD is laks, ook de PvdA zelf zond onlangs in haar zendtijd nog gewoon een filmpje uit met Wouter Bos als onwrikbare voorman. Hilarisch filmpje trouwens, zeker met de kennis van nu. Wouter met zelfverzekerde stem: Wij van de PvdA lopen niet weg voor onze verantwoordelijkheid. Ach, wat jammer nou, die theorie is zojuist gefalsifieerd. Op YouTube is de promo al verwijderd, ik kan hem in ieder geval niet meer terugvinden. Waarschijnlijk werkt men nu hard aan een prent met Jobcoman.
De aanmoedigingsprijs gaat naar de Partij voor de Dieren. Hun spotje begint uiteraard bio-industrieel. Veel emo-tv met stuiterende kuikentjes, kermende varkens en kale kippen. Daar moet deze partij het van hebben. Niet van de verbale kunsten van leidster Marianne Thieme. Mevrouw heeft de vervelende gewoonte de betrekkelijke voornaamwoorden 'die' en 'dat' door elkaar te halen, en laat men nou net een pijnlijk voorbeeld hiervan prominent in het prop-filmpje hebben opgenomen.
Thieme na de winst bij de verkiezingen van 2006: 'Voor het eerst is er een partij dat exclusief opkomt voor de belangen van dieren'. Maar daar blijft het niet bij. Ook een van haar befaamde versprekingen is geselecteerd: 'Verandering is onomkoopbaar... onontkoombaar.' En als klap op de vuurpijl krijgen we nog de volledig misplaatste 'uitsmijter' in haar spreektijd tijdens het Irak-debat: 'Voorts zijn wij van mening dat er een einde moet komen aan de bio-industrie.' Ongelukkige keuzes, en dan ben ik nog coulant in mijn oordeel.
De allerleukste thuis is echter de PVV. Geert en Fleur in een bootje. Simpel, eenvoudig, Hollands.
Geert: 'We hebben nu negen tweedekamerzetels als PVV, Fleur.'
Fleur: 'Ja nou dat worden er zeker meer!'
Geert: 'Maar dan hebben we extra hulp nodig.'
Fleur: 'Ja nou zeker weten.'
De twee roeien over een doodstil watertje. Geert, in de camera: 'Zoals u ziet is het niet altijd makkelijk om tegen de stroom in te roeien.' Nou, zo te zien wel. Maar Geert zoekt dan ook mensen 'die kunnen roeien met de riemen die ze hebben'. Haha. Maar het roeirepertoire is nog niet uitgeput. 'Roei mee met de PVV,' zo luidt de bijkans geniale slogan. Na Fitna een nieuw meesterwerk uit de collectie-Wilders. Die PVV-arthousefilmpjes gaan nog eens heel groot worden.
# Bekijk op YouTube de besproken filmpjes van de VVD, de Partij voor de Dieren en de PVV.
vrijdag 12 maart 2010
zondag 21 februari 2010
Wouter Bos speelt met vuur
Met de val van Balkenende IV moet Jan Peter Balkenende voor de derde keer voortijdig zijn ontslag gaan aanbieden bij de koningin. En wederom is een van de andere coalitiepartijen de veroorzaker. Na de LPF (Heinsbroek/Bomhoff) in 2002 en VVD/D66 (kwestie-Verdonk) in 2006 is het nu Wouter Bos die vanuit de PvdA de boel laat imploderen.
Ik vind de actie van Bos op zijn zachtst gezegd curieus. Hij heeft verzuimd zijn conclusies te trekken na het Irak-rapport en misbruikt nu Uruzgan om alsnog een definitieve breuk te forceren. Woensdagavond op een hotelkamer in Polen zag ik de bui al hangen toen Bos de deur dichtgooide voor een verlengd verblijf en die deur meteen dichttimmerde en verzegelde. Ik hoef niet met de coalitiepartners te overleggen want er is maar één antwoord op het NAVO-verzoek mogelijk en dat is dat we daar weggaan, aldus Bos. Als het CDA daar anders over dacht was er voor samen verder regeren geen basis meer. Een als partijstandpunt verpakt keihard ultimatum dus.
Daarna moest het kabinet wel vallen. Want als één partij alle macht naar zich toe denkt te trekken is er geen sprake meer van een coalitie. Juist in deze tijd van economische neergang is het land gebaat bij daadkracht en samenwerking om de binnenlandse problemen het hoofd te bieden. Daarom is het zeer wrang dat het kabinet nu juist valt over een buitenlandse aangelegenheid. Een kwestie die bovendien een veel minder heet hangijzer is dan steeds wordt voorgesteld.
Want laten we wel wezen, die hele kwestie-Uruzgan is toch niet meer dan een storm in een glas water? Er bestond al overeenstemming over het beëindigen van de 'vecht'missie, het ging er nu alleen nog maar om of de missie eventueel nog een vervolg zou krijgen als opbouw- en trainingsmissie, een betrekkelijk ongevaarlijke opdracht en bovendien een uitstekend compromis tussen militair betrokken blijven en vertrekken. Een prima oplossing om verantwoordelijkheid te nemen, het begonnen karwei nog enigszins tot een redelijk einde te breien en de Afghanen niet hulpeloos achter te laten.
De manier waarop in de politiek, met name door de PvdA, de SP en de PVV, over de missie in Uruzgan wordt gesproken getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen met onze soldaten. De gesneuvelden worden schaamteloos ingezet in de (anti-)oorlogsretoriek van het 'Weg-uit-Uruzgan'-kamp. Nooit staat men stil bij het feit dat de in Afghanistan gedetacheerde Nederlanders beroepsmilitairen zijn. Iedere soldaat heeft er bewust voor gekozen zich in te zetten voor vrede en veiligheid, met volledige inachtneming van de gevaren. Niemand verplicht je hier je leven op het spel te zetten in een oorlogsgebied. De afkeurende reacties van militairen en militaire vakbonden op de actie van Bos spreken wat dat betreft ook boekdelen.
Wouter Bos was voor mij een serieuze optie voor de verkiezingen van volgend jaar. De manier waarop hij de versteende PvdA aan het hervormen en moderniseren is, sprak me erg aan. Deze onbezonnen en arrogante actie heeft me weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik vermoedde dat meer mensen er zo over zouden denken, maar in de laatste peilingen is de PvdA gestegen. Het CDA is echter traditioneel de partij die het minst last heeft van zwevende kiezers en de geniale spindokter Jack de Vries zal ongetwijfeld weer handig inspelen op Bos' electorale strapatsen.
Bos en Balkenende staan al langer lijnrecht tegenover elkaar in beider visie op de economische hervormingen. Bos grijpt nu een buitenlandse aangelegenheid aan om die patstelling te doorbreken. Hij vergeet echter dat D66 en vooral de PVV electoraal garen zullen spinnen bij deze breuk, wat economisch funest kan zijn. CDA en PVV hebben echter hun eigen schare kiezers terwijl PvdA en D66 toch grotendeels in dezelfde vijver lijken te vissen. Bos heeft een ultieme poging gedaan de PvdA te redden. De slinger kan naar beide kanten doorslaan.
Ik vind de actie van Bos op zijn zachtst gezegd curieus. Hij heeft verzuimd zijn conclusies te trekken na het Irak-rapport en misbruikt nu Uruzgan om alsnog een definitieve breuk te forceren. Woensdagavond op een hotelkamer in Polen zag ik de bui al hangen toen Bos de deur dichtgooide voor een verlengd verblijf en die deur meteen dichttimmerde en verzegelde. Ik hoef niet met de coalitiepartners te overleggen want er is maar één antwoord op het NAVO-verzoek mogelijk en dat is dat we daar weggaan, aldus Bos. Als het CDA daar anders over dacht was er voor samen verder regeren geen basis meer. Een als partijstandpunt verpakt keihard ultimatum dus.
Daarna moest het kabinet wel vallen. Want als één partij alle macht naar zich toe denkt te trekken is er geen sprake meer van een coalitie. Juist in deze tijd van economische neergang is het land gebaat bij daadkracht en samenwerking om de binnenlandse problemen het hoofd te bieden. Daarom is het zeer wrang dat het kabinet nu juist valt over een buitenlandse aangelegenheid. Een kwestie die bovendien een veel minder heet hangijzer is dan steeds wordt voorgesteld.
Want laten we wel wezen, die hele kwestie-Uruzgan is toch niet meer dan een storm in een glas water? Er bestond al overeenstemming over het beëindigen van de 'vecht'missie, het ging er nu alleen nog maar om of de missie eventueel nog een vervolg zou krijgen als opbouw- en trainingsmissie, een betrekkelijk ongevaarlijke opdracht en bovendien een uitstekend compromis tussen militair betrokken blijven en vertrekken. Een prima oplossing om verantwoordelijkheid te nemen, het begonnen karwei nog enigszins tot een redelijk einde te breien en de Afghanen niet hulpeloos achter te laten.
De manier waarop in de politiek, met name door de PvdA, de SP en de PVV, over de missie in Uruzgan wordt gesproken getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen met onze soldaten. De gesneuvelden worden schaamteloos ingezet in de (anti-)oorlogsretoriek van het 'Weg-uit-Uruzgan'-kamp. Nooit staat men stil bij het feit dat de in Afghanistan gedetacheerde Nederlanders beroepsmilitairen zijn. Iedere soldaat heeft er bewust voor gekozen zich in te zetten voor vrede en veiligheid, met volledige inachtneming van de gevaren. Niemand verplicht je hier je leven op het spel te zetten in een oorlogsgebied. De afkeurende reacties van militairen en militaire vakbonden op de actie van Bos spreken wat dat betreft ook boekdelen.
Wouter Bos was voor mij een serieuze optie voor de verkiezingen van volgend jaar. De manier waarop hij de versteende PvdA aan het hervormen en moderniseren is, sprak me erg aan. Deze onbezonnen en arrogante actie heeft me weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik vermoedde dat meer mensen er zo over zouden denken, maar in de laatste peilingen is de PvdA gestegen. Het CDA is echter traditioneel de partij die het minst last heeft van zwevende kiezers en de geniale spindokter Jack de Vries zal ongetwijfeld weer handig inspelen op Bos' electorale strapatsen.
Bos en Balkenende staan al langer lijnrecht tegenover elkaar in beider visie op de economische hervormingen. Bos grijpt nu een buitenlandse aangelegenheid aan om die patstelling te doorbreken. Hij vergeet echter dat D66 en vooral de PVV electoraal garen zullen spinnen bij deze breuk, wat economisch funest kan zijn. CDA en PVV hebben echter hun eigen schare kiezers terwijl PvdA en D66 toch grotendeels in dezelfde vijver lijken te vissen. Bos heeft een ultieme poging gedaan de PvdA te redden. De slinger kan naar beide kanten doorslaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)