Top 600 (slot) : (1) Linkin Park - In the End

Bekijk de clip

De voorbije maanden zijn de 25 hoogst gerangschikte liedjes uit de top 600 onderwerp van een korte of lange bespreking geweest. De top 600 is een lijst die ik eind 2006 opstelde met daarin de (rock)muziek die ik vanaf eind jaren negentig tot eind 2006 vaak beluisterde. De liedjes in de lijst geven zo een mooie dwarsdoorsnede van de achtergrondmuziek bij mijn leven als pre-twintiger. Kwaliteit, of wat daarvoor moet doorgaan, was van ondergeschikt belang, belangrijkste criterium was het belang dat een nummer had en heeft voor mij.

Vandaag, ter afsluiting van deze rubriek, de bespreking van de nummer 1: In the End van Linkin Park. Het staat op 1, omdat het vanaf 2000 tot heden een steeds weer terugkerend nummer is dat altijd 'van toepassing' is. Het album Hybrid Theory kwam in 2000 als geroepen: negatieve muziek, nu eens donker van somberte, dan weer bruisend van woede, gecombineerd met ontladende, aansprekende teksten. Wat wil een scholier nog meer?

'In the End' is de uitwerking van een gedicht van Chester Bennington en bevat zo'n beetje alle thema's die in de voorbije maanden in de nummers 25 t/m 2 langs zijn gekomen: tikkende tijd en allesvernietigende verandering, ingehouden wanhoop en opgekropte woede, sijpelende herinneringen en knagende spijt, de ultieme vergeefsheid van alles.

Tikkende tijd en allesvernietigende verandering zagen we al gethematiseerd bij o.a. (25) 'Bother', (14) 'Everybody's Changing, (8) 'Adam's Song' en (4) 'Clocks' en is ook in 'In the End' van cruciaal belang. Gesymboliseerd in het pianodeuntje, maar ook verwoord in de tekst:

Time is a valuable thing

Watch it fly by as the pendulum swings

Watch it count down 'til the end of the day

The clock ticks life away

It's so unreal

[...]

Things aren't the way they were before

You wouldn't even recognize me anymore

Ingehouden wanhoop en opgekropte woede waren te vinden in o.a. (23) 'SOS', (18) 'Somewhere I Belong', (12) 'Down Another Day' en (9) 'Drowning', en vormt ook een onderstroom in 'In the End':

I kept everything inside

And even though I tried

It all fell apart

Sijpelende herinneringen en knagende spijt werden prachtig vormgegeven in o.a. (22) 'What went wrong?', (20) 'Cacophony', (16) 'Cat like Thief' en (7) 'There Is'. Ook in 'In the End' vinden we dit thema terug:

Tryin' to hold on

Didn't even know, I wasted it all

Just to watch you go

[...]

Remembering all the times you fought with me

I'm surprised it got so far

En het sluitstuk, het overkoepelende motief van de vergeefsheid, al gesignaleerd in o.a. (24) 'We Might as well Be Strangers', (13) 'All of This', (3) 'Way Away' en (2) 'Underneath the Gun', vormt d.m.v. het refrein van In the End ook het het einde van deze rubriek:

I tried so hard and got so far

But in the end, it doesn't even matter

I had to fall, to lose it all

But in the end, it doesn't even matter

Teksten: © Linkin Park

Top 600: (2) Limp Bizkit - Underneath the Gun

Beluister het lied (YouTube)

Vice-kampioen in de lijst van jeugdmuziek is - enigszins provocerend - Limp Bikzit met Underneath the Gun. Zoals ik in de bespreking van de nummer 12 al aangaf, is Results may vary slecht ontvangen in de pers (gemiddeld een 3,3), maar kwam het album voor mij op het juiste moment.

Om het geheugen op te frissen nog even de redenen opgesomd: iedereen vond W.Borland goed, ik vond hem een hele gare en nieuwe gitarist Mike Smith een significante verbetering; een voor de moderne tijd lange totale speeltijd (+ 60 min.); technisch perfect geproduceerde cd (kristalhelder geluid en uitmuntende timing); minder commerciële hits en meer gevoelige liedjes; de voor een 16/17-jarige jongen geschikte thematiek. En ik blijf erbij: Results may vary blijft gewoon de beste cd van LB en een goede cd op zich. Dan daal ik bij velen maar in achting.

'Underneath the Gun' is het beste nummer van het album. Geen rappende Freddie D., maar een geloofwaardig zingende mr. Durst. Een opbouw om u tegen te zeggen, een uitblinkende Mike Smith op de gitaar en een schitterende bridge. 5 minuut 21 aan klasse.

Begeleid door een kabbelend gitaarloopje introduceert Durst zacht pratend de thematiek: 's avonds laat, alleen thuis en geen raad te weten met jezelf. Vervolgens begint het lied 'echt' en zullen de gitaren en drums steeds a.h.w. borrelend op de achtergrond meedoen om op gezette tijden uit te barsten.

I stare into space and hope we're not alone
Am I searching for something that's better than home?
[...] Stress is tremendous and pressure is endless

De mens is een geworpene op deze aarde, maar is vanaf seconde 1 op weg naar eindbestemming Dood:

I'm underneath the sun
And I'm underneath the gun

Iedereen is uiteindelijk eenzaam, maar het altijd uitdijende persoonlijke verleden herbergt herinneringen die je vaak ternauwernood op de been houden:

I'm losing my mind and I know there's no remedy
I've become a failure who's living on memories
[...] Loneliness can't be cured with no medicine
Look to the stars so they'll straighten my head again

Het tweede refrein wordt uitgebreid met extra tekst en zo groeit het lied voller en voller, voorlopig resulterend in een (te) korte solo van Smith en zijn heerlijk klinkende gitaar. Dan, na het derde refrein, wordt de spanning in een intermezzo opgebouwd met prominente drums en korte zinnetjes, om dan plots over te gaan in de alles ontladende bridge die - hoe mooi - zowel wanhopig als berustend van sfeer is in zowel muziek als tekst:

Yeah, you're right
How does it feel to be right
Knowing that I was wrong
Nothing is right when you're wrong

Underneath the Gun is voor mij met veel betekenis geladen en dat zorgt er waarschijnlijk voor dat ik het een hogere waarde toeken dan de achteloze luisteraar die het nu voor het eerst hoort. Dat geeft niet, de Top 600 is zoals reeds vele malen benadrukt een lijst met muziek uit mijn jeugd en iedereen heeft in zijn puberjaren zo zijn eigen achtergrondmuziek. Het feit dat ik dit nummer op 2 van de 600 heb gezet, mag echter aantonen dat ik het ondanks dat toch gewoon een steengoed nummer vind.
Teksten: © Limp Bizkit

Aankondiging + Top 600: (3) Yellowcard - Way Away

Aankondiging: op 17 december wordt de Radio 2 Top 2000 van 2007 bekendgemaakt. Ik was van plan na de bespreking van de nummer 1 van mijn Top 600 een persoonlijke Top 100 van Top 2000-achtige liedjes te posten. Vasthoudende aan het tempo van tweewekelijks een Top 600-nummer bespreken, zou de nummer 1 op 19 december aan de beurt zijn. Minstens twee dagen te laat dus. Daarom heb ik besloten de nummers drie, twee en één uit de Top 600 respectievelijk op 21 november, 29 november en 5 december te doen en vervolgens weer een week later, op 12 december, de 'Top 2000 Top 100'.

Goed, vandaag de nummer drie dus. En dat is Yellowcard met Way Away.

Bekijk de clip (YouTube)

Yellowcard is een Amerikaanse rockband uit Jacksonville, Florida, en is in de VS aardig doorgebroken. In Nederland is de groep echter nagenoeg onbekend bij het grote publiek. Yellowcard onderscheidt zich van veel andere bands in het rockgenre door het gebruik van de viool, bespeeld door Sean Mackin. Ik heb de cd Ocean Avenue uit 2003 en daarop vallen enkele nummers in positieve zin op door het vioolspel van Mackin, dat de muziek vaak net dat beetje extra geeft. Ik denk dan aan nummers als 'Breathing' en 'Only One'. Andere nummers op het album die erg goed zijn, zijn 'View from Heaven', 'Believe' en 'Back Home'.

De absolute topper is echter Way Away. Ik schreef eerder in het stukje over Blink 182's 'Adam's Song' dat Leo Blokhuis gelijk heeft door te stellen dat je echt goede nummers pas na een aantal keren luisteren leert waarderen om ze vervolgens voor altijd mooi te blijven vinden. Misschien is er nog een overtreffende trap wat dat betreft, namelijk de liedjes die je meteen overdonderen én die je vervolgens altijd mooit blijft vinden. 'Way Away' is zo'n lied. De eerste keer dat ik het hoorde (en zag) kan ik me nog goed herinneren (nog zoiets trouwens: van de echt goede nummers en albums weet je nog precies waar je was toen je ze voor de eerste keer beluisterde). Het was op een zondagochtend en ik was alleen in de huiskamer waar op The Box het liedje 'Way Away' van een onbekend bandje genaamd 'Yellowcard' begon.

Ik was meteen verkocht. Na een kort intro van een paar seconde barstten de gitaren, drums en de viool los en werd ik gegrepen. Zanger Ryan Key zong vervolgens op een geloofwaardige manier en met een volle stem een tekst over het weg willen uit de vertrouwde omgeving:

I think I’m breaking out
I’m gonna leave you now
There’s nothing for me here, it’s all the same
And even though I know
That everything might go
Go downhill from here, I’m not afraid

Dan zet de muzikale begeleiding weer op volle kracht in bij het refrein:

Way away away from here I’ll be

Way away away so you can see

How it feels to be alone and not believe

Feels to be alone and not believe

Anything

Dit patroon herhaalt zich nog een keer bij het tweede couplet, waarin overigens de viool een eigen lijn gaat volgen die erg mooi uitgewerkt is. Dan ebt de muziek weg tot een bridge waarin nog slechts een gitaarloopje en - in beperkte mate - de drums te horen zijn die Key ondersteunen bij de volgende tekst:

Letting out the noise inside of me

Every window pane is shattering

Cutting up my words before I speak

This is how it feels to not believe

Na het stiltemoment van één seconde volgen dan nogmaals de bovenstaande vier regels, maar deze keer op volle sterkte gezongen en met maximale muzikale begeleiding.

De bijbehorende clip is ook erg mooi. De band staat op een verlaten parkeerterrein en kijkt uit over een volledig leeg en opzettelijk vaag getekend niemandsland. De wolken zijn donkerblauw en aan de einder is de zon te zien die net boven de horizon staat. De lucht eromheen is oranje, wat duidt op een ondergaande zon, maar de zon zelf is fel geel-wit, wat duidt op een opkomende zon. Dit verbeeldt m.i. perfect de thematiek van het hele nummer. De 'ik' voelt zich verloren, opgesloten in zijn eigen omgeving, maar er is hoop. Hij zal weggaan, ver weg, op weg naar een beter leven, ook al is de kans aanwezig dat het alleen maar slechter zal gaan.

Way Away balanceert op de grens van hoop en wanhoop en die thematiek zorgt er in combinatie met de overdonderende muziek voor dat het liedje op nummer drie is geëindigd in de Top 600.

Teksten: © Yellowcard

Top 600: (4) Coldplay - Clocks

Bekijk de clip (YouTube)

Op nummer 4 in de top 600 staat Clocks van Coldplay. Het is het nummer dat het meest mainstream is van alle nummers in de top 25. Het staat zelfs al twee jaar op rij bij de beste tien in de Radio 2 top 2000. Dat vind ik overdreven, teveel ingegeven door de hype rondom de Britse band.

Zoals zo vaak wijk ik weer eens af van de publieke opinie rondom Coldplay wat betreft de cd's. Waar Parachutes en A Rush of Blood to the Head als superieur aan X&Y worden gezien, daar beleef ik toch meer plezier aan de laatste. X&Y vind ik een coherenter, gestructureerder album dan de eerste twee, die toch voornamelijk bestaan uit losse liedjes. Toch vind ik 'Clocks' nog steeds het beste lied van Coldplay, vooral met inachtneming van het feit dat het nummer doodgedraaid is en wordt.

Over Clocks zelf hoef ik weinig meer te zeggen. Het lied thematiseert de voortschrijdende tijd zo prachtig door de combinatie van het pianoritme en de bijbehorende tekst. Dat ritme drukt de alsmaar doordenderende tijd uit en de tekst sluit daar naadloos op aan.

Wat wel leuk is om aan te halen is de recente controverse rondom het nummer. De 83-jarige Nederlander Peter van Houten eist namelijk 1 000 000 (één miljoen) Euro van Coldplay omdat de band zijn nummer 'Caviar and Champaign' geplagieerd zou hebben. Van Houten brak in de jaren '50 door als gitarist van de band Trio Carosone in Italië, waar hij reeds jarenlang onder de naam Peter Van Wood woonachtig is. Oordeel zelf of Van Wood niet de seniele oude Dagobert Duck is die ik in hem zie.

Confusion never stops
Closing walls and ticking clocks (gonna)
Come back and take you home
I could not stop that you now know (singing)

Come out upon my seas
Curse missed opportunities (am I)
A part of the cure?
Or am I part of the disease (singing)
(Tekst: (c)Coldplay)

Top 600: (5) Papa Roach - Sometimes

Beluister het lied (YouTube)

Opnieuw een mijlpaal: we hebben de beste 5 liedjes bereikt. Op nummer 5 vinden we Papa Roach met het imponerende Sometimes. Nog eens de top 5 overziend zag ik als gemene deler dat ik bij elk liedje - althans bij vier van de vijf - een soort van 'eureka-moment' beleefde bij het luisteren. Daarmee bedoel ik dat er in het liedje een passage of een fragment zit, waarbij ik dacht: 'ja! dit is het!' Een fragment waarbij ik overstag ging, zogezegd. Bij 'Sometimes' was dit gevoel misschien wel het sterkst.

Papa Roach dus. 'Sometimes' staat op het album 'Getting away with Murder'. Dit is het album van de band waarop de muziek serieuzer, volwassener is dan op eerdere cd's. Exemplarisch in dat verband is dat de zanger in de credits gewoon onder zijn echte naam Jacoby Shaddix vermeld staat, waar eerder het puberale Coby Dick gehanteerd werd. Op dit album lijken de woede en de angst die de eerdere albums kenmerkten meer gekanaliseerd te zijn, meer als inspiratiebron te hebben gediend dan als expressiemiddel (schelden en schreeuwen).

Shaddix zingt contemplatief over zijn drankprobleem ('I count the days that we have spent apart / I've got a bad liver and a broken heart') en de blik wordt zelfs naar buiten gericht in de meer geëngageerde nummers, bijvoorbeeld in 'Tyranny of Normality': 'The media is the seduction of human desire [...] Our culture has become complacent and has no desire'. In de afsluiter 'Do or Die' is zelfs een positief geluid te horen ('It's never too late to live your life, the time is now, it's do or die'). Dit laatste vind ik persoonlijk minder geslaagd. Hoogtepunt op het album is zonder twijfel Sometimes.

Het lied begint met een kabbelend akoustische-gitaarloopje. Na een paar seconden zet Shaddix in, enigszins zemelend zingend. Alle tekenen wijzen erop dat we hier te maken hebben met een ballad. Dan, ineens, totaal onverwachts, midden in een zin, zetten de overige gitaren in en gaan muziek- en zangtempo en het volume omhoog (in het filmpje op 00:31). Een prachtige vondst, en de rest van het lied maakt de sensatie vervolgens compleet.

I’m dreaming about tomorrow
I’m thinking of yesterday
I consume myself in sorrow
This moment in time is what I betray

[...]

When you cut me in two
I never thought I would bleed
(© Papa Roach)

Top 600: (6) Keane - She has no Time

Bekijk de clip (YouTube)

Na Blink 182 (8) en Box Car Racer (7) heeft nu ook Keane zijn hoogste notering in de top 600 bereikt. Op nummer 6 vinden we She has no Time.

Bijna de helft van alle liedjes van het debuutalbum 'Hopes and Fears' is op single uitgebracht. 'She has no Time' hoort daar niet bij. Ik heb als hoogste Keane-notering voor dit nummer gekozen omdat het zo'n intens droevig liedje is, en daarmee exemplarisch voor wat ik de echt interessante Keane-sound vind.

Op 'Hopes and Fears' staan namelijk ook liedjes als 'Bend and Break' en 'Your Eyes Open', die zich onderscheiden door een wat vrolijker melodie. Mijn voorkeur gaat eerder uit naar de wat treuriger nummers, zoals 'Everybody's Changing' en 'We might as well be Strangers', die ook de top-25 gehaald hebben. 'She has no Time' is de overtreffende trap.

De combinatie van de ingetogen stem van Tom en de gedragen muziek zorgen voor een heerlijk-zwaarmoedige flow die me kippenvel bezorgt (vooral bij het luisteren met gesloten ogen). Vooral de verschuivingen in toonhoogte in het refrein zijn erg mooi uitgewerkt.

De thematiek is die van de onbeantwoorde liefde. Opvallend is het perspectief. Het lied wordt gezongen in de 'you'-vorm. Tijdens een concert in Leeds gaf Tom toelichting: 'this song is basically about being in love with someone and they're not in love with you, and this was something that happened to me a few years ago. Anyway, this fellow here [Tim] wrote this song, as a way of sort of comforting me at the time. [...] it really is a song that means so much to me, because it was basically Tim putting his arm around my shoulder and saying "Don't worry, this happens to everyone at some stage".'

Het zingen in de 'I'-vorm zorgt normaliter voor identificatie van de luisteraar met de zanger en hetgeen hij zingt. De 'ik' uit de tekst wordt dan gelijkgeschakeld met de 'ik' die luistert. Het gebruik van de 'jij'-vorm in She has no Time maakt dat onmogelijk. Het alternatief is echter dat de luisteraar de tekst recipieert alsof Tom hem rechtstreeks toezingt. En dat is een schitterend alternatief dat perfect werkt.

You think your days are uneventful
And no one ever thinks about you
She goes her own way
She goes her own way

You say your days are ordinary
And no one ever thinks about you
But we're all the same
And she can hardly breathe without you

[...]

Lonely people tumble downwards
And my heart opens up to you
When she says
She has no time
For you now

Top 600: (7) Box Car Racer - There Is

Bekijk de clip (YouTube)

Ik heb reeds meerdere malen mijn bewondering geuit voor de eerste en enige cd van Box Car Racer. In de bespreking van de nummer 16 van de Top 600, 'Cat Like Thief', heb ik vrij uitgebreid de persoonlijke waarde van die cd voor mij behandeld. Op nummer 7 in de lijst staat de hoogste notering voor de band van Tom & Travis, het prachtige There Is.

Op internetfora is uitgebreid gedebatteerd over de strekking van de tekst. Het hete hangijzer is de vraag of de geliefde die toegezongen wordt, een ex-geliefde of een verre geliefde is. Voorstanders van de eerste opvatting gaan uit van een 'ik' die terugdenkt aan de mooie tijd die hij heeft gehad met zijn partner en die nu treurt over de gestrande relatie.

Aanhangers van de tweede opvatting interpreteren de tekst als een melancholische jammerklacht van een 'ik' die na de high school afscheid heeft moeten nemen van zijn vriendin, omdat zij naar college is gegaan. Er is dan nog steeds sprake van een relatie, de afstand maakt het alleen moeilijk om bij elkaar te zijn. Het refrein gaat als volgt: Do you care if I / don't know what to say / Will you sleep tonight / will you think of me / Will I shake this off pretend it's all okay / that there's someone out there who feels just like me / There is.

Onderwerp van twist is vooral het fragmentje someone out there who feels just like me. Aanhangers van de 'break up'-gedachte zien hierin de betekenis van het beëindigen van een relatie, dat zo typisch is voor jonge mensen. De someone out there verwijst dan naar een willekeurige medejongere die in het zelfde schuitje zit. Aanhangers van de 'far away'-gedachte interpreteren de someone out there als het meisje dat ver weg is, en net zo over de jongen denkt als hij over haar. De interpretatie van deze groep wordt nog ondersteund door het zinnetje I've given a lot of thought on how to write you back this fall. Dat zou verwijzen naar de herfstperiode, de start van het academische jaar.

Hoe denk ik erover? Ik accepteer beide standpunten. Ik denk namelijk dat het de gigantische kracht van dit liedje is dat beide interpretaties moeiteloos voldoen. De tekst is op beide manieren te interpreteren en te ervaren, en dat maakt een liedtekst goed: door een dubbelzinnige inhoud er is geen vaste betekenis, de luisteraar kan de tekst naar eigen inzicht en gevoel betekenis geven. There Is heb ik daarom, en door de mooie, gevoelige melodie heel hoog zitten en staat dan ook glansrijk op 7 in de Top 600.

I've given a lot of thought to
the nights we used to have
The days have come and gone
Our lives went by so fast
I faintly remember breathing
on your bedroom floor
Where I laid and told you
but you sweared you loved me more

Top 600: (8) Blink 182 - Adam's Song

Bekijk de clip (YouTube)

Twee weken geleden heb ik vanwege de vakantie geen hit uit de Top 600 behandeld. Vandaag is het weer woensdag en ga ik volgens schema verder.

Op nummer 8 staat het hoogst geplaatste nummer van Blink 182. Blink 182 kampt in deze lijst een beetje met wat ik het Beatles-syndroom noem. In de Radio 2 top 2000 zijn The Beatles traditioneel het vaakst vertegenwoordigd, maar juist omdát er uit zoveel nummers te kiezen valt zal er nooit één echt heel hoog eindigen. Bands als Deep Purple en Led Zeppelin hebben slechts een paar liedjes in de Top 2000 staan en daarom eindigen 'Child in Time' en 'Stairway to Heaven' altijd zo hoog.

Waarom heb ik nu juist voor Adam's Song gekozen als beste Blink-nummer? Ten eerste was het een moeilijke keuze. Geen enkel lied van de Californische band vind ik significant beter dan alle andere liedjes. Ik denk dat ik uiteindelijk voor 'Adam's Song' gekozen heb omdat ik het pas na verloop van tijd ging waarderen. Volgens prof.dr. Leo Blokhuis, professor in de popmuziek, zijn de beste liedjes die liedjes die je pas na meerdere luisterbeurten mooi gaat vinden. Wanneer je een liedje meteen al te gek vindt, zal de houdbaarheid kort blijken. Liedjes die je na verloop van tijd leert waarderen hebben de langste houdbaarheidsdatum.

'Adam's Song' voldoet voor mij aan deze beschrijving. Eerst vond ik het vrij saai, toen vond ik het een aardig nummer en langzaamaan ontdekte ik de schoonheid ervan. Ik leerde de tekst steeds beter begrijpen en uiteindelijk werd het een echte persoonlijke klassieker. Het onderwerp van het nummer is realistisch en serieus.

De band kreeg een e-mail van een moeder die schreef over haar zoon Adam die zelfmoord had gepleegd. Zijn afscheidsbrief was als bijlage bijgevoegd. Tom, Mark en Travis werden getroffen door dit verhaal en besloten er een liedje over te schrijven: 'We kind of got together and wrote this sad, slow song. It came out sadder than we ever thought it would, which is good too. Any song that moves you is good', aldus Tom.

Het refrein verhaalt over de eenzame, depressieve jongen die terugdenkt aan vroeger toen hij 16 was, het leven nog leuk was en die niets liever deed dan zich terugtrekken op zijn kamer om daar alleen te zijn. Na het instrumentale gedeelte komt het refrein nog een keer terug. Het is dan echter subtiel gewijzigd en wijst op een positieve uitkomst. 'At the end of it there's a better way out, there are better things to do than kill yourself', in de woorden van Tom.

I never conquered, rarely came

16 just held such better days

Days when I still felt alive

We couldn't wait to get outside

The world was wide, too late to try

The tour was over we'd survived

I couldn't wait till I got home

To pass the time in my room alone

Top 600: (9) Crazy Town - Drowning

Bekijk de clip

De nummer 9 van de Top 600 is een beetje een buitenbeentje. Verreweg de meeste liedjes uit de lijst zijn afkomstig van cd's. De meeste overige nummers zijn losse liedjes. Crazy Town onderscheidt zich van de andere artiesten doordat de band slechts één keer voorkomt in de gehele lijst. Ze pakken echter wel een topnotering met Drowning.

Dat Crazy Town slechts marginaal vertegenwoordigd is, mag geen verrassing heten. Ik vind het een inferieure band die weinig interessant werk afgeleverd heeft. Bij het grote publiek is de band bekend door het bijna lachwekkende 'Butterfly' ('come my lady, come, come, my lady, you're my butterfly, sugar, baby'). Minder bekend is 'Drowning' en dat vind ik nou hun enige fatsoenlijke liedje. Sterker, ik vind het een heel goed lied.

'Drowning' zag ik voor het eerst op The Box. In de gloriedagen van deze zender werd de clip verkozen tot Boxtopper. Het nummer werd echter geen hit en verdween richting de vergetelheid. Net als de band zelf, overigens. Toen ik 'Drowning' zag, was ik meteen onder de indruk. De thematiek was veel donkerder dan die van het zoetsappige 'Butterfly'. Vooral de zang van de tweede stem klonk oprecht en paste perfect binnen het geheel. Ook de ondergaande zon aan het begin van de clip in combinatie met de tegelijkertijd klinkende elektrische gitaar raakte een snaar.

Drowning is zo'n liedje gebleken dat nooit in de prullenbak zal belanden, omdat het een bijzondere status bezit. In Crazy Town zelf ben ik in het geheel niet geïnteresseerd, maar 'Drowning' geldt als buitenbeentje, zowel in het oeuvre van de band als in de Top 600.

Sometimes I hate that chaos surrounds me
When all the answers that I seek are around me
Am I drowning, am I fading away
Or am I living up to all your dreams that made me this way

Top 600: (10) Blink 182 - Easy Target

Beluister het lied

Het grote moment is daar, we zijn aanbeland bij de mooiste tien liedjes uit de top 600. Op nummer tien staat een lied van de veelvraat uit de lijst, de band met de meeste noteringen, Blink 182. Easy Target is de titel van het uitverkoren nummertje.

De voornaamste reden voor deze hoge notering: het intro. 'Easy Target' figureert op het laatste album van de groep en staat op een plaats die het intro doet vlammen. Voorafgaand aan Easy Target staat namelijk het belabberde 'Always', een lied dat je luisterplezier tijdelijk doet kelderen. Als het intro van 'Easy Target' dan echter inzet, ben je weer helemaal bij de les en borrelt de geestdrift omhoog. Zo vergaat het mij althans nog elke keer.

Ook de rest van het nummer is erg sterk, met strakke ritmes en een prominente rol voor drummer Travis Barker. Het aangrijpende achtergrondverhaal dat bij het liedje hoort plaatst de tekst in een nieuw daglicht. De producer van de band was in zijn tienerjaren als niet-zo-populaire jongen verliefd op een populair meisje, maar zij zag hem niet staan. Na een tijdje zocht ze echter toenadering en hij kon zijn geluk dan ook niet op toen ze hem bij haar thuis uitnodigde. Vol van hoop fietste hij naar haar huis, zo snel als hij kon.

Daar aangekomen wachtte hem echter de meest onaangename verrassing. Het meisje stond hem op te wachten met een tuinslang en spoot hem van zijn fiets. Daarop lachtte ze de verbouwereerde jongen uit, geflankeerd door haar échte vriendje. Dacht hij nou echt dat zij hém leuk zou vinden? De jongen fietste zwaar aangeslagen naar huis, koud, nat, eenzaam en een trauma rijker.

De laatste klanken van Easy Target gaan naadloos over in het begin van All of This. Dat lied kent hetzelfde ritme, alleen dan flink vertraagd. Ook thematisch is het te beschouwen als een vervolg op 'Easy Target'. 'All of This' besprak ik enkele weken geleden als zijnde de nr.13. De twee liedjes zijn een briljante twee-eenheid.

Holly's looking dry looking for an easy target
Let her slit my throat give her ammo if she'll use it
Caution on the road lies lies and hidden danger
Southern California's breeding mommy's little monster

Top 600: (11) Linkin Park - My December

Beluister het lied

Vandaag weer een tophit uit de melancholieke lijst. De top-10 nadert met rasse schreden. Net buiten die top-10 gevallen is het prachtige 'My December' van Linkin Park. Het nummer heeft een zeer aparte status binnen het oeuvre van de band. Het is namelijk nooit officieel uitgebracht. Op geen enkele cd figureert het, alleen op het album Reanimation is een (minder interessante) geremixte versie te beluisteren.

'My December; is echter ongekend populair bij fans. Ook ik ken het een bijzondere status toe. Het is zo'n lied dat mooi is en dat ook altíjd is. De meeste liedjes worden minder leuk na verloop van tijd, maar 'My December' onttrekt zich aan deze wetmatigheid. En is daarmee een ware klassieker.

Het nummer wijkt in alle opzichten af van wat iedereen van Linkin Park gewend is. Geen riffs, raps en schreeuwvocalen, maar een gevoelige ballad. Chester Bennington's zachtwarme stem die momenteel meer uitgewerkt wordt, komt hier al tot volle ontplooiing. De tekst gaat over zo'n typische december-eenzaamheid. De feestdagen roepen een sfeer van geluk en samenzijn op, maar zelf ben je je in die dagen bewuster van je eigen eenzaamheid dan anders. Het ritmische pianodeuntje roept samen met de tekst die sombere emotie perfect op.

Eigenlijk is het volkomen begrijpelijk dat dit nummer niet op een regulier album is opgenomen. Het past zowel thematisch als muzikaal niet bij de sfeer van deze albums. Dat verhindert echter niet dat 'My December' als een schitterende zuil in het muzikale landschap van LP staat opgericht.

And I give it all away

Just to have somewhere to go to

Give it all away

To have someone to come home to

Top 600: (12) Limp Bizkit - Down Another Day

Beluister het lied. (Deze keer geen Final Fantasy, maar Resident Evil).

Soms kun je je door een tegengestelde mening te hebben zo afwijkend van de massa voelen dat je je afvraagt of je wel normaal bent. Toen Limp Bizkit rondom de millenniumwisseling erg populair was, was ik vooral anti-Bizkit. Vooral dat vervelende zangertje met zijn krakkemikkige rapteksten en die enge gitarist maakten me afkerig van de Amerikaanse band. Terwijl de albums Significant Other en Chocolate Starfish &c. positief gewaardeerd werden door zowel pers als publiek. Op dat eerste album stonden nog wel een paar mooie liedjes, maar vooral het tweede vond ik verschrikkelijk.

Toen in 2003 dan ook Results May Vary verscheen, was ik niet van plan het album aan te schaffen. Dit voornemen sloeg echter 180 graden om toen ik bij een vriend enkele liedjes van het album beluisterde. De gitarist was ingeruild voor een ander en de zanger bleek nu ook echt te kunnen zíngen i.p.v. alleen te rappen. Toen de eerste single als clip uitgebracht werd, was ik overtuigd: dit album is fundamenteel anders dan de voorgaande twee. Ik schafte de cd aan, ergens aan het begin van de winter. Wat meteen opviel was het solide aantal van 16 tracks en 2 verborgen bonustracks, een ongekende luxe in deze tijden van cd's met 10 of hoogstens 12 liedjes. De eerste luisterbeurten maakten nog niet veel bij me los, maar na een tijdje brak alles los.

Die winter heb ik bijna elke avond/nacht deze cd in mijn discman gehad. Het was een moeilijke periode - de precieze reden(en) weet ik niet meer, maar ik herinner me die periode als somber en ongemakkelijk. Results May Vary bood blijkbaar troost en kwam op het juiste moment. Hoewel niet alle liedjes even goed waren - de cover van The Who's 'Behind Blue Eyes' was nogal belabberd - was het overgrote deel van de cd van hoge kwaliteit. Zelfs de aanwezige raps waren ingetogen en betekenisdragend. Een ander positief punt was de werkelijk sublieme technische kwaliteit van de plaat. Kristalhelder geluid, uitmuntende timing, echt perfect.

Maar nu terugkomend op de eerste zin van dit stukje. Toen ik het internet afstruinde naar informatie bleek dat het album absoluut neergesabeld was door de pers. De verwijdering van de commerciële richting beviel de critici niet goed en de meer persoonlijke thematiek van het album werd dan ook afgekraakt. De schuld werd nota bene vooral in de schoenen van de nieuwe gitarist geschoven! Terwijl die voor mij nu juist een belangrijk aandeel had in de kwaliteit van dit album. Nu, vier jaar later, vind ik sommige liedjes inderdaad niet zo goed meer als ik ze toen vond, maar wat als een paal boven water blijft staan is dat ik dit album een meesterwerkje vind. De persoonlijke context speelt daarbij ongetwijfeld een rol, maar het album verdient op zichzelf al een groot compliment.

Op nummer 12 in de top 600 'Down Another Day', een van de meer rustige liedjes op het album dat ook exemplarisch is voor de donkere thematiek. Vooral de constante vergelijking van de natuur en de gevoelens van de 'ik' is erg mooi uitgewerkt.

(Edit 5 juli: zoals gebruikelijk nog een stukje tekst):

Oh, the winter i adore
Summer's gone forever more
Some day she'll come back to me
Seasons change to set me free

Top 600: (13): Blink 182 & Robert Smith - All of this

Beluister het lied. Natuurlijk weer met Final Fantasy-clip!

Een van de redenen waarom ik het extra jammer vond dat Blink 182 uit elkaar ging was dat de band juist zo goed bezig leek te zijn. Hun self-titled album werd uitstekend ontvangen. De recensenten spraken van een enorme stap in de volwassenwording van hun muziek en teksten. Ik kon dan beamen. Een illustratie voor deze groei is ongetwijfeld het lied dat Blink 182 samen met Robert Smith, voorman van The Cure, opnam en dat terecht deel uitmaakt van de cd.

Smith is behalve een rare vogel ook een briljant tekstschrijver en zanger. Op All of this neemt hij alle coupletten geheel voor zijn rekening. Tom zingt de refreinen en de combinatie werkt wonderwel. Ook muzikaal is het nummer een ware verrassing voor de leek die Blink 182 vooral kent van hits als 'All the small things' en 'What's my age again?' Zeer beheerst en met vlekkeloze overgangen wordt Smith begeleid. De tekst is bijzonder. Het is zo'n tekst die je na talrijke luisterbeurten nog steeds niet in je hoofd hebt zitten. Dat komt door de subtiele variatie in de coupletten. Met weinig woorden wordt dezelfde thematiek steeds iets anders tot uitdrukking gebracht. De ik zingt over het meisje Holly - het steeds terugkerende onderwerp van liefde en waanzin op deze cd - en hoe hij met een ander meisje gaat, maar niet gelukkig met haar is, omdat hij steeds aan Holly denkt.

Tot slot moet ik nogmaals opmerken - nu met extra nadruk - dat Plus 44 van Mark Hoppus echt een waardig vervolg van Blink 182 - en vooral van deze cd - genoemd mag worden. Nu ik When your heart stops beating, de debuut-cd, inmiddels erg vaak geluisterd heb is mijn bewondering sterk gegroeid. Het openingsnummer 'Lycanthrope' brengt me waarlijk van mijn stuk, zowel mentaal als lichamelijk. Maar dat terzijde. Ik keer terug naar de nummer 13 uit de top 600 en eindig met enkele regels van de tekst van Robert Smith.

With all of this I know now
Everything inside of my head
It all just goes to show how
Nothing I know changes me at all

Top 600: (14) Keane - Everybody's Changing

Bekijk de clip

Het is weer Top 600-woensdag. Op nummer 14 staat de tweede single van Keane. De doorbraak in Nederland kwam met Somewhere only we know. Vrij vlug daarna verscheen Everybody's changing, dat als debuutsingle in Engeland was verschenen. En terecht, want het is een geweldig nummer dat compleet is in alle opzichten. Een heerlijke cadans, pakkend pianodeuntje, beheerste zang en aansprekende lyrics.

De tekst is erg herkenbaar. Je groeit op, ziet iedereen om je heen veranderen en voelt je daar somber bij omdat je zelf niet vooruitkomt. En toch blijk je daarmee zelf ook te veranderen. Je vrienden en klasgenoten gaan hun eigen wegen, doen ervaringen op, vinden geluk en genegenheid en zelf voel je je alleen op het slagveld achtergelaten, je afvragend of je de juiste weg bewandelt en of je ooit op gang zult komen. Je ziet iedereen om je heen zich aanpassen aan mode's en trends en daarmee in het maatschappelijke keurslijf geperst worden en ze lijken zich er uitstekend bij te voelen. Zelf voer je een innerlijke strijd of je mee wilt met de massa of toch je eigenheid wilt behouden en je daarmee enigszins buiten het centrum plaatst, met alle gevolgen van dien.

Tom Chaplin heeft de perfecte stem om deze thematiek op de luisteraar over te brengen. Je gelooft hem onvoorwaardelijk als hij zingt. Een goede thematiek en dito lyrics kunnen verpest worden door een ongeloofwaardige vertolking (Bon Jovi) maar bij Keane is dit allesbehalve het geval. Wat mij betreft is Everybody's changing tijdloos en een meesterwerk.

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same

(Vanaf nu zal ik indien mogelijk linkjes plaatsen naar het betreffende lied op youtube, met of zonder clip. Om esthetische redenen geen rechtstreekse weergave op mijn blog van een youtubefilmpje. Dit geldt met terugwerkende kracht voor bijna alle eerder besproken nummers! Let vooral op het liedje, de clips hebben er vaak weinig mee te maken. Een hoog Final Fantasy-gehalte!)

Top 600: (15) Papa Roach - Decompression Period

Beluister het lied

Vanaf heden zal ik, om enige systematiek in deze rubriek te brengen, tweewekelijks op woensdag een volgend nummer bespreken uit het beste van de persoonlijke top 600 van 'the music we grew up with'.

Vandaag nummer 15: Decompression period van Papa Roach. De eerste cd van deze Amerikanen, getiteld Infest, kreeg ik van een klasgenoot en deed samen met The Offspring en Linkin Park dienst als een soort van inwijding in de contemporaine punk/rockmuziek. Infest was een aardige cd, maar in vergelijking met de opvolger iets te rauw en schreeuwerig naar mijn smaak. Deze opvolger kreeg de titel Lovehatetragedy mee. Volgens 'de pers' een tegenvaller, maar ik dacht er weer tegenovergesteld over (zoals wel vaker zoals we verderop in de lijst zullen merken). Enigszins schizofreen is de plaat zeker, met stevige nummers en rockballads en kenmerken van beide subgenres in individuele nummers. 'Decompression period' pikte ik er meteen uit door de somberheid die het lied uitstraalde en de opbouw naar het ontluisterende einde. Ik kan me nog herinneren dat ik de tekst eens uit mijn hoofd opschreef in een tussenuurtje op school en het woord voor woord oproepen van de lyrics gaf ze extra glans.

Papa Roach is nooit echt groot geworden bij de mainstream, maar heeft toch altijd een speciale plaats in mijn muzikale hart behouden. Inmiddels volg ik ze niet meer, maar de drie cd's die ik heb wil ik nog weleens in mijn cd-speler of discman stoppen.

I must confess

I'm falling apart

Breaking your heart

Crying with you on the phone

We're walking on thin ice

I hope it doesn't break

Top 600: (16) Box Car Racer - Cat Like Thief

Beluister het lied

Toen Blink 182 vorig jaar uit elkaar ging, gingen de bandleden hun eigen weg. Mark en Travis startten samen met 2 anderen de band Plus44 en Tom ging verder met Angels & Airwaves. De eerste CD van Plus44 is een juweeltje met prachtige tracks als 'Lycanthrope', 'Little Death' en 'Weatherman'. De CD van Angels & Airwaves weigerde ik te luisteren. Met name omdat ik nog immer boosheid voel t.o.v. Tom vanwege zijn laffe vertrek bij Blink 182, maar ook omdat hetgeen ik van zijn nieuwe project hoorde via mijn broer me niet erg beviel. Gelukkig bezit ik toch een goede CD van Tom-zonder-Blink 182, namelijk het eerste en enige album van zijn zijproject in 2002 samen met Travis, genaamd Box Car Racer.

De CD, die self- of untitled is, week erg af van het geluid van Blink 182 begin jaren 2000. Donkere gitaarritmes, zuinige drums en vooral poëtische teksten. Volwassener dus dan we van de Tom van Blink gewend waren. Box Car Racer is zo'n album dat groeit met de jaren. De liedjes winnen bij elke luisterbeurt aan kracht en elke keer ontdek ik weer nieuwe dingetjes in de teksten en de muziek. Wat ik erg goed vind is het veelvuldig voorkomende procédé van het vaste gitaar- en drumritme in een lied, waardoor de muziek een vaste achtergrond vormt en de nadruk op de tekst komt te liggen. Dit is zo bij 'Watch The World', 'There Is', 'Elevator' en ook de nummer 16 in de Top 600, de lijst der melancholie: 'Cat like thief'.

Het nummer begint met een drumritme van Travis. Na een tijdje komt er een gitaar bij. Deze muziek blijft zo gedurende het gehele lied. De zang wordt behalve door Tom ook verzorgd door Tim Armstrong. Hij doet de coupletten, Tom de refreinen. De tekst is duister en suggestief en de refreinen zijn bijna een gedicht. De combinatie van de stemmen van Armstrong en Tom DeLonge zorgen voor een perfecte balans. 'Cat Like Thief' is een ijzersterk lied dat meer en meer stijgt in mijn achting gedurende de jaren. Daarmee is het exemplarisch voor bijna het hele album. Alleen 'My first punk song' is een buitenbeentje en 'All systems go' staat dichter bij Blink 182 dan bij Box Car Racer, maar dat doet niets af aan het feit dat Box Car Racer een CD is die iedereen moet luisteren.

Hieronder de twee refreinen uit 'Cat Like Thief'. Is het niet net een gedicht?

I wrote it down a list a month ago
16 chapters of one thing you've blown
The best thing yet to help you through and through
That she was I feel her more than you

Call me back when word is that she's gone
Cat like thief she stole air from my lungs
Leave me standing on this lonely grave
I dug it out in case she turns away

Top 600: (17) 3 Doors Down - When I'm Gone

Beluister het lied

Op 17 staat 3 Doors Down. Tsja, een vreemde band. Nogal een suf imago en ik had er ook niet veel mee op. Toch blijken ze met 'Away from the Sun' een ijzersterke plaat te hebben afgeleverd. Het vervolgalbum was dan weer kut met peren en dat benadrukt de ongrijpbaarheid van deze band. When I'm Gone stamt uit de dagen dat The Box nog een interessante muziekzender was met een ruim aanbod in rockmuziek. Elke woensdagavond alleen maar rock en elke week een tip met de zgn. 'Rock alert'. Via deze Rock Alert heb ik menig onbekend bandje leren kennen. Inmiddels is The Box vervallen tot een hiphopbolwerk en de zender verdwijnt dan ook dit jaar. When I'm Gone werd flink gepromoot op The Box en terecht. De cadans van de coupletten is perfect en het refrein geeft de kracht van de tekst weer. De thematiek behelst de eenzaamheid en het intuïtief aanvoelen van een uitweg uit deze situatie maar deze uitweg niet kunnen vinden.

NB Ik krijg soms verzoeken om de genoemde liedjes hier te plaatsen, maar ik heb bijna geen enkel lied uit deze lijst op de pc staan. Ze zijn bijna allemaal afkomstig van de originele (legale!) CD's. Op YouTube zijn echter ongetwijfeld alle liedjes te vinden. Typ te titel in en let niet op het bijbehorend filmpje want dat heeft vaak niets met het lied te maken.

Somewhere in this darkness
There's a light that I can't find
Maybe it's too far away...
Or maybe I'm just blind...

Top 600: (18) Linkin Park - Somewhere I Belong

Bekijk de clip

Vandaag weer twee liedjes uit de top 600.

Op 18 Linkin Park met Somewhere I Belong. Van sommige liedjes weet je nog precies waar en wanneer je ze voor het eerst hoorde. In onderhavig geval was ik aan het werk op de kwekerij in een zgn. 'tunnel' toen op de radio de eerste single van het nieuwe album van LP gedraaid werd. Ik had er lang op gewacht en ik was weer meteen verkocht. De inleidende deuntjes zijn sfeerbepalend en de energie druipt er vanaf. De bijbehorende clip is ook ware kunst met de droomwereld en de Dalí-achtige olifantencreaturen.

NB Ik kan het niet genoeg benadrukken: deze lijst weerspiegelt de betekenis van muziek in mijn schooljaren, is gebaseerd op jeugdherinneringen en heeft weinig van doen met de 'beste' muziek allertijden. Zo'n lijst maak ik misschien ook nog wel eens een keer.

I will never know myself until I do this on my own
And I will never feel anything else, until my wounds are healed
I will never be anything till I break away from me
I will break away, I'll find myself today

Top 600: (19) Alien Ant Farm - Attitude

Toen Alien Ant Farm enkele jaren geleden een zwaar auto-ongeluk kreeg en de bandleden ternauwernood aan de dood ontsnapten, was het voorlopig over met muziek maken. Dat was jammer, omdat de Amerikanen met de plaat ANThology een interessant album hadden afgeleverd. De Jacksoncover 'Smooth Criminal' was aardig, maar de albumtracks bleken verrassend ingenieuze teksten te bevatten. 'Stranded' bijv. stond vol met woorden die op de een of andere manier met zee, of water te maken hadden. Attitude is het rustigste lied van het album. De melodie is treurig en de tekst verhaalt van een gestrande relatie. Ook hier is de bridge weer het mooiste gedeelte van het nummer. (Het valt me op dat ik zeer vaak de bridge het mooiste gedeelte van een liedje vindt. Slaan deze gedeeltes een brug van het lied naar mijzelf, of praat ik nu als Brugman?) Het is jammer dat Alien Ant Farm tegenwoordig weinig meer van zich laat horen, maar met 'Attitude' hebben ze in ieder geval een topnotering in mijn lijst verdiend.

All this time, we heard alarms
Come to find, we fell apart
This whole thing has crashed down, crashed down

Top 600: (20) Blink 182 - Cacophony

Zoals ik eerder meldde komt Blink 182 het vaakst voor in de lijst. Cacophony is een vroege track van het album 'Cheshire Cat'. Op dat album staan voornamelijk jokesongs, maar dit lied wijst al vooruit naar de latere periode van serieuzere nummers. Alhoewel de tekst nog betrekking heeft op jeugdperikelen is de thematiek niet beperkt tot gevoelens van jonge mensen. Muzikaal is het lied schitterend opgebouwd, met het terugkerende gitaarloopje, afgewisseld met de geluidsexplosies. Als de luisteraar weer het gitaarloopje verwacht, breekt de hel los en in een overdonderende waterval van geluid (vgl. de titel) vangt het mooiste gedeelte van het lied aan.

I think of all the things I'd say to you if I had the chance again
I think of all the things I'd scream
But I think it's for the best
That you and I just don't connect and
Things are never quite what they seem