Posts tonen met het label Wouter Bos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wouter Bos. Alle posts tonen
vrijdag 12 maart 2010
zondag 21 februari 2010
Wouter Bos speelt met vuur
Met de val van Balkenende IV moet Jan Peter Balkenende voor de derde keer voortijdig zijn ontslag gaan aanbieden bij de koningin. En wederom is een van de andere coalitiepartijen de veroorzaker. Na de LPF (Heinsbroek/Bomhoff) in 2002 en VVD/D66 (kwestie-Verdonk) in 2006 is het nu Wouter Bos die vanuit de PvdA de boel laat imploderen.
Ik vind de actie van Bos op zijn zachtst gezegd curieus. Hij heeft verzuimd zijn conclusies te trekken na het Irak-rapport en misbruikt nu Uruzgan om alsnog een definitieve breuk te forceren. Woensdagavond op een hotelkamer in Polen zag ik de bui al hangen toen Bos de deur dichtgooide voor een verlengd verblijf en die deur meteen dichttimmerde en verzegelde. Ik hoef niet met de coalitiepartners te overleggen want er is maar één antwoord op het NAVO-verzoek mogelijk en dat is dat we daar weggaan, aldus Bos. Als het CDA daar anders over dacht was er voor samen verder regeren geen basis meer. Een als partijstandpunt verpakt keihard ultimatum dus.
Daarna moest het kabinet wel vallen. Want als één partij alle macht naar zich toe denkt te trekken is er geen sprake meer van een coalitie. Juist in deze tijd van economische neergang is het land gebaat bij daadkracht en samenwerking om de binnenlandse problemen het hoofd te bieden. Daarom is het zeer wrang dat het kabinet nu juist valt over een buitenlandse aangelegenheid. Een kwestie die bovendien een veel minder heet hangijzer is dan steeds wordt voorgesteld.
Want laten we wel wezen, die hele kwestie-Uruzgan is toch niet meer dan een storm in een glas water? Er bestond al overeenstemming over het beëindigen van de 'vecht'missie, het ging er nu alleen nog maar om of de missie eventueel nog een vervolg zou krijgen als opbouw- en trainingsmissie, een betrekkelijk ongevaarlijke opdracht en bovendien een uitstekend compromis tussen militair betrokken blijven en vertrekken. Een prima oplossing om verantwoordelijkheid te nemen, het begonnen karwei nog enigszins tot een redelijk einde te breien en de Afghanen niet hulpeloos achter te laten.
De manier waarop in de politiek, met name door de PvdA, de SP en de PVV, over de missie in Uruzgan wordt gesproken getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen met onze soldaten. De gesneuvelden worden schaamteloos ingezet in de (anti-)oorlogsretoriek van het 'Weg-uit-Uruzgan'-kamp. Nooit staat men stil bij het feit dat de in Afghanistan gedetacheerde Nederlanders beroepsmilitairen zijn. Iedere soldaat heeft er bewust voor gekozen zich in te zetten voor vrede en veiligheid, met volledige inachtneming van de gevaren. Niemand verplicht je hier je leven op het spel te zetten in een oorlogsgebied. De afkeurende reacties van militairen en militaire vakbonden op de actie van Bos spreken wat dat betreft ook boekdelen.
Wouter Bos was voor mij een serieuze optie voor de verkiezingen van volgend jaar. De manier waarop hij de versteende PvdA aan het hervormen en moderniseren is, sprak me erg aan. Deze onbezonnen en arrogante actie heeft me weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik vermoedde dat meer mensen er zo over zouden denken, maar in de laatste peilingen is de PvdA gestegen. Het CDA is echter traditioneel de partij die het minst last heeft van zwevende kiezers en de geniale spindokter Jack de Vries zal ongetwijfeld weer handig inspelen op Bos' electorale strapatsen.
Bos en Balkenende staan al langer lijnrecht tegenover elkaar in beider visie op de economische hervormingen. Bos grijpt nu een buitenlandse aangelegenheid aan om die patstelling te doorbreken. Hij vergeet echter dat D66 en vooral de PVV electoraal garen zullen spinnen bij deze breuk, wat economisch funest kan zijn. CDA en PVV hebben echter hun eigen schare kiezers terwijl PvdA en D66 toch grotendeels in dezelfde vijver lijken te vissen. Bos heeft een ultieme poging gedaan de PvdA te redden. De slinger kan naar beide kanten doorslaan.
Ik vind de actie van Bos op zijn zachtst gezegd curieus. Hij heeft verzuimd zijn conclusies te trekken na het Irak-rapport en misbruikt nu Uruzgan om alsnog een definitieve breuk te forceren. Woensdagavond op een hotelkamer in Polen zag ik de bui al hangen toen Bos de deur dichtgooide voor een verlengd verblijf en die deur meteen dichttimmerde en verzegelde. Ik hoef niet met de coalitiepartners te overleggen want er is maar één antwoord op het NAVO-verzoek mogelijk en dat is dat we daar weggaan, aldus Bos. Als het CDA daar anders over dacht was er voor samen verder regeren geen basis meer. Een als partijstandpunt verpakt keihard ultimatum dus.
Daarna moest het kabinet wel vallen. Want als één partij alle macht naar zich toe denkt te trekken is er geen sprake meer van een coalitie. Juist in deze tijd van economische neergang is het land gebaat bij daadkracht en samenwerking om de binnenlandse problemen het hoofd te bieden. Daarom is het zeer wrang dat het kabinet nu juist valt over een buitenlandse aangelegenheid. Een kwestie die bovendien een veel minder heet hangijzer is dan steeds wordt voorgesteld.
Want laten we wel wezen, die hele kwestie-Uruzgan is toch niet meer dan een storm in een glas water? Er bestond al overeenstemming over het beëindigen van de 'vecht'missie, het ging er nu alleen nog maar om of de missie eventueel nog een vervolg zou krijgen als opbouw- en trainingsmissie, een betrekkelijk ongevaarlijke opdracht en bovendien een uitstekend compromis tussen militair betrokken blijven en vertrekken. Een prima oplossing om verantwoordelijkheid te nemen, het begonnen karwei nog enigszins tot een redelijk einde te breien en de Afghanen niet hulpeloos achter te laten.
De manier waarop in de politiek, met name door de PvdA, de SP en de PVV, over de missie in Uruzgan wordt gesproken getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen met onze soldaten. De gesneuvelden worden schaamteloos ingezet in de (anti-)oorlogsretoriek van het 'Weg-uit-Uruzgan'-kamp. Nooit staat men stil bij het feit dat de in Afghanistan gedetacheerde Nederlanders beroepsmilitairen zijn. Iedere soldaat heeft er bewust voor gekozen zich in te zetten voor vrede en veiligheid, met volledige inachtneming van de gevaren. Niemand verplicht je hier je leven op het spel te zetten in een oorlogsgebied. De afkeurende reacties van militairen en militaire vakbonden op de actie van Bos spreken wat dat betreft ook boekdelen.
Wouter Bos was voor mij een serieuze optie voor de verkiezingen van volgend jaar. De manier waarop hij de versteende PvdA aan het hervormen en moderniseren is, sprak me erg aan. Deze onbezonnen en arrogante actie heeft me weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik vermoedde dat meer mensen er zo over zouden denken, maar in de laatste peilingen is de PvdA gestegen. Het CDA is echter traditioneel de partij die het minst last heeft van zwevende kiezers en de geniale spindokter Jack de Vries zal ongetwijfeld weer handig inspelen op Bos' electorale strapatsen.
Bos en Balkenende staan al langer lijnrecht tegenover elkaar in beider visie op de economische hervormingen. Bos grijpt nu een buitenlandse aangelegenheid aan om die patstelling te doorbreken. Hij vergeet echter dat D66 en vooral de PVV electoraal garen zullen spinnen bij deze breuk, wat economisch funest kan zijn. CDA en PVV hebben echter hun eigen schare kiezers terwijl PvdA en D66 toch grotendeels in dezelfde vijver lijken te vissen. Bos heeft een ultieme poging gedaan de PvdA te redden. De slinger kan naar beide kanten doorslaan.
zondag 21 juni 2009
De oorlog van Ella Vogelaar
Een vergelijking maken met Hitler of nazi's is een beproefde alles-of-niets-poging van de wanhoop nabij zijnde politici of van rancuneuze zielenpootjes die hun gram willen halen.
In de eerste categorie valt Marco Pastors, die in 2006 met zijn partij EénNL op zo'n vijftien á twintig zetels bij de Tweede Kamerverkiezingen mikte. Pastors stond vlak voor de verkiezingsdag op 1 á 2 zetels in de peilingen en een krachtig slotoffensief was dus hard nodig. Daarom besloot Pastors in een radiospotje de immigratiestroom van moslims te vergelijken met de opkomst van het nazisme in de jaren dertig van de twintigste eeuw.
Zoals de politieke machthebbers toen verzuimden het oprukkende nazisme de kop in te drukken, zo zou de gevestigde orde van vandaag de dag de islamisering van Nederland niet bestrijden. We weten allemaal wat deze strategie opleverde: EénNL behaalde 0 zetels en de partij was even snel weer verdwenen als ze gekomen was.
In de tweede categorie kunnen we Ella Vogelaar situeren. Tweeënhalf jaar na Pastors besluit de incompetente ex-minister de vergelijking maar weer eens onder het nauwelijks neergedaalde stof vandaan te halen. In een opiniestuk in NRC Handelsblad van vrijdag jongstleden veroordeelt Vogelaar de optie om Geert Wilders regeringsverantwoordelijkheid te geven. Ze vergelijkt daartoe de opkomst van Wilders met die van het nationaal-socialisme: 'In de jaren dertig van de vorige eeuw onderkenden velen ook pas de dramatische gevolgen van het nationaal-socialisme toen het te laat was.'
Vogelaar gruwt van het 'wij-zij-denken' dat ontstaan is in Nederland. 'We', schrijft Ella dan ook, 'we moeten stoppen Wilders te behandelen als een democratisch politicus met acceptabele opvattingen.' Wie die 'we' in dit schimmige wij-zij-denken zijn, blijft onduidelijk. Hoe kan het ook anders, toen Vogelaar zelf op het pluche zat, zweeg ze als ze het graf. 'Stelling nemen tegen Wilders moet samengaan met het serieus nemen van de onzekerheden van mensen die nu hun heil bij hem zoeken.' Opmerkelijk dat dit idee nu pas tot Vogelaar doordringt. In haar functie als minister heeft ze niets, maar dan ook niets van de 'onzekerheden' bij de mensen weggenomen, integendeel.
Pastors en Vogelaar. Eén vergelijking met het nazisme, twee diametraal tegenover elkaar staande politici die haar maken. Dit toont al aan hoe mank zo'n vergelijking gaat. Het is holle retoriek, een leeg etiket. Een ultieme schreeuw om aandacht van angsthazen en teleurgestelden. Zelf hebben zij gefaald, maar één ding weten ze zeker: als de nieuwe nazi's komen, hebben zij alvast ingetekend op een plaatsje in het verzet.
Vogelaar gaat echter nog een stap verder. 'Waarom hebt u zelf niks gedaan?' vroeg Frits Wester bij Knevel & Van den Brink aan Vogelaar. Nee, dat was de schuld van Wouter Bos, antwoordde ze. En daarmee hebben we ook de essentie van het opiniestuk te pakken: de hele vergelijking is een instrument in de vuile oorlog die Vogelaar voert tegen Bos, die geen leider zou zijn: 'De nederlaag van de PvdA bij de jongste verkiezingen is het gevolg van gebrek aan zulk leiderschap, wat de zoveelste onderzoekscommissie daar ook over gaat melden.'
Het moddergooien en natrappen gaat maar door. Qua argumenten voor een harde aanpak van Wilders blijft het bij enkele platitudes en boutades, het stuk leidt alleen maar naar een frontale aanval op de kopstukken van Vogelaars eigen PvdA. Bos is geen leider, Hamers optreden is 'tenenkrommend' en Plasterk moet niet denken dat een bezoekje aan Volendam de neuzen weer dezelfde kant op doet gaan.
Een vergelijking maken met het nazisme voor politiek-electoraal gewin is al bijzonder laakbaar. Maar zo'n vergelijking maken om het eigen nest te bevuilen en een eigen kleine oorlog uit te vechten is niet minder dan afschuwelijk. Vogelaar is iemand die tot op het bot gekrenkt is door haar ontslag als minister en nu in haar nietsontziende kruistocht tegen haar inquisiteurs geen middel schuwt om wraak te nemen en persoonlijke rancune te botvieren, zelfs niet het zwaaien met de zwartste bladzijde uit de geschiedenis van de mensheid. Ella Vogelaar is niet alleen incapabel en 'knettergek', ze is ook nog eens hardleers, gewetenloos en voor geen enkele rede meer vatbaar.
In de eerste categorie valt Marco Pastors, die in 2006 met zijn partij EénNL op zo'n vijftien á twintig zetels bij de Tweede Kamerverkiezingen mikte. Pastors stond vlak voor de verkiezingsdag op 1 á 2 zetels in de peilingen en een krachtig slotoffensief was dus hard nodig. Daarom besloot Pastors in een radiospotje de immigratiestroom van moslims te vergelijken met de opkomst van het nazisme in de jaren dertig van de twintigste eeuw.
Zoals de politieke machthebbers toen verzuimden het oprukkende nazisme de kop in te drukken, zo zou de gevestigde orde van vandaag de dag de islamisering van Nederland niet bestrijden. We weten allemaal wat deze strategie opleverde: EénNL behaalde 0 zetels en de partij was even snel weer verdwenen als ze gekomen was.
In de tweede categorie kunnen we Ella Vogelaar situeren. Tweeënhalf jaar na Pastors besluit de incompetente ex-minister de vergelijking maar weer eens onder het nauwelijks neergedaalde stof vandaan te halen. In een opiniestuk in NRC Handelsblad van vrijdag jongstleden veroordeelt Vogelaar de optie om Geert Wilders regeringsverantwoordelijkheid te geven. Ze vergelijkt daartoe de opkomst van Wilders met die van het nationaal-socialisme: 'In de jaren dertig van de vorige eeuw onderkenden velen ook pas de dramatische gevolgen van het nationaal-socialisme toen het te laat was.'
Vogelaar gruwt van het 'wij-zij-denken' dat ontstaan is in Nederland. 'We', schrijft Ella dan ook, 'we moeten stoppen Wilders te behandelen als een democratisch politicus met acceptabele opvattingen.' Wie die 'we' in dit schimmige wij-zij-denken zijn, blijft onduidelijk. Hoe kan het ook anders, toen Vogelaar zelf op het pluche zat, zweeg ze als ze het graf. 'Stelling nemen tegen Wilders moet samengaan met het serieus nemen van de onzekerheden van mensen die nu hun heil bij hem zoeken.' Opmerkelijk dat dit idee nu pas tot Vogelaar doordringt. In haar functie als minister heeft ze niets, maar dan ook niets van de 'onzekerheden' bij de mensen weggenomen, integendeel.
Pastors en Vogelaar. Eén vergelijking met het nazisme, twee diametraal tegenover elkaar staande politici die haar maken. Dit toont al aan hoe mank zo'n vergelijking gaat. Het is holle retoriek, een leeg etiket. Een ultieme schreeuw om aandacht van angsthazen en teleurgestelden. Zelf hebben zij gefaald, maar één ding weten ze zeker: als de nieuwe nazi's komen, hebben zij alvast ingetekend op een plaatsje in het verzet.
Vogelaar gaat echter nog een stap verder. 'Waarom hebt u zelf niks gedaan?' vroeg Frits Wester bij Knevel & Van den Brink aan Vogelaar. Nee, dat was de schuld van Wouter Bos, antwoordde ze. En daarmee hebben we ook de essentie van het opiniestuk te pakken: de hele vergelijking is een instrument in de vuile oorlog die Vogelaar voert tegen Bos, die geen leider zou zijn: 'De nederlaag van de PvdA bij de jongste verkiezingen is het gevolg van gebrek aan zulk leiderschap, wat de zoveelste onderzoekscommissie daar ook over gaat melden.'
Het moddergooien en natrappen gaat maar door. Qua argumenten voor een harde aanpak van Wilders blijft het bij enkele platitudes en boutades, het stuk leidt alleen maar naar een frontale aanval op de kopstukken van Vogelaars eigen PvdA. Bos is geen leider, Hamers optreden is 'tenenkrommend' en Plasterk moet niet denken dat een bezoekje aan Volendam de neuzen weer dezelfde kant op doet gaan.
Een vergelijking maken met het nazisme voor politiek-electoraal gewin is al bijzonder laakbaar. Maar zo'n vergelijking maken om het eigen nest te bevuilen en een eigen kleine oorlog uit te vechten is niet minder dan afschuwelijk. Vogelaar is iemand die tot op het bot gekrenkt is door haar ontslag als minister en nu in haar nietsontziende kruistocht tegen haar inquisiteurs geen middel schuwt om wraak te nemen en persoonlijke rancune te botvieren, zelfs niet het zwaaien met de zwartste bladzijde uit de geschiedenis van de mensheid. Ella Vogelaar is niet alleen incapabel en 'knettergek', ze is ook nog eens hardleers, gewetenloos en voor geen enkele rede meer vatbaar.
dinsdag 17 maart 2009
Politieke terugblik op de voorbije week
De coalitiepartijen hebben het er maar druk mee. Het is crisis, men schreeuwt om snelle, effectieve maatregelen. CDA, PvdA en ChristenUnie zijn het er vast over eens dat de maatregelen effectief moeten zijn. Maar 'snel', daar wringt de schoen. CDA wil vooral bezuinigen, PvdA prioriteert investeren en de ChristenUnie schijnt een beetje van dit en een beetje van dat voor te staan. De partij gaat zich steeds meer gedragen als Hem die zij aanbidden: Hij is er wel, overal zelfs, maar je ziet Hem eigenlijk nooit.
Ondertussen pakt Geert Wilders met zijn PVV pole position in de jongste opiniepeilingen. Niet alleen bij Maurice de Hond, die vraagt of je op de PVV gaat stemmen als er nu verkiezingen zouden zijn, maar ook bij de peilers die wat neutraler vragen op welke partij je in dat geval zou stemmen. Bij de huidige stand van zaken zou ik antwoorden: niet op de PVV. Geert Wilders als premier, dat lijkt me iets te veel van het goede. Hij is zonder twijfel een belangwekkende politicus, een luis in de pels van de zittende macht, een noodzakelijke klokkenluider die voor de broodnodige polarisatie en agendering zorgt. Wilders en een groepje - zeg: een elftal - van zijn partijgenoten zijn onmisbaar in het Nederlandse parlement anno 2009, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar minister-president Wilders die de economie moet hervormen? Daar heb ik weinig fiducie in.
Dan zie ik toch liever Wouter Bos op die stoel belanden. De huidige vice-premier zeult echter een immens blok aan zijn been mee: zijn partij. Bos werkt hard aan vernieuwing binnen de PvdA en heeft inmiddels een mooi groepje frisse, intelligente en vooral bijdetijdse medestanders om zich heen verzameld. Aboutaleb, Dijsselbloem, Marcouch, Ploumen; geïnspireerd door de wijze pionier Paul Scheffer zijn zij de exponenten van een nieuwe lichting sociaaldemocraten die donders goed in de gaten hebben welke richting hun PvdA op moet, wil de partij niet de aansluiting met de tijd verliezen. Volksverheffing in de oude sociaaldemocratische traditie blijft de pijler van de partij, maar nieuw is het inzicht dat de jarenlange betutteling en vrijblijvendheid ten opzichte van allochtonen en immigranten - een absolutistisch cultuurrelativisme - de traditionele achterban van arbeiders heeft doen vervreemden van de partij.
Toch is daarmee meteen een risicofactor benoemd: een tweedeling dreigt, wellicht zelfs een scheuring. Tekenend was de gang van zaken rondom de nieuwe integratienota. Na kritiek vanuit de achterban - voornamelijk Ella Vogelaar, Wallage en een emeritus hoogleraar - is de 'harde' toon van de ontwerpnota in de definitieve versie gematigd. En daarmee maakt de nota alsnog een halfslachtige indruk. Belangrijke ideeën van integratiespecialist Dijsselbloem - de mogelijkheid van etnische registratie als een instrument voor de aanpak van probleemjongeren - zijn uiteindelijk geschrapt.
Ella Vogelaar reageerde triomfantelijk dat ze haar ideeën nu wel vertegenwoordigd ziet in de nota. Toen Wilders haar 'knettergek' noemde, beschouwde ik dat maar als de zoveelste bloemrijke oneliner van de Limburger, een typisch staaltje Wildersretoriek. Maar hij kon de spijker niet preciezer op de kop slaan. Na het demasqué zou je toch verwachten dat ze zich even wijselijk zou terugtrekken ter bezinning, maar nee: na de als memoires verhulde laffe trap na denkt Vogelaar ook nog steeds recht van spreken te hebben. Ze verwordt meer en meer tot een karikatuur.
In 2006 stapte PvdA-fossiel Marcel van Dam openlijk over naar de SP. Een groter compliment kon Wouter Bos zichzelf toen niet maken. Maar het feit dat de nieuwe politieke koers - nota bene geïnstigeerd door de politiek leider, de partijvoorzitter en dé integratiespecialist van de partij - gedwarsboomd wordt door de oude garde en een incompetente, verwarde ex-minister laat zien dat Bos en de zijnen er nog lang niet zijn. Een richtingenstrijd dient zich aan.
Ondertussen pakt Geert Wilders met zijn PVV pole position in de jongste opiniepeilingen. Niet alleen bij Maurice de Hond, die vraagt of je op de PVV gaat stemmen als er nu verkiezingen zouden zijn, maar ook bij de peilers die wat neutraler vragen op welke partij je in dat geval zou stemmen. Bij de huidige stand van zaken zou ik antwoorden: niet op de PVV. Geert Wilders als premier, dat lijkt me iets te veel van het goede. Hij is zonder twijfel een belangwekkende politicus, een luis in de pels van de zittende macht, een noodzakelijke klokkenluider die voor de broodnodige polarisatie en agendering zorgt. Wilders en een groepje - zeg: een elftal - van zijn partijgenoten zijn onmisbaar in het Nederlandse parlement anno 2009, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar minister-president Wilders die de economie moet hervormen? Daar heb ik weinig fiducie in.
Dan zie ik toch liever Wouter Bos op die stoel belanden. De huidige vice-premier zeult echter een immens blok aan zijn been mee: zijn partij. Bos werkt hard aan vernieuwing binnen de PvdA en heeft inmiddels een mooi groepje frisse, intelligente en vooral bijdetijdse medestanders om zich heen verzameld. Aboutaleb, Dijsselbloem, Marcouch, Ploumen; geïnspireerd door de wijze pionier Paul Scheffer zijn zij de exponenten van een nieuwe lichting sociaaldemocraten die donders goed in de gaten hebben welke richting hun PvdA op moet, wil de partij niet de aansluiting met de tijd verliezen. Volksverheffing in de oude sociaaldemocratische traditie blijft de pijler van de partij, maar nieuw is het inzicht dat de jarenlange betutteling en vrijblijvendheid ten opzichte van allochtonen en immigranten - een absolutistisch cultuurrelativisme - de traditionele achterban van arbeiders heeft doen vervreemden van de partij.
Toch is daarmee meteen een risicofactor benoemd: een tweedeling dreigt, wellicht zelfs een scheuring. Tekenend was de gang van zaken rondom de nieuwe integratienota. Na kritiek vanuit de achterban - voornamelijk Ella Vogelaar, Wallage en een emeritus hoogleraar - is de 'harde' toon van de ontwerpnota in de definitieve versie gematigd. En daarmee maakt de nota alsnog een halfslachtige indruk. Belangrijke ideeën van integratiespecialist Dijsselbloem - de mogelijkheid van etnische registratie als een instrument voor de aanpak van probleemjongeren - zijn uiteindelijk geschrapt.
Ella Vogelaar reageerde triomfantelijk dat ze haar ideeën nu wel vertegenwoordigd ziet in de nota. Toen Wilders haar 'knettergek' noemde, beschouwde ik dat maar als de zoveelste bloemrijke oneliner van de Limburger, een typisch staaltje Wildersretoriek. Maar hij kon de spijker niet preciezer op de kop slaan. Na het demasqué zou je toch verwachten dat ze zich even wijselijk zou terugtrekken ter bezinning, maar nee: na de als memoires verhulde laffe trap na denkt Vogelaar ook nog steeds recht van spreken te hebben. Ze verwordt meer en meer tot een karikatuur.
In 2006 stapte PvdA-fossiel Marcel van Dam openlijk over naar de SP. Een groter compliment kon Wouter Bos zichzelf toen niet maken. Maar het feit dat de nieuwe politieke koers - nota bene geïnstigeerd door de politiek leider, de partijvoorzitter en dé integratiespecialist van de partij - gedwarsboomd wordt door de oude garde en een incompetente, verwarde ex-minister laat zien dat Bos en de zijnen er nog lang niet zijn. Een richtingenstrijd dient zich aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)