Guus Meeuwis; of Bijziend optimisme

I

Vandaag bezochten mijn kersverse vorst en vorstin, Willem-Alexander en Máxima, Koning en Koningin der Nederlanden, in het kader van hun provinciebezoeken Limburg en Brabant. Anderhalve maand geleden woei er rond de troonswisseling een vlaag van optimisme door het land. Minister-president Mark Rutte hoopt ongetwijfeld dat het Koningspaar met deze kennismakingstournee nogmaals de positiviteit weet aan te wakkeren.

Van premier Rutte moeten we immers maar eens een keer ophouden met al dat gejammer en gesomber en gemopper. Het aantal werklozen is opgelopen tot een recordhoogte van 650 000 beklagenswaardige mensen, maar Rutte vindt al dat geklaag maar schadelijk voor de economie. We moeten een nieuw huis kopen! riep hij onlangs bij Nieuwsuur. Een nieuwe tv! En een nieuwe auto!

Mark Rutte dreigt een beetje het debiele neefje te worden van Edwin Rutten, die als Ome Willem aan een groep kinderen vroeg: 'Jullie wonen in een huis. Hebben jullie al een tafel thuis?' Mark Rutte denkt dat de gemiddelde Nederlander ook zo'n kleine rakker is die alles voor zoete koek slikt. Maar de gemiddelde Nederlander heeft heus wel door dat Rutte zoete broodjes poep bakt. Of dat hij poep praat - voor de huidige jongeren.

Het lijkt een traditie te worden, dat gesmeek van onze politieke leiders om goede zin bij het volk. Balkenende begon er in 2006 mee met zijn befaamde speech tijdens de Algemene Beschouwingen: 'Laten we blij zijn met elkaar! Laten we optimistisch zijn!' Dat hij er vervolgens bij gebrek aan directe respons de VOC bij haalde en zijn oproep besloot met een vertwijfeld 'Toch!?' maakte zijn appèl er niet sterker op.

II

Dat waren andere tijden... Terug naar de onze. Het provinciebezoek werd vandaag afgesloten met een optreden van Guus Meeuwis op de Markt in 's-Hertogenbosch. Meeuwis, de Brabantse bard. De bebrilde troubadour. De man die in elk nieuw liedje moet laten weten dat hij vrienden heeft. Mijn medelijden met de Koninklijke familie is dan ook groot in dezen. Guus Meeuwis is onderhand een soort muzikale waxinelichtgooier geworden.

In april was hij al een van de hoofddaders van het Koningslied, en tijdens het vorige WK voetbal viel hij, samen met Youp, Koningin Beatrix lastig met een idioot verzoekschrift. Of de majesteit 'volgende week wat tijd' wilde vrijmaken, om de spelers een lintje te geven en zo. En of ze dan wel zo'n Bavaria-jurkje wilde aantrekken. En ze moest ook niet zo zeiken, Bea, dat alles op z'n Duits werd gewonnen: 'Majesteit stop toch eens met dat verwijt.' Hij ging nog dreigen ook, Guus, want als ze niet naar hem luisterde, de majesteit, 'dan ben jij je baantje kwijt'.

In Brabant barst het van de begenadigde zangers en liedjesschrijvers. Maar wie wordt er steeds weer tot bovenbaas gebombardeerd? 't Is Guus. De pest is dat Brabant nooit een officieel volkslied heeft gehad. In 2007 diende de hoofdredacteur van een regionaal dagblad daarom het verzoek in Guus zijn 'Brabant' tot officieel volkslied te promoveren. SP en CDA lagen dwars. Uit een poll bleek dat tweederde van de Brabanders vóór was. Toen was de SP ineens ook voor. Op een provinciale commissievergadering kwam Guus vervolgens maar twee stemmen tekort. De dreiging is echter nog niet geweken.

Het moet daarom maar eens gezegd: 'Brabant' ís geen liedje over Brabant. Als 'Brabant' verwoordt wat het betekent Brabander te zijn, dan gaat 'Ademnood' van Linda, Roos & Jessica over wat het betekent longpatiënt te zijn. Feitelijk het enige wat er Brabants is aan 'Brabant', is de titel. Ten eerste is 'Brabant' volledig in een ander dialect opgesteld: het ABN. En inhoudelijk is Brabant alleen decor, en eigenlijk zelfs dat niet eens. 'De Peel en de Kempen en duuhh Meierij', schmiert Guus. Lekker makkelijk, even snel wat regio's opsommen. ('Rivierenland, Stedendriehoek en duuhh Veluwe, daarom wil ik in Gelderland huwe.')

Want wat is er mooi aan Brabant? 'Dat ben jij, dat ben jij.' Niks schoonheid van natuur en cultuur, Guus is gewoon geil. 'Was men maar op Brabant zo trots als een Fries' zingt hij ook nog, de ketel verwijtend. Ik ken geen enkele Fries die trots is op Brabant. Maar Guus gaat er jaarlijks heen om in Heerenveen te zingen over Brabant. En tienduizend Friezen doen dan lekker mee. Zou het andersom ook gebeuren als een Fries in Eindhoven het 'o Fryske grûn!' komt schallen? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Het toont precies mijn hele punt aan: dat hele 'Brabant' is gewoon een populaire Nederlandstalige meezinger, een dertien-in-een-dozijn liefdesliedje, de grootste gemene deler met een zachte g, een typisch voorbeeld van de houd-er-de-moed-maar-in liedjes waar Guus het patent op heeft. Zoetsappiger dan aanmaaklimonade, o wat zijn wij heden blij. Lekker 'met zonder jas' naar buiten. Met vrienden, had hij dat al gezegd?

III

Guus moet de Koning en de Koningin maar eens met rust laten en in dienst treden van premier Rutte. Twee bijziende optimisten. En dan maar gezellig samen het volk een nieuw huis aansmeren, in Brabant of zo. Heeft Guus er ook meteen weer een vriend bij. Of is dat te optimistisch gedacht?

Troonswisseling op tv

We leven in een oneven jaar, en dus zal de zomer EK-/WK-loos zijn. De kroningsdag kon echter moeiteloos het oranjegevoel evenaren, ook qua fascinerende televisieregistratie. Van de kick-off door Astrid Kersseboom en Rob Trip in hun glazen kubus om 09.00 uur tot de conclusies bij Pauw & Witteman even voor middernacht. Ik ging heen en weer tussen bewondering en verwondering.
De dag in 25 impressies.


Het hoogtepunt
De inauguratie in de Nieuwe Kerk. Het decor en de muziek. De toespraken en de rituelen. Waardig, statig, majesteitelijk.

Het symbool
Een oranje rookbom ter opluistering van de feestvreugde; mooi contrast met de witte rookbommen van 1980. De plaatsvervangende schaamte die ik altijd voelde bij het zien van die beelden is eindelijk rechtgetrokken.

Briljant bedacht
Het koningspaar en de kinderen vol met hun snufferds in de wind gezet tijdens het Koningslied, zodat ze er niets van hoefden te horen.

Mijn Koningsmoment
Zijn gestotter bij de balkonscène en het trekken met de kin in de Kerk. Liet mooi zien dat hij nerveus was en dus een mens.

Meest memorabele royal
De oliesjeik met de gigantische gouden kris voor zijn zaakje.

Mooiste royal
Prinses Letizia (mede namens mijn pa)

Interpretatie
Kofi Annan wordt tegengehouden bij het betreden van de Grote Kerk. 'Meneer, mag ik uw legitimatie even zien?'

Overmoedig geworden
Premier Rutte zwaait naar het volk. Ze kwamen niet voor jou, Mark.

Comeback kid
Tofik Dibi, gewezen Kamerlid, tegenwoordig prins in de Verenigde Arabische Emiraten. (BEELD)

Weerzien
Jan Peter Balkenende, meer en meer in de herinnering als bewonderenswaardig baken van rust in de woelige jaren 2002-2010.

Mooiste belofte
Willem-Alexander zweert 'de onafhankelijk van het Koninkrijk met al mijn vermogen te verdedigen'. En Herman van Rompuy hoort toe.

Heijne snapt het #1
'Laten we eerst maar eens zorgen dat de Fyra rijdt voordat we het Koningshuis hervormen.'

Weer ontroerd
Epke. En hij stond.

Kersseboompjes
'De vice-voorzitter van de Raad van State, Jan Hein Donner.' (Piet Hein; Jan Hein is al 25 jaar dood)
'Guusje Nederhorst.' (Ter Horst; Nederhorst is al 9 jaar dood)
'Prinses Catharina en Alex Brenninkmeijer' (Albert; Alex is die ombudsdwerg)

Beste keuze
De opperwetenschapper als heraut van de Koning.

Gotspe van de dag
De 'activiste' Joanna die bij haar arrestatie 'Noord-Korea!' roept en nadien dat ze 'monddood' wordt gemaakt.
Monddood. Ze mag al voor de derde keer bij P&W aanschuiven - zonder achternaam! - en speciaal voor haar was een heel plein was vrijgemaakt om te demonstreren. Zouden in Noord-Korea bij de festiviteiten rond het aantreden van Kim Jong-un ook speciale ruimten zijn gereserveerd voor demonstranten? Zo iemand zou uit opvoedkundig oogpunt één dag in Noord-Korea moeten worden gedropt, dan zou ze bij thuiskomst niet meer zulke onzin uitbraken.

Grootste vergissing
De politie die meldt dat het oppakken van de activiste een vergissing was.

Mooiste commentaar
Herman van Veen weet via een herinnering aan zijn overleden ouders en het verhaal van zijn ochtendlijke ontmoeting met de nieuwe generatie in één zin het verbindende karakter van deze dag te benadrukken.

Misvatting
'Het is goed te vermelden dat Paul de Leeuw verstandelijk gehandicapten salonfähig heeft gemaakt.' (Herman Pleij over de Jostibandboot)
Moet natuurlijk zijn: 'dat Paul de Leeuw het lachen om verstandelijk gehandicapten salonfähig heeft gemaakt'.

De grote afwezige
Waar was Rob de Nijs?

Heijne snapt het #2
'Ik ben een praktisch monarchist.'

Beste grap
'Alle twintig republikeinen die we konden vinden hebben we in de studio.' (Jeroen Pauw)

Mooiste moment
Hoe de bedwelmende bolero van Ravel en de pulserende ritmes van Armin van Buuren een machtige symbiose vormden - Hoog en Laag verenigd, het Verdrag van het Java-eiland - met het verrassingsbezoek van de kersverse Koning en zijn gevolg als kers op de taart. De ondergaande zon boven het kabbelende IJ, de overvliegende straaljagers. Toen was het helemaal af.

Afhaakmoment
En toen kwam André Rieu nog. Met begrafenismuziek.

Beste samenvatting
'Met zo'n monarchie heb je geen republiek meer nodig' (Sonja Barend bij P&W)

NIEUW!: Omzien naar de eenentwintigste eeuw

+++ PERSBERICHT +++

01 DECEMBER 2099

In februari 2100 verschijnt bij Unified Europe Press Omzien naar de eenentwintigste eeuw. Hieronder vindt u een voorpublicatie uit het boek.

"In april 2013 was Nederland, een soeverein Koninkrijk dat niet veel later geannexeerd zou worden door de Verenigde Staten van Europa, in de ban van een troonswisseling, de laatste uit zijn geschiedenis. De zittende vorstin Beatrix zou op 30 april worden opgevolgd door haar oudste zoon, Willem-Alexander. Een speciaal voor deze gelegenheid samengesteld Nationaal Comité ontwikkelde een programma dat rustte op drie pijlers: een boek voor de Koning, zogenaamde 'Koningsspelen' en een 'Koningslied'. Die laatste pijler werd al snel de inzet van een hoogoplopend conflict. 

Lang is onduidelijk geweest wat er precies is gebeurd in die bange aprildagen van '13, omdat veel zich afspeelde op de nu totaal vergeten 'sociale media', zoals 'Facebook' en 'Twitter'. Een onderzoeker van de Emsterdem University vond onlangs echter een in redelijke staat bewaard gebleven exemplaar van de Volkskrant, een niet veel later ter ziele gegaan Dagblad. Hierin trof hij een artikel aan van ene Jean-Pierre Geelen dat enig licht op de gebeurtenissen weet te werpen.

In Nederland woedde in die tijd een hevige strijd tussen twee partijen, Hogere Cultuur en Lagere Cultuur, die vooral op televisie werd gestreden. Lagere Cultuur had sinds de jaren '60 van de twintigste eeuw veel terrein veroverd en werd rond de eeuwwisseling de dominerende partij: 'Sinds Big Brother en talloze realitysoaps en talentenjachten waarin de gewone sterveling op het schild werd gehesen, heeft de Hogere Cultuur moeten toezien hoe haar domein kromp.' Geelen noemt verder een aantal personen van wie verder geen enkel spoor is teruggevonden: 'Jarenlang heeft die strijd voortgewoekerd, met Britt en Barbie als koninginnen van het klootjesvolk.'

Lagere Cultuur bleek het Koningslied in het diepste geheim te hebben gegijzeld om er op vrijdag 19 april 'een laffe aanslag' op de tegenstander mee te plegen, met John E. als brein. Lang is gedacht dat het comité de liedjesmaker E. zelfstandig had aangezocht om het Koningslied te maken. Uit recent archiefonderzoek is echter gebleken dat E. zichzelf min of meer had uitverkoren door in De Wereld Draait Door, toentertijd een populair teelvisieprogramma, die functie op te eisen met de proclamatie dat hij het lied al drie jaar lang klaar had.

De werkelijk abominabele tekst moet veel slachtoffers hebben gemaakt, maar Hogere Cultuur wist zich snel te hergroeperen en de tegenaanval werd ingezet: 'De taalterroristen lokten met hun laffe aanslag een ware klopjacht uit, die zich [...] voornamelijk afspeelde via sociale media. De daders konden al snel aan het volk worden getoond op televisie.' Deze 'Slag bij Twitter' werd dus gewonnen door Hogere Cultuur en het lied werd op 20 april door Lagere Cultuur teruggetrokken. Paul Schnabel, de latere minister en toen al alom geacht, sprak de wijze woorden dat een lied schrijven een vak is en dat men er nu maar van af moest zien. 'Een beslissende slag van de beschaving tegen de oprukkende verloedering, al moest de machtige leeuw er even zijn klauwen voor uitslaan', aldus Geelen. 

Het verwarrende is echter dat alles erop lijkt te wijzen dat Lagere Cultuur het Koningslied van John E. na 20 april toch weer in stelling heeft kunnen brengen. Wat is er tussen 20 april en 22 april precies gebeurd? De bronnen spreken elkaar tegen, maar waarschijnlijk was de gang van zaken als volgt: 21 april ging voorbij met slechts enkele schermutselingen, waarna het Comité in de loop van maandag 22 april op basis van bezinning en de resultaten van een peiling onder het volk besloot het lied van E. definitief los te laten en te kiezen voor het bestaande volkslied, het 'Wilhelmus', dat boven de partijen stond. Een persbericht was bijna gereed toen in de late middag Lagere Cultuur een coup uitvoerde op het Binnenhof in Den Haag, destijds het centrum van de politieke macht.

Plotseling was er oploop voor de deur van het ministerie van Algemene Zaken toen een aantal auto's daar met piepende remmen halt hield en enkele figuren zich toegang verschaften tot het gebouw. Pers en publiek spoedden zich naar de toegangsdeur, waaruit even later een triomfantelijke Joop en Janine van den Ende naar buiten trad: 'There are no people who hate this song!' moet hij geroepen hebben, of woorden van gelijke strekking. Joop en Janine van den Ende was een mediamagnaat die zich tot een van de leiders van Lagere Cultuur had opgewerkt, aanvankelijk onder de naam Joop van den Ende, maar later moest men Joop en Janine van den Ende gaan zeggen. De redenen hiervoor zijn niet duidelijk.

Joop en Janine van den Ende moet tegen de aanwezige pers hebben verklaard het lied van E. toch weer in te gaan zetten omdat het een 'rete-commercieel' succes was en omdat 'het maar een lied' was. Dit 'Beleg van Den Haag' werd een succes voor Lagere Cultuur. Een van de belangrijkste aanvoerders bij de tegenaanval van Hogere Cultuur in de Slag bij Twitter was de toonaangevende columnist N. Dijkshoorn, die in het vuur van de klopjacht 'milde steniging' van John E. had bepleit. Van hem was na 21 april echter niets meer vernomen en vermoedelijk is hij dan ook door troepen van Joop en Janine van den Ende te grazen genomen.

De dreiging van een tweede aanslag met het Koningslied van John E. was na 22 april dus weer zeer reëel geworden. Dat was echter buiten de nieuwe koning Willem-Alexander gerekend. Historici zijn het erover eens dat vooral zijn oude moeder en zijn vrouw, de aanstaande Koningin Máxima, een kapitale rol hebben gespeeld in de organisatie van een tweede tegenaanval op Lagere Cultuur, die bekend zou komen te staan als het 'Koekhappersoproer'." 

Omzien naar de eenentwintigste eeuw is vanaf heden te bestellen via de chip in uw hoofd.

Filosoferen bij het abdiceren

2013 is nu al een historisch jaar: we zijn getuige van liefst twee zeldzame abdicaties. Op 30 april zal de zittende koningin, Beatrix, troonsafstand doen, een gebeurtenis die een mens één, hoogstens twee keer in zijn leven meemaakt.
Vandaag al abdiceerde de paus, Benedictus XVI, een gebeurtenis die waarlijk uniek is voor elk nu levend wezen - de laatste keer dat een paus niet de pijp uitging maar hem voortijdig aan maarten gaf was in 1415.
Er zijn wel een aantal overeenkomsten tussen Ratzi en Trixie. Zowel voor de kerkvorst als voor onze vorstin speelden de gevorderde leeftijd en de bijbehorende mankementen een grote rol in de beslissing: beiden zijn allang speelgerechtigd voor de bejaardenbingo.
Ze staan ieder aan het hoofd van een instituut dat onder vuur ligt door diverse schandalen, te kampen heeft met financiële strubbelingen en lijdt onder interne verdeeldheid - al lijkt het Koningshuis een voorzichtige revival door te maken.
Benedictus was als kind verplicht lid van de Jugend van de mythomaan Adolf Hitler, Beatrix van de school van mythomaan Kees Boeke. Afijn.
De RKK deed vanavond uitgebreid verslag van de laatste momenten van de paus. Met Leo Fijen en Antoine Bodar in de studio, Wilfred Kemp en Stijn Fens bij het Castel Gandolfo en Roderick Vonhögen in Vaticaanstad.
Wat ten eerste al opviel was dat alle presentatoren, correspondenten en commentatoren keurig gekleed waren - in pak met das dan wel priesterhemd met -boord -, waarmee ze zich onderscheidden van de gemiddelde correspondent, die er vaak bij staat alsof er net een orkaan overheen is gegaan.
Omdat niemand precies wist wat er ging gebeuren, wat er zichtbaar ging gebeuren, had het allemaal iets absurds, iets onwerkelijks. We zagen de Zwitserse Garde om 20.00 uur de deuren van het Castel Gandolfo sluiten, en dat was het dan. Van Benedictus geen spoor.
Op de vraag van Wilfred Kemp naar zijn eerste reactie antwoordde Stijn Fens - inderdaad de zoon van - dat hij er stil van was geworden, wat toch wel erg onhandig is voor iemand die juist als commentator is ingehuurd, maar goed.
In Hilversum verwoordde de zichtbaar geëmotioneerde Bodar zijn gevoel als 'verweesd', een woord waarin veel betekenis is samengebald; voor volbloed katholieken als Bodar vervult de paus klaarblijkelijk nog echt die symbolische rol van de vaderfiguur. Niet geheel zonder ressentiment wenste Bodar dat de nieuwe paus een Zuid-Amerikaan zal zijn, als 'verdiende loon' voor Europa: in het oude continent is het aantal katholieken gestaag afgenomen, in Zuid-Amerika is de ontwikkeling omgekeerd geweest. Het is in dat licht wellicht ook niet onbelangrijk dat in Latijnse talen de paus als 'papa' wordt aangeduid, een veel wezenlijker benaming dan het - inderdaad - etymologisch verweesde 'paus'.
Bodar verdedigt dezer dagen het standpunt dat Benedictus helemaal niet de ouderwetse, ultraconservatieve paus was waarvoor hij versleten wordt. Als dat zo is, dan zijn daar volgens mij twee redenen voor: ten eerste natuurlijk, zoals Bodar al terecht opmerkte, deze uitzonderlijke abdicatie: juist door af te treden laat de paus zien dat hij ook kan breken met een oeroude traditie. Een volledig versleten en doodzieke paus is natuurlijk een karikatuur van een leider; hopelijk staat Benedictus vanaf nu aan het begin van een invented tradition, waarin het normaal gaat worden voor een paus om te abdiceren wanneer de gezondheid verdere uitoefening van het ambt niet langer verantwoord maakt.
Ten tweede citeerde Benedictus in 2006 in zijn Regensburgse rede een 14de-eeuwse tekst waarin kritiek wordt geuit op de islam, waarmee hij zich keurig voegde in de hedendaagse trend van het islambashen - getuige ook de op de rede volgende explosie van booslims, die overigens geen van allen de moeite namen de precieze context en betekenis van het citaat te bestuderen.
Bodar had het over hoop, over hernieuwde hoop als positieve kracht bij iedere wisseling van de wacht. De sympathieke heren van de RKK deden allemaal hun best de kijker van de historische uniciteit van de gebeurtenis te doordringen. En toch drong het gevoel zich steeds weer op dat dit aan dovemansoren gezegd was, dat de gemiddelde Nederlander niet bezig is met zingeving, de (geo)politieke betekenis van het pauselijke instituut, de cultuurhistorische impact van de kerk, of het alternatief van een 'vriendelijk' christendom (Vattimo) tussen dogmatisch geloven en zielloos atheïsme, om maar een paar dwarsstraten te noemen - maar eerder met het koningslied, de koningssloep en of ze Amsterdam nog wel in en uit kunnen de 30ste april.

Avondje kakelen

Om 18.05 stapte ik vanavond de trein in om naar huis te gaan. Een maandagavond in het verschiet als alle andere maandagavonden. Dat veranderde toen twee meisjes naast en tegenover me plaatsnamen en ik de een opgewonden tegen de ander hoorde zeggen: 'Heb je het net gelezen op nu.nl? De koningin komt met een aankondiging, om zeven uur.'

Ik wist nog van niks, maar dit kon maar één ding betekenen: de vorstin gaat haar aftreden bekendmaken. Of eigenlijk twee dingen: Beatrix stopt ermee én de televisieprogrammering is vanavond totaal anders dan gepland.

Gedurende de treinreis van vijf kwartier had ik mooi de tijd om me eens te verplaatsen in al die redacties, programmamakers en zendercoördinatoren die nu onder hoogspanning moesten staan om de juiste gasten naar de studio's te dirigeren. Bellen, mailen, sms'en. Taxi's regelen, teksten voorbereiden, beeldcompilaties samenstellen. Alle verloven ingetrokken.

Wie zou ik zo dadelijk op mijn scherm zien? Er zou ongetwijfeld een blik koningshuiskenners worden opengetrokken. Een aantal historici, (ex-)politici, enkele staatsrechtdeskundigen wellicht. En natuurlijk de hele avond door een onophoudelijke herhaling van actuele en historische beelden: de time loop van het grote nieuws dat na een kwartier al geen nieuws meer is.

Wat volgde was even vermakelijk als vermoeiend. Teletekst had de eindredactie geschrapt, met grappige foutjes tot gevolg: Rutte zou zijn bewondering hebben uitgesproken voor de koningin 'die ons land meer dan 30 jaar met grote inzet heeft gereageerd'. Astrid Kersseboom kondigde filmpjes aan die niet werden ingestart en dan ineens toch weer wel. Sfeerbeelden uit huiskamers, cafés en bij tankstations. Enkele van de vierentwintig republikeinen die ons land telt voor de microfoon.

Bij de buren van de VARA was het feest: Matthijs was omringd door een tiental gasten tegelijk. Prem moest zelfs op een verhoogd krukje zitten omdat er aan tafel geen plaats meer was. Alleen al de aanblik van de gasten werkte depressiebevorderend. De mislukte wonderpuber Sywert van Lienden. De aalgladde activist Ramsey Nasr. En Jan Mulder, die in Oost-Groningen woont maar wonderwel binnen een halfuur in Amsterdam was.

Mulder schijnt dan ook vaak met een plastic tasje heen en weer te lopen voor het raam van de studio, waarna ze hem uit medelijden maar naar binnen roepen. Daarom is hij er ook zo vaak. Ik voor mij moest vooral denken aan al die gasten die op het laatste moment waren afgebeld. Eindelijk bij De wereld draait door. Finest hour, fifteen minutes of fame. Maar helaas. Gelukkig ging Voetbal International wel gewoon door. Derksen was weer in vorm.

Bij de NOS wisten ze inmiddels van gekkigheid ook niet meer wat ze moesten doen. Hirsch Ballin en Wim Kok werden onder het stof vandaan gehaald, een verslaggeefster ging de stemming peilen bij een bridgeclub: 'U heeft het over schoppen, maar het moet eigenlijk over koningen gaan', en de sociale mediageneratie toonde maar weer eens haar schrijnende gebrek aan vindingrijkheid met tenenkrommende hashtags als 'Tabeatrix' en 'Trixit'. Ook een vieze kraker mocht triomfantelijk herinneringen ophalen aan 1980. Nu is er een kraakverbod, dus die ellende blijft ons dit jaar gelukkig bespaard. Toch?

Pauw en Witteman mochten de kas opmaken. Herman Pleij, Erica Terpstra, Youri Albrecht, meester Sjuul Paradijs. Zelfs Job Cohen - wie kent 'm nog - was uitgenodigd. Zo passeerde er op deze avond al gauw een talking headje of vijftig, zestig de revue. Een kippenhok van kakelende kenners en blatende zwatelaars. Een kakofonie van meninkjes, emotietjes en anekdotetjes. Waarlijk een historische avond: saai, repetitief en grotendeels inhoudsloos. Precies wat de geschiedenis is.