Door roeien en ruiten. Laatste blog

Nihil novi sub sole

De voltallige wereldpers had vorige week de kampementen opgeslagen in onze moerasdelta om verslag te doen van de 'kwartfinale' tegen de populisten - pardon, de 'verkeerde' populisten -, aldus Rutte. Nederland weer even de navel van de wereld - wat een weelde.

  Er stond wat op het spel, zo mochten we van de buitenlandse verslaggevers vernemen, want de reputatie van het open en tolerante Nederland stond op de helling: zouden de Hollanders hun verstand erbij houden of zouden ze hun onderbuik laten spreken?

  Je ging er bijna door hopen dat Wilders toch zou winnen, opdat we eindelijk eens konden afrekenen met dat fabeltje van het o zo tolerante Nederland. Historisch gezien was wat we nu tolerantie noemen in hoofdzaak een vorm van geslepen mercantilisme, terwijl het in het nabije verleden in de gedaante van het cultuurrelativisme vooral een ideologisch dogma is geweest dat het sociale bindweefsel van de samenleving uiteen heeft gereten.

  Maar Wilders won niet - dat wil zeggen, hij werd niet de grootste - en de vlag ging uit, te beginnen bij het Brussels geboefte. Jean-Claude Juncker bracht een toast uit: deze verkiezingsuitslag was een collectieve stem vóór Europa. Guy Verhofstadt proclameerde dat Nederland een pro-Europees bastion bleef.

  De mensen hebben evenwel noch met hun verstand, noch met hun onderbuik gestemd, ze hebben het ultrakortetermijngeheugen laten beslissen. Vier jaar lang hebben ze zich kapot geërgerd aan de volksverlakkerij van Mark 'Pinokkio' Rutte & Zijn Boevenbende van Bonnetjes & Inlegvelletjes, maar één zaterdag het land verdedigen tegen Erdoğans aanvalsplan was genoeg om als een blad aan een boom om te draaien.

  Dat menigeen zijn voor Wilders gereserveerde stem uiteindelijk niet op de PVV heeft uitgebracht omdat de partij bij voorbaat overal van uitgesloten werd, komt bij de victorie kraaiende commentatoren niet op. De PVV zelf vertoonde overigens ook allesbehalve de gretigheid om het momentum te verzilveren. Wilders ontdook het debat, en wanneer hij wel meedeed draaide hij zijn inmiddels behoorlijk grijsgedraaide riedels af. Het is te hopen dat zijn trucje nu wel is uitgewerkt, maar zeker is dat allesbehalve.

Meer nog dan de populisten werden de sociaaldemocraten verslagen. De PvdA leed een historische nederlaag. Niemand hoeft medelijden te hebben met de voormalige arbeiderspartij, die de voorbije decennia de traditionele achterban gestaag van zich heeft vervreemd, uit opportunistische, cliëntelistische motieven een vijfde colonne de partij binnenhaalde, en nu met de gebakken peren zit sinds die zich heeft afgescheiden en de nieuwe achterban heeft meegenomen naar Denk.

  Toch kun je niet anders dan enige empathie voelen wanneer je de beelden ziet waarin Attje Kuiken van de PvdA tijdens een debat wordt aangevallen door Farid Azarkan van Denk over de mede dankzij de PvdA aangescherpte regels rond halal slachten: 'U vindt dat deze mensen naar België moeten om een schaap te halen!' schuimbekt Azarkan. Een meute joelende mohammedanen vormt het onheilspellende achtergrondkoor terwijl deze schurk zich intimiderend over het tafeltje naar Kuiken toe buigt.

  Zo kan het dus gaan: je koos ooit voor de softe aanpak om de nieuwe Nederlander te paaien, plaatst allochtonen op je lijst om die mensen als stemvee aan je te binden, en voor je het weet blijk je het Paard van Troje te hebben binnengehaald dat, eenmaal losgebroken, je het verwijt maakt je mensen naar België te jagen voor een schaap. O, PvdA.

  Overigens doet het gejeremieer van de PvdA-partijbonzen evenzeer pijn aan de oren. De partij moet zichzelf opheffen (Oudkerk), de negen zetels kunnen beter aan GroenLinks worden geschonken (Plasterk). Alsof deze mastodonten de voltooidlevenwet van Doodbidders66 alvast maar op hun eigen partij willen uitproberen.

  Van het CDA dachten we vier jaar geleden ook dat het einde oefening was, en kijk nu eens: een wederopstanding in de beste christelijke traditie. Zo is ook de PvdA nog lang niet opgegeven. Gewoon maximaal vier jaar oppositie voeren tegen het aanstaande kabinet, en dan met Aboutaleb aan het roer de volgende verkiezingen in.

Hoewel GroenLinks een van de winnaars is en waarschijnlijk zal gaan regeren, bleek Jesse Klaver toch niet veel meer dan de mediahype die hij was: structureel overschat in de peilingen, vooral aanbeden door zwijmelende meisjes, inclusief mejuffrouw Jinek: 'Jesse, je bent een rockstajjrr!'

  En dan zit daar bij de nabeschouwing uitgerekend Paul Rosenmöller zich te verkneukelen over de verkiezingscampagne van GroenLinks, terwijl Pim Fortuyn straks alweer 15 jaar in zijn graf ligt, Fortuyn die, aldus destijds diezelfde Rosenmöller, 'niet gewoon rechts, maar extreemrechts' was, Rosenmöller die sindsdien vooral in het nieuws kwam wanneer hij, zelfbenoemde strijder tegen de graaicultuur, weer eens schaamteloos zijn zakken had gevuld uit de pot met publieke middelen en pas onder grote druk bereid was de poen terug te storten, diezelfde Rosenmöller zeg ik, die zit zich daar dan te verkneukelen over de zege van zijn partij en de campagne te prijzen, die geleid werd door Wijnand Duyvendak, ministerie-inbreker en kopstuk binnen de extreemlinkse RaRa, uit dezelfde duister-activistische hoek als de moordenaar van Fortuyn.

  Duizelingwekkend ergerniswekkend.

  Fortuyn was de laatste weken ineens opvallend vaak in het nieuws. Het begon met Alexander Pechtold bij Pauw & Jinek: Fortuyn had gelijk, ik keek destijds weg van de problemen, gaf Pechtold grootmoedig toe. Goedkoop, gratuit grootmoedig, bedoel ik. Hoeveel mensen zijn er toen, voordien en nadien niet weggezet als racist, als extreemrechts, als xenofoob - de hele santenkraam -, sociaal en maatschappelijk geslachtofferd op het aambeeld van de politieke correctheid? Er zijn letterlijk mensen gesneuveld, Pechtold, met dat wegkijken van jou. Maar er lering uit trekken, verantwoordelijkheid nemen, de consequenties aanvaarden? Ach, vergissinkje, kan gebeuren.

  Toen kwam Jeroen Dijsselbloem op de radio: Fortuyn had gelijk, vond ook de Dijs, die destijds integratiewoordvoerder van de PvdA was. 'Hij had het over Marokkaanse en Turkse jongens die de straten van Rotterdam terroriseerden. Fortuyns boodschap was om zelf voor je normen te gaan staan en die niet te laten aantasten. Ook als je samenleving door migratie verandert. Het is legitiem om tegen nieuwkomers te zeggen dat ze zich in onze normen en waarden verdiepen.' Ja, zalvende woorden en zo, maar kwam daar toen maar eens om.

  'Ik weet niet meer wat ik toen dacht, maar ik ben het nu met hem eens.' Nou, we kunnen zo wel raden wat Dijsselbloem toen dacht, of wat hij misschien toen al wel dacht maar niet mocht uitspreken van zijn baas Ad Melkert, uweetwel, die van dat chagrijnige bakkes en van 'Nederland, word wakker!'

Intussen hebben de exorcisten een nieuwe duivel gevonden, en wel in de persoon van Thierry Baudet, die met zijn Forum voor Democratie twee zetels behaalde. Met weinig middelen maar met tomeloze energie wist Baudet in amper een paar maanden tijd een partij uit de grond te stampen en de Kamer binnen te loodsen. Ongehoord is de kwaadaardigheid waarmee het columnistendom en de socialemediagestapo de kersverse parlementariër sindsdien te lijf gaan.

  Asha ten Broeke (de Volkskrant) begreep niet hoe het mogelijk was dat de partij Artikel 1 van Sylvana Simons nul zetels had behaald, want in haar 'socialemediabubbel' stemde iedereen erop.

  In plaats van dan de logische conclusie te trekken dat die bubbel blijkbaar een tamelijk kortzichtig, om niet te zeggen bekrompen wereldbeeld oplevert, trekt ze liever van leer tegen Baudet, die een 'verkrachtingsverheerlijkende fascist' (sic) zou zijn.

  Zoals dat tegenwoordig gaat werd de bepaald niet appetijtelijke Ten Broeke vervolgens bestookt door het getokkificeerde geteisem, met reacties van de categorie Asha ten Broeke, daar trap ik mijn hond nog vanaf. Voer voor een nieuwe column natuurlijk. Gevolg: de goegemeente bemoederde de gekwetste ziel, over de wanstaltigheid van de oorspronkelijke column werd met geen woord meer gerept.

  Het Algemeen Dagblad liet ene Anne Fleur Dekker aan het woord, die Baudet ook al 'fascistoïde' mocht noemen. Anne Fleur afficheert zichzelf als 'activist', 'marxist' en 'veganist', iemand dus die in ideologisch opzicht in dezelfde onwelriekende moestuin rondscharrelt als Volkert van der Graaf.

  Dekker zou stemmen gaan tellen in Hilversum, Stel je voor, iemand met zo'n agenda die zonder enige vorm van controle stemformulieren op het juiste stapeltje moet leggen! De gemeente werd gelukkig bijtijds op haar antidemocratische inborst gewezen en stak er een stokje voor.

Maar ook het intellectuele puikje van Nederland hield zijn kruit niet droog. Buitenhof bracht ons socioloog Willem Schinkel. Baudet is iemand die 'eigenlijk' racistische en seksistische uitspraken doet, aldus Schinkel, zo maar even tussen neus en lippen door. 'Eigenlijk', alsof iemand van racisme en seksisme beschuldigen iets is wat we even in een bijzin doen, alsof dat niet een verkapte oproep tot ingrijpen is die altijd in verkeerde handen valt.

  Schinkel is een uitgesproken tegenstander van integratie van nieuwkomers en pleitte in 2012 voor een nieuwe 'politisering' die zich 'links van links' moest manifesteren. Links van links, ja. Ultralinks, links-radicaal, extreemlinks - allemaal geperverteerde begrippen, dus noemen we het links van links, moet hij geredeneerd hebben, maar het blijft natuurlijk hetzelfde dubieuze uiterste waar men zich beter verre van houdt.
  'Het integratiedebat heeft weinig baat bij dit trieste proza', schreef Max Pam al eens over een onleesbaar opstel van de socioloog.

  Schinkel, door Arend Jan Boekestijn een 'extremist' genoemd en door René Cuperus een 'jihadistische intellectueel', maaide ook Ahmed Aboutaleb nog even neer, door de moedige Rotterdamse burgemeester ervan te betichten 'Turken in elkaar te hebben geslagen'.

  Ik zeg het niet vaak, maar wat een gotspe. Nou ja, ik zeg het wél vaak, maar nooit was het zo gerechtvaardigd. Dit is gewoon onvervalste Erdogan-retoriek.

Het voorlopige dieptepunt werd bereikt door VPRO-medewerker Michael Schaap, beter bekend - naar verluidt - als 'De Hokjesman'.

  Hij twitterde: 'Je zou je hond nog niet op Asha zetten, dixit Baudet.' Maar dat had Baudet helemaal niet gezegd, het was een uitspraak van een van de laffe scheldkanonniers. Hiermee geconfronteerd koos Schaap de vlucht vooruit: 'Hij zei het kennelijk niet. Fuck him anyway. Druiloor en hufter ineen.' Dit is zo laagbijdegronds, werkelijk ongehoord. Kunnen die moslims van Azarkan als ze in België een schaap moeten gaan halen deze Schaap niet als ruilmiddel inzetten?

  Zo'n lastercampagne is kenmerkend voor links van links. Waar rechts van rechts altijd een groep aanwijst die tot zondebok wordt gebombardeerd, daar is extreemlinks gespecialiseerd in het belasteren, beschadigen en uiteindelijk onschadelijk maken van individuen. Je legt diegene woorden in de mond die hij óf in een totaal andere context óf in het geheel niet heeft gezegd, en als dat uitkomt speel je de vermoorde onschuld of maak je een halfslachtig terugtrekkende beweging om vervolgens vrolijk door te gaan met je haatcampagne. Het is de klassieke parabel van Barbertje van Multatuli.

  (Wat beide extremismen overigens gemeen hebben is dat ze uitgesproken 'pro-Palestina' zeggen te zijn, uweetwel, het slecht plakkende label waardoorheen in hun geval het aloude antisemitisme overduidelijk waarneembaar is.)

Kort na de verkiezingen circuleerde er op internet een afbeelding van een alinea tekst uit een boek van Baudet, waarmee de demoniseerders zijn levensgevaarlijke misogynie meenden te kunnen aantonen. Het bleek echter een passage uit Voorwaardelijke liefde (2014), Baudets roman, en de erin ontvouwde gedachten waren die van het personage. Maar hij is het zelf, aldus de Annefleurigen.

  Is Baudet dan dus ook een voorstander van vrouwenbesnijdenis? De hoofdpersoon van die, naar mijn mening overigens niet zo geslaagde roman, laat aan het eind immers zijn vriendinnetje deze ingreep ondergaan.

  Baudet voert in zijn roman een personage op dat deels op hem geënt is en met dat imago aan de haal gaat. Harry Mulisch werd zelfingenomenheid verweten, in De pupil (1987) liet hij een alter ego over zichzelf opmerken: 'Ofschoon ik een grondige hekel had aan zelfingenomenheid, ontveins ik mij niet, dat ik vaak zeer onder de indruk was als ik aan mijzelf dacht.' Baudet wordt op basis van zijn bijdrage aan de Fifty Shades/Julien Blanc-discussie vrouwonvriendelijkheid verweten, in Voorwaardelijke liefde levert de dolgedraaide protagonist Gregor zijn vriendinnetje over aan de vernederendste van alle behandelingen.

  Het zijn de wegen van de literatuur.

  Overigens heeft Baudet wel meer gemeen met Mulisch. Die laatste was de meester van de ironische zelfvergroting: het verwijt ijdel en arrogant te zijn pareren door het niet te bagatelliseren maar er juist een schepje bovenop te doen. Zo ook Baudet, die op het verwijt een elitaire kwezel te zijn reageerde met een quote in het Latijn. Dat is zelfironie, maar zoals Mulisch al wist: in Nederland is men daar absoluut ongevoelig voor.

  Angstaanjagend, deze hedendaagse boekverbranders met hun hetze. Je zou toch denken dat we hier sinds de processen tegen W.F. Hermans en Van het Reve vanaf waren.

  Het verschil is dat het destijds geborneerde gereformeerden en overmoedige katholieken waren die reclameerden over een paar hun onwelgevallige passages in romans, terwijl het nu onberekenbare activisten zijn die niet alleen in het geweer komen maar er ook eentje in een la hebben liggen, of tenminste zulke mensen kennen dan wel zouden kunnen inspireren.

De disproportionaliteit van deze demonisering is des te verbijsterender als men bedenkt dat er met Denk drie pionnen van Erdoğan, misschien wel de enige prominente politicus van het moment die zich daadwerkelijk als een fascist heeft geprofileerd, in de Tweede Kamer zijn gekomen.

  De politiek heeft al noodverbanden moeten leggen om de lange arm van Ankara buiten de commissie-Stiekem te houden: alleen de vijf grootste partijen zetelen er nog in, eventueel aangevuld met andere partijen op uitnodiging. Het is zeker niet denkbeeldig dat Denk in de nabije toekomst bij die vijf gaat horen. De partij werd nu al de grootste in de getto's van de grote steden. Het zaadje is geplant, de wortels vertakken zich onder de oppervlakte, het onkruid schiet op. Zelfs tot diep in België nu: de onvermijdelijke Abou Jahjah, godbewaarons, gaat geïnspireerd door het succes van Denk ook al de politiek in.

  Het is een hersenbreker: wat brengt een weldenkend mens ertoe Denk buiten schot te laten en alle pijlen, gedoopt in het bijtendste zuur, op Baudet te richten? Ik bedoel: wijs mij gerust het gevaar aan waar je het meent te ontwaren, maar de ongekende verbetenheid en haatdragendheid waarmee dat gebeurt, de huichelachtigheid ook, waar komt dat in godsnaam vandaan?

  De psychiater Esther van Fenema - misschien is er inderdaad een psychiater voor nodig om het te duiden - verklaart het uit de Nederlandse volksaard: 'de onstilbare behoefte om te controleren, te castreren en te nivelleren'. En om te 'ontmaskeren', kunnen we daaraan toevoegen, naar de fameuze analyse van Menno ter Braak door W.F. Hermans. Voor Ter Braak was het ontmaskeren van het Kwaad uiteindelijk een geval van 'persoonlijke penitentie', meende Hermans: 'Als ik de duivel maar overal ontmasker, denkt de christen, kom ik wel in de hemel. Als ik maar veel ressentiment ontmasker, denkt Ter Braak, ben ik... krijg ik... Ja, wat was hij dan, kreeg hij dan?'

  Dan deug ik, kunnen we inmiddels wel invullen, dan krijgt de ontmaskeraar een verlenging van zijn verblijfsvergunning in Deugdorp. De betreurde Vliegende Panters wisten het al in 2006 in hun onvolprezen 'Deuglied' vlijmscherp te verwoorden: 'Les 1 van willen deugen: huichel en wees laf.'

Asha ten Broeke kon Baudet 'op idealen niet betrappen', schreef ze ook nog, heerlijk helder huichelachtig. Baudet is iemand met wiens idealen ik het hartgrondig oneens ben, bedoelde ze natuurlijk, maar zoiets zorgt in die hoek onmiddellijk voor kortsluiting: in de bubbel van de Ten Broekes van deze wereld ben je het nooit oneens met iemand, daar bestaan geen andersdenkenden, daar bestaan alleen mensen die deugen en de rest zijn fascisten.

  Frank Poorthuis van het Algemeen Dagblad leek wel een serieuzere poging te willen wagen het fenomeen Baudet te demonteren, maar hij was niet belezen en niet geïnformeerd genoeg, zo gaf hij zelf grif toe: 'Natuurlijk, ik heb niet al zijn boeken uitgelezen, maar anderen gelukkig wel.' En dan vervolgens uitgerekend naar Sander Philipse verwijzen, de lippenstiftdragende social justice warrior die zelfs in eigen kring om zijn NSB-methoden wordt gehaat.

  Philipse meende aan de hand van een foto van Baudets boekenkast te kunnen aantonen dat hij een nazi is.

  Tja, als we zo gaan beginnen. In mijn kast staat het boek Voor Europa! van Verhofstadt en Cohn-Bendit, ben ik dan ook een federatiefundamentalist? En omdat ik het halve oeuvre van Grunberg bezit vind ik zeker ook automatisch dat het nazisme nuttig was omdat het ons Angela Merkel heeft opgeleverd?

Mark Rutte heeft geen visie en is daar trots op: visie is een 'olifant die het zicht belemmerd' heeft hij gezegd. Nederland is onder zijn leiding uit de crisis gekomen, pocht hij nu, en dus heeft hij het goed gedaan. Onder zijn leiding, ja, maar niet door zijn leiderschap. Integendeel: er is veel te hard bezuinigd, zo wees een rapport van ING uit, waardoor het hier veel langer heeft geduurd dan nodig was voor het weer beter ging.

  Baudet etaleert een visie die de olifant in de kamer benoemt. Hij appelleert aan een gevoel van urgentie: zijn boodschap is dat wat we betreft een aantal belangwekkende thema's - de EU, de euro, massa-immigratie, de toekomst van de democratie - op een kantelpunt in de geschiedenis staan.

  W.F. Hermans zei ooit in een interview met 'een geologische blik' naar de geschiedenis te kijken: de aarde is 3 miljard jaar oud, menselijk leven is er pas 1 miljoen jaar, de moderne mens hoogstens achtduizend jaar. Oftewel: de mens neemt in deze constellatie zo'n marginale rol in dat elk streven zinloos is.

  Die geologische blik is het andere uiterste van de economische blik van Rutte. Beide perspectieven zijn fundamenteel apolitiek.

  Veeleer gaat het nu om de 'demografische' blik van de middellange termijn: de vergrijzing in West-Europa versus de bevolkingsexplosie in met name Afrika en de impact die beide ontwikkelingen op ons land zullen hebben - dat wat in agitatorische kringen ook wel de 'omvolking' wordt genoemd.

  Tegen 2050 zal de Afrikaanse bevolking, met name in de Subsahara, verdubbeld zijn. Niger telt nu 17 miljoen inwoners, in 2050 55 miljoen. Nigeria nu 166 miljoen, in 2050 278 miljoen. Ethiopië: van 90 naar 186 miljoen. Enzovoort.

  Miljoenen Afrikanen zullen dan staan te popelen om naar de toch al steeds drukker wordende steden van het 'rijke' Europa te trekken. Het valt ze niet kwalijk te nemen, maar het stelt ons wel voor fundamentele keuzes, want als het inderdaad zo ver komt is er helemaal geen vrij en rijk Europa meer, met een verzorgingsstaat en sociale vangnetten en dergelijke verworvenheden, niet meer voor ons natives maar ook niet voor de nieuwkomers.

  Immigratie van die proporties zal instabiliteit veroorzaken, overbevolking is een prikkel voor oorlog, welvaarts- en welzijnsdaling kunnen ertoe leiden dat men levensruimte gaat opeisen, desnoods met genocidaal geweld jegens een zondebokgroep.

Het is een kardinale kwestie die om visie schreeuwt, maar verder heb ik er alleen Sybrand Buma (CDA) over gehoord. De leus van de CDA-campagne was dan ook 'voor een Nederland dat we door willen geven'. Buma kreeg uiteraard onmiddellijk het verwijt de racistische retoriek van de populisten te hebben overgenomen. (Overigens was het jammer dat het 'radicale midden', mijns inziens nog steeds een behartigenswaardige politieke koers, dit keer nauwelijks meer als campagneslogan werd gebruikt terwijl er juist nu zo'n behoefte aan was. Baudet wil zijn FvD als een middenpartij positioneren - misschien is er een vorm van samenwerking mogelijk.)

  De Buma's en Baudets waarschuwen voor de destructieve kracht van een migratiestroom van de geschetste proporties, de Anne Fleurs pleiten voor een 'grenzeloze solidariteit'. Beide visies kunnen geattaqueerd worden, maar dat gebeurt niet. Want het gaat nooit en nergens over de ideeën, de vergezichten, de inhoud, het gaat alleen over de buitenkant, de voorkant, de persoonlijke verdachtmaking en de radeloze en redeloze rancune. Na de casus Wierd Duk in de eerste maanden van 2016 is de casus Thierry Baudet daar het zoveelste moedeloos makende voorbeeld van.

  Telkens weer die tergende flauwekul over de pianofoto en het lavendelzakje, telkens weer die fixatie op 's mans uit de bocht vliegende hyperbolen. De stijl fungeert als alibi om niet op de achterliggende probleemstelling in te hoeven gaan. Nergens ook maar een serieuze overweging van de door Baudet in De aanval op de natiestaat geformuleerde 'derde wegen' van 'multicultureel nationalisme' en 'soeverein kosmopolitisme' bijvoorbeeld, of zelfs maar een beschouwing over de haalbaarheid van de door hem zo gewenste Nexit.

  Er zijn tal van redenen om eurokritisch, -sceptisch of zelfs anti-EU te zijn - de vechtscheidingmentaliteit jegens de Britten is het recentste voorbeeld -, maar laat ik de meest evidente noemen: zo lang men vrolijk doorgaat om het hele zootje maandelijks van Brussel naar Straatsburg te verplaatsen (kosten: meer dan honderd miljoen euro) vind ik het moreel pervers om niet tegen deze EU te zijn. Maar dat betekent niet dat een Nexit de oplossing is. Een serieus debat daarover wordt echter consequent bij voorbaat ondermijnd door botsende belangen, bangmakerij en ideologische dogma's.

  Dat was bij Fortuyn natuurlijk net zo: louter ophef over een interviewuitspraak, geëmmer over zijn avonturen in de darkroom, calvinistisch gefemel over zijn dandyeske gedrag en ego ('Ik word minister-president van dit land!'). Niemand heb ik toen gehoord over de mogelijke analytische waarde van Fortuyns metafoor van de 'verweesde' samenleving - hét kernidee van zijn denken - als verklaringsmodel voor de problematiek van een te snel ontzuilde moderne maatschappij, niemand over de ideologische en praktische potentie van zijn oplossingsvoorstel van een terugkeer naar de 'menselijke maat' - niemand. Ja, achteraf, toen het al te laat was, toen kwamen de serieuze studies, toen namen de andere partijen het gedachtegoed stilzwijgend over. Lees Zielloos Europa (1997). Alsof het gisteren is geschreven.

Vijftien jaar verder, maar niets geleerd. Weer komen de demoniseerders uit ivoren torens afgedaald en uit duistere holen gekropen. Dit is geen verdediging van Thierry Baudet, maar een aanklacht tegen de manier waarop het 'debat' in Nederland altijd weer moet worden gevoerd, een essay uit ergernis omdat hier blijkbaar niets van het recente verleden is geleerd.
  Een luttele twee zetels en alle alarmen in Deugdorp gaan af. Of zou het zo zijn dat de dorpsbewoners wel inzien dat FvD zo maar eens een factor van betekenis kan gaan worden in de toekomst? Wie weet, er is ook een gerede kans dat het voortijdig implodeert. Baudet is in ieder geval iemand die door roeien en ruiten gaat om iets te bereiken en dat is een manier die zowel respect afdwingt als angst inboezemt. 

  Val de politicus tot die tijd gerust aan hoor, maar op argumenten a.u.b., op de inhoud, en in het debat. Betoog dat zijn visie ongefundeerd is, zijn visioenen onhaalbaar zijn, zijn oplossingen onzinnig, of voor mijn part een averechts effect hebben, maar niet bij het minste of geringste dat het extreemrechts is en de visionair een fascist en een nazi en wat dies meer zij, want dan worden as we speak op muffe zolderkamers en in duistere kelders de messen geslepen, de kogels opgepoetst.

  Er is wel één belangrijk verschil met die omineuze jaren 2001-2002: waren het vijftien jaar geleden de politici (Melkert, Rosenmöller, De Graaf) die, weliswaar geruggensteund door bepaalde media- of mediafiguren (NRC Handelsblad, Job Frieszo, en natuurlijk Marcel van Dam als bruggenhoofd) voorgingen in de lugubere demoniseringsdans, daar gedragen de politici van vandaag zich over het algemeen een stuk fatsoenlijker en is het vooral het Gilde van de Kleine & Grote Meningen dat, ongetwijfeld ook vanuit een verstikkende distinctiedrang, een kabaal maakt dat zeer doet aan de oren.

Er zijn te veel columnisten, er zijn te veel twitteraars, er zijn te veel bloggers. Iedereen runt tegenwoordig zijn eigen open afdeling.

  P.F. Thomése hierover in 'Mijn reizen door cyberspace' (Verzameld nachtwerk, 2016, p. 37-38): 'Je ziet op het internet voortdurend dat de deelnemers het liefst zelf schrijven. Zelf het middelpunt zijn van dit onuitputtelijke universum. Die aanwezigheidsdrang, zeg maar gerust aanwezigheidsmanie verklaart ook de krankzinnige accumulatie aan "informatie". Iedereen schept zijn eigen helderheid, ieder hecht aan zijn eigen statements in dit uitdijend heelal vol uit hun baan geslingerde meteoren.'

  Een citaat als een mokerslag. En het noopt tevens tot zelfreflectie. Dit blog bestaat deze maand precies tien jaar, een myriade aan meningen, gedachten, aanzetten, probeersels, essays en andere opinies zijn cyberspace in geslingerd.
  Het begon ooit als een soort openbaar dagboek, maar door de jaren heen werd het persoonlijke vaker verruild voor het politieke, het anekdotische voor het analytische, het verslag voor de mening. De frequentie ging omlaag, de lengte van de stukken omhoog.
  Altijd was het met het doel helderheid te scheppen, voor mijzelf in de eerste plaats. Maar men wordt het ook een keer moe, en ik hecht ook niet zo aan mijn 'statements' - die overigens ook niet vrij bleven van ontmaskeringsdwang.

  Na 1340 blogberichten is het wel een keer mooi geweest, naar wij dachten.

  Bij dezen verontschuldig ik mij.

Geschreven 22-26 maart

Aan de Turken overgeleverd

Vorige week rolden Turkse tanks plotseling Syrië binnen. Het officiële verhaal luidde dat het doel van de operatie was om strijders van IS te verjagen uit het grensstadje Jarablus. Maar Erdogan gebruikt de strijd tegen IS in feite als dekmantel om korte metten te maken met de Koerden.

  Hij is in eigen land weliswaar in oorlog met de Koerdische communistische arbeidersbeweging PKK, een partij die algemeen als terreurorganisatie wordt aangemerkt, maar nu bombardeert hij de YPG, dat zijn Syrische Koerden, ondanks eerdere waarschuwingen van de VN, de VS én de EU om dat vooral niet te doen.

  Turkije heeft ze allemaal in de tang. De Amerikanen hebben de luchtmachtbasis Inçirlik nodig bij de oorlog tegen IS en bovendien willen ze niet dat Erdogan goede maatjes wordt met Poetin, waartoe de eerste stappen al zijn gezet. En de incompetente, decadente EU, niet eens in staat haar buitengrenzen te bewaken, heeft die vermaledijde vluchtelingendeal als steen op de maag liggen.

  Amerika en Europa kruipen dus voor Erdogan, uit dom eigenbelang en radeloze zwakte.

  Dat de Turken zich momenteel alles kunnen permitteren werd bitter duidelijk toen ze uitgerekend op de dag dat de Amerikaanse vicepresident Joe Biden op bezoek kwam Syrië binnenvielen. Een grove schending van de soevereiniteit van een ander land, maar Biden durfde de brutaliteit niet te veroordelen. Hij zei 'sorry' voor het zogenaamde uitblijven van steun aan Turkije na de coup, zegde zijn medewerking toe aan de uitlevering van Gülen en stak tot besluit de Koerden een door Erdogan aangereikt mes in de rug. Die eiste namelijk dat de Koerden zich zouden terugtrekken ten noorden van de rivier de Eufraat, en Biden was het met hem eens: de Koerden moeten doen wat Erdogan zegt, anders steunen de Amerikanen de Koerden niet langer bij hun strijd tegen IS.

  Het is een gotspe van de buitencategorie. De Koerden hebben eerst het vuile werk mogen opknappen om IS te verdrijven, en nu ze daarin zijn geslaagd moeten ze weer oprotten.

De haviken Bush en Cheney vielen ooit onder valse voorwendselen Irak binnen, een onbezonnenheid waaraan we onder meer de opkomst van IS te danken hebben. De idealisten Obama en Biden zijn hun tegenpolen, zij willen zich juist niet te veel bemoeien met de brandhaard die Midden-Oosten heet, maar het wrange is dat ze daarmee evenzeer voor escalatie zorgen. Dat begon al toen Obama halfslachtig een 'rode lijn' trok voor Assad maar niet de daad bij het woord voegde toen de Syrische dictator die lijn overging, wat vele ontgoochelde Syriërs regelrecht in de armen van IS dreef. En nu is er dus de knieval voor Ankara.

  Obama en zijn secondant Biden zijn geen cowboys zoals Bush en Cheney, ze zijn zachte heelmeesters, en we weten wat het spreekwoord daarover zegt.

  Zoals te verwachten viel heeft IS intussen alweer enkele dorpen rond de strategische plaats Manbij heroverd op de Koerden. En dat is precies wat de Turken allesbehalve slecht uitkomt, want zo lang IS er is hebben zij een legitieme reden om Noord-Syrië - maar in de praktijk dus de Koerden - te blijven bestoken.

  Erdogan heeft gisteren in Gaziantep letterlijk gezegd: 'We zullen de PYD blijven bestrijden tot ze uitgeroeid zijn.' Een belangrijke uitspraak. Hij had het dus niet over de PKK, de Turkse Koerden, of over de YPG, de militaire tak van de Syrische Koerden die nu al gebombardeerd wordt door Turkije, maar over de PYD, de democratische eenheidspartij die de drie kantons bestuurt die samen 'West-Koerdistan' of 'Rojava', de Koerdische autonome regio in Syrië, vormen.

  Joël Voordewind (ChristenUnie) trok aan de bel: 'Erdogan dreigt met genocide op Syrische Koerden, een NAVO-bondgenoot, terwijl andere NAVO-leden de Koerden steunen in hun strijd tegen Isis!'

  Erdogan heeft gezworen de Koerden in Syrië te zullen blijven bombarderen, de Koerden in Syrië op hun beurt weigeren zich terug te trekken en laten zelfs versterkingen aanrukken - en de PKK zal de oorlog in en tegen Turkije verder blijven opvoeren. Zojuist lees ik dat de Turkse tanks Manbij al naderen. De dekmantel wordt al afgeworpen. De Amerikanen sputteren eindelijk wat tegen, maar overtuigend is het allesbehalve.

De Turken verwijten Europa intussen dat het zich onvoldoende heeft uitgesproken tégen de coupplegers en vóór de zittende macht. Europarlementariër Kati Piri van de PvdA vond dat 'we' er in Europa inderdaad 'iets te makkelijk overheen gestapt' zijn: 'Het was een traumatische ervaring voor de Turkse samenleving. Dat hebben wij onderschat. Binnen 24 uur stonden wij al klaar met een opgeheven vinger.'

  Dat is volstrekte onzin, de EU-baasjes buitelden juist over elkaar heen om de coup te veroordelen en Erdogan te feliciteren met het zegevieren van de 'democratie' en de 'rechtsstaat' - dat is niemand vergeten mag ik hopen. Toen in de dagen daarna snel duidelijk werd dat Erdogan de mislukte coup juist aangreep om diezelfde democratie en rechtsstaat in rap tempo te ontmantelen, tóen bleef het stil. Want we moesten de Turk, sluiswachter immers bij de grote vluchtelingstroom, te vriend houden. Het enige land dat stevige kritiek uitte was Oostenrijk. Ankara riep meteen de Turkse ambassadeur terug uit Wenen.

  Vandaag ging Bert Koenders in Turkije praten met zijn Turkse ambtgenoot Cavusoglu, die hem schoffeerde door tijdens de persconferentie te verkondigen dat Ankara het volste recht heeft om zich met de Turken in Nederland te bemoeien. Ahmed Aboutaleb was eerder terecht boos op de Turkse consul-generaal, die Nederlandse burgemeesters dacht te kunnen voorschrijven hoe om te gaan met demonstraties en met Gülen-aanhangers. De Rotterdamse burgemeester wilde de consul hierover spreken, maar die zegde doodleuk de afspraak op het laatste moment af. Ik stel voor dat we deze consul zelf alvast terugsturen naar Turkije, onruststokers hebben we hier al genoeg.

  Dirk-Jan van Baar noemt in de Volkskrant het Westen 'paranoïde', bijvoorbeeld 'bij "de lange arm van Ankara" die wij in Europa ontwaren', - alsof daar niet allang genoeg bewijs voor is! 'Rustige eerste schooldag op "Gülenscholen"' was vorige week maandag een headline. Het ging over Nederlandse scholen...Vandaag werd overigens duidelijk waaróm het zo rustig was: ouders houden hun kroost massaal thuis uit angst voor intimidatie en represailles.

  En waarschijnlijk zijn we zelfs nog lang niet wantrouwend genoeg. De Duitse politicus Hans-Christian Ströbele (Die Grünen) onthulde vorige week in een interview met Die Welt dat de Turkse geheime dienst maar liefst 6000 informanten in Duitsland heeft die de 3 miljoen Turken in Duitsland in de gaten moeten houden - een spionagenetwerk groter dan de Stasi in Oost-Duitsland! In Duitsland zijn ze door dat verleden extra gevoelig voor zulke praktijken. Wij zijn in Nederland veel te naïef en te bescheten - in die volgorde - om op te treden. 

  Koenders gaat erheen 'om zijn zorgen te uiten', laat zich vervolgens als een schooljongen ten overstaan van de hele klas de les lezen en verkondigt vervolgens op de nationale televisie dat die Turk eigenlijk nog wel gelijk heeft ook. Neville Chamberlain is gereïncarneerd en hij heet Bert.

Omdat Erdogan een moslim is

I
Elma Drayer stelt in de Volkskrant de prangende vraag waarom 'ooit zo respectabele instituten' als NRC Handelsblad, De Bezige Bij en de VPRO opeens zo weglopen met de Belgisch-Libanese onruststoker Dyab Abou Jahjah.

  Dat is eenvoudig: bij elk van de drie is hij gechaperonneerd.

  Bij onze Zuiderburen werd Abou Jahjah ooit mede salonfähig gemaakt door Peter Vandermeersch. Als hoofdredacteur van De Standaard ruilde die de katholieke signatuur van de krant in voor de politiek-correcte heilsleer, met als middellangetermijneffect dat men in 2014 een eindredacteur vrijmaakte om Abou Jahjah een wekelijkse column te kunnen bieden. Nu diezelfde Vandermeersch de baas zetbaas bij de NRC is, vormt ook die krant een gespreid bedje voor onze activist.

  Bij de Bij was het eveneens een Vlaming, ene Katrijn Vanhauwermeiren, die de wolf in schaapskleren binnen wist te loodsen. Dat kunnen we namelijk afleiden uit deze bizarre alinea in een reportage over het rumoer binnen de uitgeverij:

  'Inmiddels heeft De Bezige Bij maatregelen getroffen om ongelukken als deze in de toekomst te voorkomen. Voortaan overleggen de hoofdredacteuren van de verschillende bedrijfsonderdelen fictie, non-fictie en Vlaamse literatuur met elkaar voordat ze besluiten om een titel uit te geven. Dat gebeurde tot nu toe niet.'

  Vanhauwermeiren heeft er dus helemaal op eigen houtje voor kunnen zorgen dat het in de korf van de Bij nu hommeles is.

  En de VPRO? Heeft Abou Jahjah zijn columnistenhonorarium misschien aangewend om tientjeslid van de Voorheen Progressieve Radio Omroep te worden? Of zou er een verband zijn met het feit dat Zomergasten dit jaar gepresenteerd wordt door Thomas Erdbrink, bekend van de geslepen Iran-promotie? Die vriendelijke jongen die met zijn ironische dictie Iran portretteerde als betrof het een aflevering van 't Is Hier Fantasties?

  Om alvast warm te draaien mocht Abou Jahjah bij zijn beschermheer Vandermeersch een opstel inleveren over de mislukte coup in Turkije. Het resultaat is een krakkemikkige hak-op-de-tak-tekst vol kromme redeneringen, onnavolgbare gedachtesprongen en absurde vergelijkingen, dat alles gelardeerd met een flinke schep slachtoffersentiment en een snuf schaamteloze zelfverheffing.

II
De wereld beschouwt Erdogan nu als de belichaming van het kwaad, zo heeft Abou Jahjah geconstateerd. En dat terwijl die arme Erdogan alleen maar af en toe een grote mond opzet tegen Europa, meer niet. Waarom is hij dan toch de gebeten hond? Onze radicale denker heeft het antwoord klaar: omdat Erdogan een moslim is.

  Verdomd.
  Omdat hij een moslim is.
  Is dát het.

  En ik dacht nog wel dat het was omdat in Turkije - dat al in rap tempo naar een dictatuur aan het afglijden was - de dagen van de lange messen zijn begonnen: omdat Erdogan sinds de coup ruim 10.000 militairen, waaronder een paar honderd generaals en admiraals, heeft ontslagen of gevangen heeft gezet. Omdat die gevangenen vernederd, gemarteld en gelyncht worden.

  Ik dacht omdat Erdogan zo'n 2700 rechters en officiers van justitie op non-actief heeft gezet, 8000 politieagenten heeft ontslagen en 17.000 ambtenaren naar huis heeft gestuurd.

  Omdat hij 1577 decanen en andere onderwijsbestuurders uit hun functie heeft ontheven, van 21.000 docenten de onderwijsbevoegdheid heeft ingetrokken en academici tot nader order heeft verboden het land te verlaten.

  Omdat hij 45 kranten, 23 radiozenders, 16 tv-stations, 15 tijdschriften en 3 persbureau's een publicatie- of uitzendverbod heeft opgelegd.

  Omdat hij de noodtoestand heeft uitgeroepen om nog meer macht naar zich toe kunnen trekken, zodat hij nu zelfs niet meer het excuus van een vermeende link met de coup nodig heeft om zijn ideologische zuiveringen door te voeren.
  Omdat hij eerder al de grondwet heeft gewijzigd om de immuniteit van volksvertegenwoordigers te kunnen opheffen en het parlement daarmee te kunnen zuiveren van Koerden - diezelfde Koerden die bij 'militaire operaties' in het Zuid-Oosten van het land massaal worden vermoord of van huis en haard worden verdreven.

  Kortom, omdat Erdogan de rechtsstaat heeft opgeheven en van Turkije een onvervalste fascistische dictatuur aan het maken is.

  Diezelfde Erdogan, mind you, die al eens heeft verklaard het nazi-Duitsland van Hitler als zijn grote voorbeeld te beschouwen voor de staatsinrichting van Turkije.

  Allemaal klein bier, volgens Abou Jahjah. Afbraak van de rechtsstaat? Hij ziet dat toch anders: Erdogan durft slechts 'af en toe de rechtsstaat tot het uiterste te stretchen'. Het staat er echt.

III

En ik al die tijd maar denken dat ik Erdogan als een groot gevaar beschouw omdat ik met lede ogen moet aanschouwen dat hem nauwelijks een strobreed in de weg wordt gelegd.

  Omdat de EU-bonzen na het mislukken van de militaire coup er als de kippen bij waren om Erdogan te feliciteren met 'de overwinning van de democratie en de rechtsstaat' maar vervolgens laf er het zwijgen toe deden toen bleek dat Erdogan diezelfde rechtsstaat - of wat daar nog van over was - in moordend tempo aan het ontmantelen was.

  Omdat ze de onderhandelingen over een Turks EU-lidmaatschap niet onmiddellijk beëindigden, zelfs niet opschortten, maar er doodleuk een vervolg aan gaven.

  Omdat Erdogan ook de Turken in het buitenland opstookt om zogenaamde Gülen-aanhangers aan te geven. Omdat hij er daarmee voor zorgt dat ook in ons land en elders in Europa Turken elkaar naar het leven staan, ruiten ingooien, brandstichten en dreigen en bedreigen dat het een aard heeft.

  Maar nee, de werkelijke reden is volgens Abou Jahjah dus dat Erdogan een moslim is. Kritiek op Erdogan = islamofobie. En islamofobie is 'antisemitisme 2.0'. Hij schrijft het echt.
  Islamofobie is niet antisemitisme 2.0, Jahjah, islamofobie is islamofobie. Het zich heel slinks 'antizionisme' noemende antisemitisme, waarvan jij de belichaming bent, dát is antisemitisme 2.0.

  Snel genoeg wordt duidelijk waar het Abou Jahjah eigenlijk om gaat, waar het deze whataboutist uiteindelijk altijd om te doen is: Israël en de Joden. Waarom Erdogan een dictator noemen en Netenyahu (sic) niet? vraagt hij.

  Erdogan is een enge dwaas, een paranoïde potentaat. Bovenal is hij - en dat is de kern van de zaak - een dictator die als een spin in het midden van het explosieve wereldpolitieke web zit. Iemand die door een samenloop van geografische, historische en politieke omstandigheden een ongekende machtspositie heeft en daarmee in staat is Europa ernstig te destabiliseren, niet in de laatste plaats omdat hij met zijn lange arm ten onzent myriaden gewillige aanhangers weet te mobiliseren - jongeren vooral, diezelfde jongeren die door Abou de Opjutter aangemoedigd worden om vooral niet te veel te integreren in de samenleving maar die samenleving juist te wantrouwen en zich te wentelen in de van rancune en ressentiment doortrokken slachtoffercultus. 

  Die levensgevaarlijke combinatie is op Benjamin Netanyahu niet van toepassing. Op Israël is genoeg aan te merken, maar Israël vormt geografisch niet de cruciale verbinding tussen Europa en het kruitvat Midden-Oosten, Israël is geen doorvoerhaven naar Europa voor IS-terroristen, met Israël is geen schimmige deal gesloten over de migrantenstroom, Israël is geen kandidaat-EU-lidstaat, en bovendien hebben we hier geen last van louter aan het land van herkomst loyale Israëliërs die op afstand bestuurbaar met vlaggen de straat op te dirigeren zijn. Dat geldt allemaal wel voor Turkije.

  Abou Jahjah ziet het allemaal niet, hij is verblind door zijn haat jegens Israël, zijn afkeer van Joden, en zijn lucratieve handel in allochtoons slachtofferschap.

  Zij die Erdogan bekritiseren hebben niet 'het morele gelijk', beweert hij aan het slot van zijn epistel. 'Wanneer ze Erdogan als dictatoriaal wegzetten, doen ze dat niet uit liefde voor democratie, maar uit haat voor mannen die het met geiten doen, mannen zoals Erdogan, maar ook zoals ik en velen anderen (sic), met een big mouth en een attitude.' Erdogan en Jahjah, de fascist en de narcist, geestverwanten - fijn dat hij het zelf erkent - door hun grote bek en onbeschofte gedrag.
  En door het feit dat we nog jaren spijt als haren op ons hoofd zullen hebben dat we ooit met beiden in gesprek zijn gegaan.

Nederland anno 2016

Afgelopen weekend stroomde het vaandelzwaaiende voetvolk van de islamofascist Erdogan massaal de straten en pleinen van onze steden op om, opgehitst door de gouwleiders Kuzu en Öztürk, hun onderwerping aan de Grote Leider te tonen, het verkeer te hinderen, burgers te intimideren, verslaggevers aan te vallen, ruiten in te gooien en - uiteraard - allahu akbar te brullen.

Geen bereden politie te zien, geen ME, geen hondenbrigade, zelfs de verkeerspolitie liet het afweten.

Een dag eerder werden alle verloven wel massaal ingetrokken...

Onderweg naar #Terschelling. Samen met oa @BeredenPolitie en #ME toezicht houden ivm oefenwedstrijd @scHeerenveen pic.twitter.com/IksEODg2OG

— Hondengeleiders NN (@Politiehond_NN) 13 juli 2016

@keuningmatthijs @Politiehond_NN @BeredenPolitie Ging het maar om een oefening. #vrezenindeprovincie

— Hielke (@HielkeSCH) 15 juli 2016

@maralgrunn @HielkeSCH @Politiehond_NN @BeredenPolitie FC Oss.

— Matthijs Keuning (@keuningmatthijs) 15 juli 2016

@HielkeSCH Mooie dag dus. Angst regeert nog steeds. Helaas. @keuningmatthijs @Politiehond_NN @BeredenPolitie

— maral (@maralgrunn) 15 juli 2016

Erdogan, de vrijheid van meningsuiting en de denkfouten

De discussie over de vrijheid van meningsuiting naar aanleiding van de affaires met de Turkse schurk Erdogan wordt mijns inziens geplaagd door een aantal denkfouten.

   Op een daarvan wees ik eerder al: de aanname dat Jan Böhmermann Erdogan voor van alles en nog wat zou hebben uitgemaakt is een kwalijke vereenvoudiging en daardoor pertinent onjuist. Hij kondigde nadrukkelijk aan: wat ik nu ga zeggen mag volgens een stoffig Duits wetsartikel helemaal niet, in tegenstelling tot dat onschuldige spotliedje waar Erdogan al om uit zijn slof schoot en naar de rechter liep. Die context wordt vrij stelselmatig genegeerd, gevoed door de beeldcultuur: uitentreuren zien we fragmenten van het voorlezen van het gedicht voorbij komen, het kader waarbinnen Böhmermann dat deed blijft onderbelicht.

   Een tweede denkfout vloeit hieruit voort en vinden we vooral bij de Dolf Jansens van deze wereld, bijvoorbeeld bij Dolf Jansen zelf: 'Als er geen gedachte of doel achterzit is beledigen zwaktebod. Satire vaak ook, trouwens.' Los van de vraag of je het hiermee eens moet zijn, gaat het in het geval van Erdogan, Merkel en Böhmermann dus niet op. Er zat wel degelijk een bloedserieuze gedachte achter de sketch, de presentator had wel degelijk een welomlijnd doel: een misstand aantonen, namelijk dat er een slapend wetsartikel is dat ondermijning van de vrije samenleving door een buitenlands staatshoofd faciliteert, en daar is hij dan ook op zeer wrange wijze in geslaagd.

   Een derde fout corrumpeert de discussie over de zaak-Ebru Umar. De usual suspects Kuzu en Azarkan, maar ook als academici vermomde activisten redeneren als volgt: Ebru Umar mag zomaar alles zeggen maar voor Nederturken die het daar niet mee eens zijn geldt die vrijheid van meningsuiting blijkbaar niet. Een klassieke denkfout, die stevige kritiek op een mening verwart met het monddood willen maken van degene die deze mening uit. Als ik mijn afschuw uitspreek over een bepaalde mening, dan betekent dat niet dat ik vind dat die persoon zijn mening niet had mogen uiten. Integendeel, laat abjecte en andere onwelgevallige meningen maar volop gespuid worden, dan kunnen we ze tenminste plaatsen, leren herkennen, weerleggen, met andere meningen bestrijden en desnoods belachelijk maken.

   Een laatste fout is veel principiëler en daardoor ook veel ergerniswekkender. Deze gedachtegang werd deze week bij Pauw gedebiteerd door voormalig misdaadverslaggever en thans officieuze Denk-ideoloog Peter R. de Vries. Het is het moet dat nou-argument: is het nu echt nodig om Erdogan te beledigen en hem met de grofste scheldwoorden te provoceren? Nee, dat moet inderdaad niet, Peter, maar dat is de kwestie ook niet, de essentie is dat het mag.

   De Vries verplaatst de discussie oneigenlijk van het juridische domein naar ethisch-moreel terrein. Schimpen, schelden, beledigen, de vertrouwde hete hangijzers in de nooit aflatende kwestie hoe we met elkaar moeten samenleven, met elkaar kunnen communiceren, met elkaar mogen discussiëren - het zijn zaken van fatsoen, van morele hygiëne. De vraag wat wel en niet kan, waar de grenzen van het debat en dus van de meningsvrijheid liggen, dat is een vraag die alleen in en door dat debat beslecht kan worden, in de publieke ruimte, en dan nog altijd maar met tijdelijke geldigheid, want het debat mag nooit stoppen, het gesprek moet altijd gevoerd blijven worden.

   Daarom kan de vrijheid van meningsuiting niet absoluut begrensd worden, want dan is het helemaal geen vrijheid van meningsuiting meer. Geen wettelijke instantie kan bovendien bepalen wat beledigend is, wat kwetsend is, dat zijn hoogst subjectieve termen. En zelfs een veroordeling achteraf is zinledig, zoals Carine Crutzen mooi laat zien: 'Geen rechter die kan bepalen waardoor ik wel of niet gekwetst kan zijn, geen rechter die mijn gekwetstheid kan wegnemen door te zeggen dat die ander niet mag kwetsen.'

   Erdogan speelt de beledig- en kwetskaart nu als troef uit in een politiek kaartspel met de EU waarbij hij niet alleen een van de spelers is maar ook de croupier die weet dat de andere partij zwakke kaarten heeft. Hij geniet van zijn macht en gaat telkens een stap verder. Gisteren: Ebru Umar mag Turkije niet verlaten terwijl er GEEN aanklacht vanwege het OM tegen haar loopt! Dan wordt ze dus de facto in gijzeling gehouden door het regime van deze schoft. Het is een grof schandaal.

   Daarnaast waren er twee nieuwe aangiftes ingediend tegen haar, waarvan er een een cartoon betrof, van de hand van Linda Zoon, waarop Umar al schrijvend te zien is, geketend aan een grote, zware kogel met de Turkse vlag erop. Om een tekening gemaakt door iemand anders een aangifte aan je broek krijgen! Krankzinniger wordt het niet, zou je zeggen.

   Bij monde van Frans Timmermans kondigde de EU woensdag aan dat visumvrij reizen voor Turken in juli al een feit kan zijn. Turkije had 'indrukwekkende vooruitgang' geboekt in het voldoen aan de gestelde voorwaarden. 

   Een dag later werd premier Davotoglu door Erdogan aan de kant geschoven omdat hij moeite heeft met een grondwetswijziging die de macht van de president vergroot ten koste van de premier. Gedoodverfde opvolger is Berat Albayrak. Hij is de schoonzoon van Erdogan.

   Vandaag blufpokerde Erdogan vrolijk verder. Een van de resterende voorwaarden is dat Turkije wijzigingen aanbrengt in haar antiterreurwetgeving. Die is nu zo breed geformuleerd dat ook journalisten op basis van deze wet in hechtenis genomen kunnen worden. Dat gaan we dus mooi niet doen, zei Erdogan tegen zijn aanhangers, wij gaan onze eigen weg. 

   En wat was de reactie van Timmermans en de zijnen? O nee, Erdogan, maar dan gaat dat akkoord dat we hadden dus ook niet door? Deal's off! 

   Niets van dat alles, het bleef oorverdovend stil, het momentum ging voorbij. 

   Dat laffe zwijgen, dat kruiperige, huichelachtige buigen voor zo'n bandiet, het is oneindig veel schadelijker en gevaarlijker dan welke grof geformuleerde beschimping, belediging of scheldkanonnade dan ook.

De LAvA-partij, een rommelende vulkaan

Het was even schrikken toen het nieuws bekend werd, maar dat de dolle dictator Erdogan columniste Ebru Umar in haar vakantiehuis in Kusadasi had laten arresteren mocht nauwelijks een verrassing heten. De Nederlandse van Turkse origine staat bekend om haar kritische columns waarin ze geen blad voor de mond neemt en ook Erdogan niet spaart. Erdogan heeft dankzij de migrantencrisis de volledige EU in zijn achterzak en waant zich onaantastbaar, zeker na de Kotau van Merkel. Klikkende 'Nederturken' deden de rest.

   Schokkend was vooral de tweedeling in de samenleving die zichtbaar werd in de reacties op de arrestatie, en die zich leek te voltrekken langs de scheidslijnen van autochtoon en allochtoon Nederland. Gelukkig lag het in werkelijkheid genuanceerder, maar het kan niemand ontgaan zijn dat wel erg veel Turkse Nederlanders pal stonden voor Erdogan en hun haat jegens Umar niet onder stoelen of banken staken. Vooral jonge Turken, hier geboren nota bene, kraaiden de victorie. Dat is een veel verontrustender fenomeen dan de intimidatiepraktijken van een megalomane tiran.

   In zijn klassieke rede 'Wat is een natie?' (1882) beargumenteerde de Franse filosoof Ernest Renan dat een natie niet gedefinieerd kan worden op basis van ras, taal, religie of geografie. Het is 'de gedeelde wens om samen te leven' van een bevolking die een natiestaat bijeenhoudt. Wanneer nu een belangrijk deel van de inwoners loyaler blijkt aan het land van herkomst dan aan het land waarin ze leven, waar ze geboren en getogen zijn, dan is dat dus potentieel funest voor het bindweefsel van de natiestaat Nederland - bindweefsel dat toch al ernstig wordt aangetast door het federaliseringsfetisjisme van Brussel.

   Daar komt nog bij dat die intens Nederlandvijandige houding intussen ook politieke vertegenwoordiging heeft gekregen. Alle partijen van links tot rechts veroordeelden het Turkse ingrijpen in felle bewoordingen, op twee parlementariërs na: de dissidente ex-PvdA'ers Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, die de arrestatie van Umar volledig terecht vonden, ze had het immers over zichzelf afgeroepen. Ook klaagden ze dat er voor hen en voor hun achterban gezien de boze reacties blijkbaar geen vrijheid van meningsuiting bestond in dit land - daarmee het fundamentele verschil tussen stevige kritiek op een mening enerzijds en vrijheidsberoving van staatswege om een mening anderzijds missend of schaamteloos negerend. De schandalige oproep van het Turkse consulaat om beledigingen aan het adres van Erdogan te melden deden ze af als een 'mediahype'.

   Eerder deed Öztürk al de wenkbrauwen fronzen toen hij Wilders vergeleek met 'een tumor in je hoofd' en hij het plan om kopstukken uit de islamitische gemeenschap in te zetten om radicaliserende jongeren beter in de gaten te houden als 'stasipraktijken' bestempelde. Kuzu en Öztürk maken sinds hun breuk met de PvdA zoveel mogelijk kabaal met het oog op de verkiezingen van 2017, waaraan ze als de Beweging Denk zullen deelnemen. Denk. Zelden was een naam zo slecht gekozen. De heren denken zelf namelijk niet zo veel na, het zijn filiaalmanagers van de AK-partij, de vuile nagels aan de Lange Arm van Ankara. Dat was een passender naam geweest: de LAvA-partij.

   Denk mikt op het ressentiment van de allochtone Nederlander die gewoontegetrouw PvdA stemt of nooit politiek betrokken is geweest. Dankzij het electorale opportunisme van de sociaaldemocraten zijn Kuzu en Öztürk zelf ooit in de Kamer beland, niet voor niets wordt de voormalige arbeiderspartij vaak gekscherend Partij voor de Allochtonen genoemd. En precies die benaming wordt door Kuzu nu aangegrepen om zich af te zetten tegen zijn vroegere broodheer. Die zou bang zijn om als partij van 'theedrinkers en slapjanussen' te worden weggezet en daarom niet genoeg voor moslims durven opkomen. Zelf kennen ze geen angst om die onvrede als electorale brandstof te misbruiken.

   Maurice de Hond denkt dat Denk bij de volgende verkiezingen best 'een of twee zetels' zou kunnen veroveren. Dat lijkt me nog voorzichtig geschat. Sinds kort heeft immers ook de onvermijdelijke Marokkanenvertegenwoordiger Farid Azarkan zich aangesloten bij de twee Turken. Azarkan, de constant opgefokte uitventer van het allochtone slachtofferschap, de brulboei die aan excuses eisen een dagtaak heeft, en dat steevast met dreinende stemverheffing doet. Wat als Azarkan ook de Marokkaanse gemeenschap meekrijgt?

   Denk is net als de PVV tegelijk product en producent van het wij-zij-denken dat door de elites in Den Haag wordt afgekeurd maar niettemin de wind in de zeilen heeft: 'wij' staat op 40 zetels in de peilingen. Nu hebben 'zij' ook een partij, met als gezegd een enorme en bovendien uitdijende potentiële achterban. Als ze die weten te mobiliseren en in de aanloop naar de verkiezingen hun momentum kunnen vinden, dan kan die LAvA-partij best weleens voor een enorme vulkaanuitbarsting gaan zorgen die het politieke landschap ingrijpend verandert.

Lidmaatschap Turkije is cynische koehandel

Als er iemand is die politieke munt weet te slaan uit de onrust in de Arabische wereld, dan is het wel de Turkse tiran Erdogan. De chaos in Syrië bood hem al de uitgelezen kans de Koerden te bombarderen onder het mom van acties tegen IS - de Koerden die nota bene als enigen stevig weerwerk boden tegen de Islamitische Slagers. En nu kan Erdogan ook de onophoudelijke vluchtelingenstroom vanuit Syrië in zijn voordeel ombuigen door te eisen alleen garant te zullen staan voor opvang in de regio in ruil voor allerlei privileges en tegenprestaties, waaronder zelfs heropening van de onderhandelingen over een EU-lidmaatschap.

    Lang geleden sprak Erdogan zich uit als een voorstander van de sharia, maar eenmaal aan de macht leek hij die opvatting gelukkig overboord te hebben gezet. Corruptie werd teruggedrongen, marteling eveneens. Sinds 2008 heeft Erdogan het beschaafde masker echter weer afgezet en Turkije langzaamaan een ander, islami(s)tisch gezicht geven.

    Het is nu een land dat censuur uitoefent over de media en journalisten gevangen zet, dat de mensenrechten en in het bijzonder vrouwenrechten stelselmatig met voeten treedt (het enige recht dat vrouwen erbij hebben gekregen is het bijzonder twijfelachtige 'recht' om in openbare gebouwen een hoofddoek te dragen), het land dat is afgegleden van een seculiere samenleving naar een religieuze politiestaat. En met zo'n land wil de onvermijdelijke Frans Timmermans de paringsdans hervatten.

    Dit nieuws komt op dezelfde dag dat Turken in Nederland laten weten onaangenaam verrast te zijn door de brief van Erdogans AK-partij die ze op hun deurmat vonden, en die een bindend stemadvies behelst voor de Turkse parlementsverkiezingen in november. Ze 'vragen zich af hoe de AK-partij aan hun adresgegevens komt'.

    Dat getuigt van een naïviteit die mij op mijn beurt onaangenaam verrast. Het is toch genoegzaam bekend dat Turkije de banden met Turken in het buitenland strak wil houden, dat zij in de visie van het regime in de eerste en de laatste plaats marionetten zijn wier touwtjes in Turkse handen zijn en blijven - de spreekwoordelijke 'lange arm' van Ankara. Turken mogen niet volledig integreren maar moeten hun Turkse identiteit en daarmee ook loyaliteit met het land waar hun roots liggen behouden en idealiter vooropstellen.

    Dat gaat soms erg ver. In 2010 werd in Ankara een 'Departement voor Turken in het Buitenland' geopend, een soort hoofdkwartier vanwaaruit de 'diaspora' gecontroleerd en gestimuleerd wordt. Duizenden euro's moeten Turken in het buitenland betalen om hun dienstplicht af te kopen. En zijn we al vergeten dat Turkije zich in 2013 dacht te kunnen bemoeien met het pleegouderbeleid van Nederland toen het jongetje Yunus aan een lesbisch stel werd toegewezen? Of dat de Turkse regering hier een demonstratie initieerde toen in 2014 in Almelo een herdenkingsmonument voor de Armeense genocide werd onthuld? Zo'n bemoeizuchtige en achterlijke buurman zeg je toch eerder de wacht aan dan dat je hem uitnodigt de muur tussen je woning en de zijne te slopen voor een vrije doorloop?

    Een waardengemeenschap zou de centrale idee van een Europese Unie moeten zijn, dat wil zeggen een verbond van staten die dezelfde culturele en ideologische waarden delen, voorstaan en verdedigen. Turkije is onder Erdogan een land geworden dat zich heeft vervreemd van die verlichte waarden. Het heeft Europa de rug toegekeerd en het vervolgens op een lopen gezet richting duister fanatisme. Vrije toegang van Turken en toekomstige toetreding van het land tot de EU als ruilmiddel om de instroom van Syrische oorlogsvluchtelingen te beperken zou een zeer cynische vorm van geopolitieke koehandel zijn waar de EU verre van moet blijven.

Derde Wereldoorlog met Turkije

Mevlüt Çavuşoğlu, de Turkse minister van Buitenlandse Zaken, vindt dat Turkije het volste recht heeft invloed uit te oefenen op het Nederlandse integratiebeleid. Hij deed die opmerkelijke uitspraak in een interview met Nieuwsuur, dat nota bene als oogmerk had plooien glad te strijken.
In een verklaring op de website van zijn ministerie werd Nederland vorige week immers een 'racistisch' land genoemd. Aanleiding was het onderzoek naar ISIS-sympathie onder allochtonen - maar liefst 72% van de Turkse Nederlanders bleek achter ISIS te staan - en het rapport over de nefaste invloed van Turkse organisaties in Nederland op het integratieproces van Turkse Nederlanders.
En dus zijn we een racistisch land.
Maar neen, Nederland was géén racistisch land, bezwoer Çavuşoğlu nu, noch de Nederlandse politiek en overheid, er waren slechts zorgen gerezen over de racistische tendensen die de Nederlandse samenleving beheersen.
Het kan aan mij liggen, maar ik zie weinig verschil tussen Nederland een racistisch land noemen en kritiek uiten op racistische stemmingen in de Nederlandse samenleving. Of zou de minister een land hoofdzakelijk vereenzelvigen met de zittende politieke macht? Dat zou dan wel aansluiten bij het semi-dictatoriale beleid van Erdogan.
Minister Koenders had vandaag een stevig gesprek met zijn ambtsgenoot Çavuşoğlu tijdens de NAVO-top in Brussel. Het was 'openhartig en constructief'. De geruchtmakende verklaring is inmiddels verwijderd van de website van BuZa van Turkije, al betreft het geen verklaring, zo moest Koenders toegeven, 'die als zodanig kan worden ingetrokken'. Daarom wordt de verklaring simpelweg genegeerd, en de woorden van de minister bij Nieuwsuur onthouden.
Han ten Broeke (VVD) verwees zelfs naar de twee brieven die Chroestsjov op 26 en 27 oktober 1961, ten tijde van de Cuba-crisis, aan Kennedy stuurde: 'De brieven bevatten een diametraal tegenovergestelde inhoud. Kennedy verkoos de brief die hem het beste uitkwam om de zaak te de-escaleren en voorkwam daarmee de Derde Wereldoorlog. Met dat voorbeeld in gedachte, heb ik geen enkele moeite om de verklaring van de minister als uitgangspunt te nemen – en die op de website vanaf nu te negeren.'
Dat is serieus toch wel heel curieus.
Alleen de vergelijking al. Kennedy voorkwam WOIII door een van de brieven van Chroestsjov weer als unread te markeren - akkoord voor mijn part -, maar wat voorkomt Koenders precies met deze actie?
Ik weet wel een mogelijk antwoord: zetelverlies.
Turkije tegen je in het harnas jagen is je kiezers wegjagen - dat is van meet af aan de insteek geweest van de PvdA-delegatie. Alhoewel, niet helemaal van meet af aan. Lodewijk Asscher noemde de Turkse bemoeienis eerder 'ongeïnformeerd, onjuist en ongepast'. Voorzichtig daadkrachtig, zo zien we het graag, maar helaas krabbelde hij al snel weer terug. Hij zei toch meer in een goed gesprek te zien. De aloude Job Cohen-doctrine.
Arme Asscher ook. Eerder, in de kwestie-Yunus, noemde hij de Turkse inmenging in het Nederlandse pleegouderbeleid al eens 'aanmatigend' en 'ongepast', zo lees ik terug in mijn verzamelde werken. Toen was het nota bene partijgenoot Ik Frans Timmermans die hem terugfloot.
Als een kat in een vreemd pakhuis, zo moet Asscher zich weleens voelen in zijn eigen partij. Dat Turkse organisaties de integratie obstrueren was voor hem aanleiding die organisaties stevig te gaan 'monitoren', waarna twee van zijn partijgenoten, de heren volksvertegenwoordigers Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, met veel misbaar uit de partij stapten. Uit een peiling bleek al dat het overgrote deel van de Turkse PvdA-stemmers - misschien is dat al bijna een pleonasme - bij volgende verkiezingen op de nieuwe partij van deze separatisten zal stemmen. Een partij die dus nog helemaal niet bestaat. Intussen maakte de Groep Kuzu/Öztürk zich alvast onsterfelijk belachelijk in de Tweede Kamer toen een van de twee, bij de behandeling van een wetsvoorstel om taalkennis als voorwaarde te stellen voor het verkrijgen van een bijstandsuitkering, zijn spreektijd besloot met de zin: 'En daarom zullen wij tegen deze wetsvoorstel stemmen.' Deze wetsvoorstel. Weten we ook meteen waarom ze tegen dat wetsvoorstel zijn.
Alle partijen in de Tweede Kamer gingen vanmiddag niet akkoord met de uitleg van de bewindslieden over de kwestie en eisten een debat met alle verantwoordelijken. Behalve de PvdA. Zelfs de notoire multiculturalisten van GroenLinks en D66 gingen niet akkoord. Maar wel de PvdA.
M. de Hond peilde onlangs dat meer dan de helft van alle Nederlanders de integratie 'in grote mate of volledig mislukt' acht. Van deze mensen houdt 82% de PvdA hiervoor verantwoordelijk. Maar het meest opmerkelijke resultaat: van alle PvdA-stemmers die de integratie mislukt achten houdt 67% de PvdA hiervoor verantwoordelijk.
Dat is toch serieus wel heel curieus.
Een negatieve versie van Wij van WC-eend adviseren... WC-eend? Een sociaaldemocratische variant van de Jüdische Selbsthass?
In elk geval dringt zich dezer dagen steeds een ander Duits citaat aan me op als ik aan de PvdA denk: Das war einmal...

Timmermans kapittelt de verkeerde collega

Frans Timmermans heeft zijn positie als grootste gluiperd van de huidige regering deze week verstevigd. De aalgladde minister van Buitenlandse Zaken liet vorige maand in Buitenhof tegen zijn aard in weten dat Europees president Van Rompuy te weinig oog heeft voor wat er leeft onder het volk. Het zou me niet verbazen als Timmermans toen hij het zei zijn kniebanden heeft verrekt, want opener kon de deur niet zijn die hij daar intrapte.

Ter compensatie richtte Timmermans deze week zijn pijlen op collega Lodewijk Asscher. Die had in reactie op de kwestie-Yunus de inmenging van Turkije met ons pleegouderbeleid in scherpe bewoordingen veroordeeld. Asscher sprak van 'aanmatigend' en 'ongepast'. Nog een eufemistische woordkeus voor bemoeienis die perfide en discriminatoir van aard is, dunkt mij. Is de diepste grief immers niet zozeer dat Yunus in een 'westerse' en niet in een islamitische omgeving opgroeit, zoals men ons wil doen geloven, maar veeleer dat hij door verderfelijke homo's wordt grootgebracht? Als ze moesten kiezen: Yunus bij westerse hetero's, of Yunus bij islamitische homo's, dan toch maar liever de eerste optie.)

Niettemin een hartverwarmende reactie van een minister die wel pal wil staan voor zwaarbevochten verworvenheden. Maar niet volgens Timmermans, die geniepig naar de pers lekte dat hij zich nogal ergerde aan het optreden van Asscher. Timmermans zal zich in de wielen gereden voelen, de zelfbenoemde 'Limburgse Europeaan' is er immers veel aan gelegen Turkije de EU binnen te loodsen, als kroon op de eurofiele expansie. Het bezoek dat premier Erdogan morgen komt afleggen moest natuurlijk weer een volgend stapje in dat proces zijn - en Asscher zou dat nu hypothekeren.

Diplomatieke rel wordt de ruzie tussen Nederland en Turkije genoemd, niet minder eufemistisch dan Asschers woordkeus. Diepe cultuurkloof, of botsing van beschavingen, dat lijkt me realistischer. Deze opwelling van barbarij is bepaald geen stap vooruit in het toetredingsproces, integendeel. 'Ga terug naar start' lijkt me een gepaster reactie. Al komt 'Ga direct naar de gevangenis' ook dicht in de buurt.

Erdogan haalde eerder immers al het nieuws met zijn idiote uitspraak dat zionisme en islamkritiek als misdaden tegen de menselijkheid moeten worden beschouwd. Timmermans haastte zich die uitspraak te verwerpen, maar in antwoord op Kamervragen beperkte hij zich heel slinks tot distantiëring van het antizionistische deel ervan; over de islamkritiek zweeg hij in alle talen - en dat zijn er in zijn geval nogal wat.

Timmermans had zijn gal beter kunnen bewaren voor collega Dijsselbloem. Die bewees maar weer eens dat mijn vrees in januari dat zijn baantje een hondenbaan zou zijn bepaald niet ongegrond was. Zijn optreden als voorzitter van de Eurogroep inzake de crisis op Cyprus wordt alom als rampzalig beschouwd. De gewone Cyprioot - Yannis met de pet - zou in het plan van Dijsselbloem immers een heffing over zijn spaargeld moeten gaan betalen.

Alle seinen staan nu op rood, want we weten nu plotseling zeker dat niemands geld nog veilig is, dat iedereen als het erop aankomt moet bloeden om de euro te redden. Als het hek nog niet van de dam was, dan is het dat nu wel. Het draagvlak voor de euro, en bij uitbreiding voor de Unie, zo dat er nog was, zal verder afbrokkelen, met dank aan Dijsselbloem. Alsof hij de Europeanen adviseert een bankrun te ondernemen, stelde Nobelprijswinnaar Paul Krugman al.

Nee, Asscher hypothekeert de toetreding van Turkije tot de EU niet met zijn kritiek op Turkije, dat doet eerder Dijsselbloem, door te bespoedigen dat er straks helemaal niets meer is om tot toe te treden. Dat is pas hypothekeren waar Timmermans aanstoot aan zou moeten nemen.

Je moet er trouwens niet aan denken wat Turkije had gedaan als het land wel al lid was geweest van de EU. Cyprus de reddende hand toesteken? Of eerder al aartsvijand Griekenland? Nog in geen honderd jaar. Nog eerder wordt Frans Timmermans integer.

Wereldpolitiek

Gisteren werd de Deense premier Anders Rasmussen gekozen tot nieuwe secretaris-generaal van de NAVO. Hij nam het stokje over van Jeep de Hoep Scheefer, van wie iedereen eigenlijk alweer vergeten was dat hij die post bekleedde. De definitieve keuze voor Rasmussen had echter meer voeten in de aarde dan nodig was.

Turkije, in de persoon van premier Erdogan, hield de benoeming namelijk nog enige tijd tegen. Daar had het land twee redenen voor. Rasmussen is tegen toetreding van Turkije tot de EU en Erdogan laakt de houding van Rasmussen inzake de cartoonrellen in Denemarken. Het EU-lidmaatschap voor Turkije is al jarenlang een heikele kwestie. Is Turkije wel Europees genoeg om bij de EU te kunnen horen? Zelf ben ik altijd wel een gematigde voorstander geweest van toetreding. Turkije is een relatief modern land, zeker voor moslimbegrippen. De scheiding van kerk en staat is er traditioneel zeer strikt en hoofddoekjes zie je meer in Nederland dan in Turkije. Ze zijn zelfs verboden op Turkse universiteiten. Zo zou het land een uitstekende brugfunctie kunnen vervullen tussen Europa en het Nabije en Midden-Oosten. Sinds Erdogan aan de macht is, lijkt het land echter een stap terug te doen. Hij wilde het dragen van hoofddoekjes zelfs weer toestaan.

Erdogans eerste kritiekpunt op de benoeming van Rasmussen - diens negatieve houding tegenover Turkijes toetreding dus - is in principe een legitieme reden, maar het tweede punt bewijst paradoxaal genoeg dat Rasmussen wat betreft het eerste punt weleens gelijk kan hebben. Als Turkije niet kan accepteren dat Denemarken - en Europa in het algemeen - een dergelijke mate van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting koestert dat cartoons als die van Kurt Westergaard over Mohammed zonder problemen gepubliceerd kunnen worden, dan is de vraag gerechtvaardigd of Turkije wel modern genoeg is voor een EU-lidmaatschap.

Barack Obama is intussen nog steeds druk bezig de puinhopen van acht jaar Bush op te ruimen. De Amerikaanse president zoekt overal toenadering. Duitsland en Frankrijk zijn weer in de armen gesloten en zelfs 'schurkenstaten' als Iran en Noord-Korea wordt voorzichtig de hand gereikt. Ook riep Obama Europa op Turkije te accepteren als EU-lid. Sarkozy verwierp die oproep meteen. Veel tijd voor discussie was er niet, want vanochtend bleek dat Noord-Korea 's nachts ondanks VN-resoluties en expliciete waarschuwingen toch een raket had gelanceerd. De internationale gemeenschap reageerde geschokt. Volgens de VN is de lancering een proef met het oog op de ontwikkeling van kernwapens, volgens de Noord-Koreaanse staatstelevisie gaat het om een satelliet waarmee patriottische liederen over president Kim Jong Il en zijn vader Kim Il Sung zullen worden uitgezonden. (Een aubade op Kims schitterende kaki overall?) Uit de kwaliteit van de uitzending bleek hoe dan ook dat een betere satelliet zeer wenselijk is...

Overigens denkt men nu dat de lancering mislukt is. De raket zou in zee zijn gestort, waarmee de hele lancering en bijbehorende ophef toch wel een kneuterig karakter krijgen. Een hoog te land, ter zee en in de lucht-gehalte, zullen we maar zeggen. Een ander punt van zorgen voor de gemeenschap is de potentiële Noord-Koreaanse kwalificatie voor het WK voetbal in Zuid-Afrika. De Noord-Koreaanse voetballers doen het uitstekend in poule B van de Aziatische voorrondes en maken een goede kans op plaatsing. Wat te doen als Noord-Korea zich plaatst? Uitsluiting van deelname is een serieuze optie, gezien de resoluties. Dat zou echter een gemiste kans zijn.

Sport verbroedert, luidt het cliché. En dus is het waar. Ik roep alleen al het WK van 1998 in herinnering. De loting koppelde de Verenigde Staten aan Iran. Paniek alom, behalve bij de voetballers zelf. Voorafgaand aan de wedstrijd werden vlaggen en vaantjes uitgewisseld en er werd een gezamenlijke teamfoto gemaakt. Sport is sterker en vrijer dan politiek en de kracht ervan moet niet onderschat worden. Tijdens die wedstrijd bestond er even geen animositeit tussen beide landen. Het zou daarom een prachtig affiche zijn in 2010: Noord-Korea - Verenigde Staten.

Hopelijk is er tegen die tijd echter wél een fatsoenlijke satelliet in de ruimte geparkeerd, zodat men ook in Korea de wedstrijd in high definition kan volgen.